ทางฝั่งฉู่หลี เขาได้รับคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งจากรุ่นพี่ในห้องทดลอง
เป็นภาพบันทึกการฝึกหลบสิ่งกีดขวางของหุ่นยนต์
ทุลักทุเลราวกับพระถังซัมจั๋งเดินทางไปอัญเชิญพระไตรปิฎก
“ศาสตราจารย์เกาบอกว่าคุณเขียนโปรแกรมเก่งมาก ถึงขั้นเก่งกว่ารุ่นพี่บางคนที่กำลังจะเรียนจบปีสี่เสียอีก”
“คุณช่วยแก้ปัญหานี้ได้ไหม”
“พวกเรายืนยันซ้ำหลายรอบแล้ว เซนเซอร์กับเครื่องวัดสมดุลก็ไม่มีปัญหา”
ฉู่หลีพูดไม่ออก เห็นชัด ๆ ว่าโปรแกรมหลบสิ่งกีดขวางทำงานไม่ราบรื่น
“พวกคุณแก้ปัญหาด้วยวิธีตัดตัวเลือกทีละอย่างกันหรือไง”
จ้าวอวิ๋นตอบว่า “สวีหยางยืนกรานมาตลอดว่าอัลกอริทึมที่เขาออกแบบไม่มีปัญหา...”
จริง ๆ แล้วฉู่หลีไม่อยากยุ่ง เขาไม่ชอบทำงานให้คนอื่นฟรี ๆ
แต่จ้าวอวิ๋นเป็นคนเดียวในห้องทดลองที่ไม่เคยเหน็บแนมว่าเขาเป็นเด็กเส้น แถมตอนคนอื่นใช้เขาทำงาน ยังบอกให้พวกนั้นอย่าทำเกินไปด้วย
เห็นแก่ศาสตราจารย์เกา เขาจึงเขียนโปรแกรมชุดใหม่ให้เธอทั้งคืน
อย่างไรเสีย สิ่งเหล่านี้เขาก็เคยลงมือทำด้วยตัวเองมาแล้ว จึงยังจำได้ขึ้นใจ
เช้าวันถัดมา หลังสิบโมงเขาไม่มีเรียน
ก่อนออกจากมหาวิทยาลัย ฉู่หลีแวะไปที่ห้องทดลอง ดูว่ามีอะไรต้องปรับแต่งหรือไม่
แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นสวีหยางกระชากเสื้อจ้าวอวิ๋นจนตัวลอย สีหน้าดุดัน
“ทำอะไรกัน”
ฉู่หลีเดินเข้าไปดึงสวีหยางออก
พอสวีหยางเห็นเขาก็ยิ่งโกรธ คว้าชานมบนโต๊ะขึ้นมาสะบัดแล้วบีบใส่ฉู่หลีอย่างแรง
ชานมเหนียวเหนอะหนะกระเซ็นเปื้อนหน้าและตัวฉู่หลี
นี่เป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ลั่วเหวินเชิงซื้อให้เขา