หลังจากตื่นขึ้นมาก็ยังรู้สึกได้ถึงความกระวนกระวายใจที่อยากให้ถึงสถานีเร็วๆ แต่ก็กลัวว่าจะถึงสถานี
คำพูดแรกในยามเช้าคือ "ฉู่หลี ถ้าฉันกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กับนาย เราสองคนจะไม่ถูกไล่ออกมาพร้อมกันใช่ไหม?"
ถ้าต้องพาผู้ชายคนหนึ่งกลับบ้าน ลั่วเหวินเชิงไม่กล้าคิดเลย
ฉู่หลีพูด "ที่รัก นายคงไม่ได้นอนคิดทั้งคืนใช่ไหม?"
เขายื่นมือไปขยับหว่างคิ้วของลั่วเหวินเชิง "นายไม่ได้นอนหรือ?"
ลั่วเหวินเชิงตอบ "ฉันนอนแล้ว แค่ตื่นเต้นนิดหน่อย"
รู้สึกได้ว่าลั่วเหวินเชิงกำลังพยายามสร้างความแข็งแกร่งทางจิตใจให้ตัวเองจริงๆ
พยายามทำใจยอมรับเรื่องการกลับบ้านไปฉลองปีใหม่กับเขา
ฉู่หลีทั้งซาบซึ้งและเป็นห่วง
ครอบครัวของตัวเองทิ้งบาดแผลไว้ในใจของลั่วเหวินเชิง
แต่เขายังคงพยายามเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของฉู่หลีเพื่อเขา
ฉู่หลีพูด "ที่รัก ไม่ต้องตื่นเต้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันเตรียมพร้อมแล้ว"
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แค่จำไว้ว่านายมีสามีอยู่ข้างๆ"
...
ลั่วเหวินเชิงไปทำงานวันสุดท้ายของปี
ฉู่หลีไปห้างสรรพสินค้าซื้อเสื้อโค้ทหนาๆ ให้ลั่วเหวินเชิง และซื้อของขวัญให้ครอบครัวตามรายการที่ลั่วเหวินเชิงให้ไว้
กลับมาช่วยลั่วเหวินเชิงเก็บกระเป๋า และเอาโคมไฟกลางคืนรูปเห็ดของเขาไปด้วย
ลั่วเหวินเชิงกลับมาจากทำงานตอนเย็นตรวจสอบอีกครั้ง แล้วก็เอากล้องโพลารอยด์ของตัวเองไปด้วย
และพกกระดาษภาพถ่ายมาถึง 100 แผ่น
ระหว่างทางไปบ้านฉู่หลี ลั่วเหวินเชิงเฝ้าอธิษฐานให้ถนนเส้นนี้ยาวขึ้น เหมือนในความฝันที่รถแล่นไปเรื่อยๆ