"ชิบหาย!"
ในใจของฉู่หลีมีเปลวไฟโหมกระหน่ำ
เขาอยากใช้เปลวไฟนั่นม้วนตัวลั่วเหวินเชิงขึ้นมาเผาให้ตายตกไปตามกันด้วยซ้ำ
แต่แล้วก็นึกได้ว่าอีกฝ่ายเดินจากไปอย่างไม่ลังเล แม้แต่โทรศัพท์เขาก็ไม่ยอมรับแล้ว
เขาจะวิ่งตามไปยื้อดั้นดันทุรังไปทำไม
เขาไม่ใช่คนเสียเปรียบสักหน่อย!
ถ้าตามกลับไป ลั่วเหวินเชิงยังคงคิดว่าเขาอาลัยอาวรณ์จนตัดใจไม่ลง
ไม่มีทาง!
ตอนนี้มีเงินมีเวลา สู้ไปคบหาใครสักคนแบบปกติไม่ดีกว่า
หาแฟนสาวที่อ่อนโยนสวยงาม แล้วประกาศให้รู้ทั่วทั้งโลกโซเชียล
ต้องให้ลั่วเหวินเชิงรู้ว่า เขาไม่ใช่ใครทั้งนั้น!
"พอฉันเลิกกับเขาแล้ว ชีวิตจะสุขสบายเริงร่าแค่ไหนก็ได้!"
ฉู่หลีถือสมุดทะเบียนบ้านออกจากประตู เรียกแท็กซี่ไปยังที่อยู่ของวิลล่า
เมื่อเห็นวิลล่าหลังนั้น ฉู่หลีก็นิ่งเงียบไป
นี่คือหมู่บ้านวิลล่าหรูที่เพิ่งส่งมอบเมื่อสองปีก่อน
บ้านติดทะเลสาบตัวท็อปของโครงการที่ลั่วเหวินเชิงซื้อให้เขา
ทิวทัศน์งดงาม ตกแต่งหรูหรามาก
ราคาโหดเอาเรื่อง
แพงเสียจนฉู่หลีเทียบกับที่อยู่ในสมุดทะเบียนบ้านครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่กล้าเข้าประตู
ลั่วเหวินเชิงซื้อบ้านใหม่เอี่ยมมูลค่าหลายร้อยล้านให้เขาตรงๆ แถมใส่ชื่อเขาเป็นเจ้าของอีกต่างหาก
ไม่ใช่บ้านมือสองที่ยกกรรมสิทธิ์ต่อจากใคร
พูดตามตรง ฉู่หลีคิดว่าด้วยนิสัยที่ทั้งโลภมากทั้งเน้นวัตถุนิยมของตัวเอง
ถ้าลั่วเหวินเชิงเอาวิลล่าหลังนี้มาขอแต่งงาน เขาอาจจะตอบตกลงไปก่อนเลยด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้พวกเขาเลิกกันไปแล้ว เขาถึงได้ให้เปล่าๆ แบบนี้เหรอ
ทำไมล่ะ
หยิบโทรศัพท์ออกมาดู ไม่มีทั้งสายที่ไม่ได้รับ ไม่มีทั้งข้อความจากลั่วเหวินเชิง
เขาโทรไปสิบกว่าสาย ลั่วเหวินเชิงไม่มีทางไม่เห็น
เมื่อก่อนแม้แต่ตอนประชุมยังแบ่งเวลากลับมาตอบข้อความให้เขาเลยนะ!
ส่วนตอนนี้ เหอะๆ!
แน่ล่ะ ต้องมีคนอื่นแล้วสิท่า!
ฉู่หลีลองกดรหัสล็อคประตูดู สมกับที่เป็นวันเกิดของเขาเองนั่นแหละ
ลั่วเหวินเชิงคนนี้ เดาทางง่ายจริงๆ
ฉู่หลีไม่ได้เดินเข้าไปเช่นนั้น แต่ล็อคประตูใหญ่ใหม่ แล้วกลับมหาวิทยาลัย
เขาตัดสินใจรับมือกับการเงียบใส่ของลั่วเหวินเชิง
ครั้งนี้ เขาจะไม่มีทางไปหาเขาอีก!
มาดูกันสิ ใครจะดื้อสู้ใครได้!
เขามองสมุดทะเบียนบ้านสีแดงในมือ
"แกควรมาเร็วๆ และอธิบายให้ชัดเจน"
"ไม่งั้นพอกูหาแฟนสาวอ่อนโยนสวยงามเจอก็บอกเลยว่ามันจะสายเกินไป!"
แต่เขาก็ไม่เคยได้รับโทรศัพท์ตอบกลับจากลั่วเหวินเชิงเลยสักสาย
จนฉู่หลีหัวเสีย นอนไม่หลับไปจนถึงกลางดึก
เช้าวันรุ่งขึ้น ตื่นมาอีกทีก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว
ในหอพักมีกันอยู่สี่คน สองคนออกไปฝึกงานข้างนอก เช่าที่พักอยู่ด้านนอก
ฉู่หลีกลับมาบ้างเป็นครั้งคราว
เลยเหลือแค่ตู้หมิงที่เตรียมสอบเข้าปริญญาโทพักอยู่ประจำ
ตู้หมิงเห็นฉู่หลีตื่นแล้ว ก็ตื่นเต้นหยิบโทรศัพท์มาแชร์ให้ดู
"ฉู่หลีนายดูนี่สิ คนนี้ใช่เจ้าของบริษัทที่นายฝึกงานหรือเปล่า!"
ตราประทับฝึกงานของเขา ลั่วเหวินเชิงประทับให้ด้วยตัวเอง
เขาเคยบอกกับลั่วเหวินเชิงตรงๆ ว่า รอให้ตัวเองเรียนจบปริญญาตรีแล้วก็จะเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง
ลั่วเหวินเชิงตามใจเขาทุกอย่าง พาเขาเข้าไปฝึกงานในบริษัท ปล่อยให้เขาเดินเตร็ดเตร่ไปทั่วบริษัทตามอำเภอใจ ให้เขาเรียนรู้ด้วยตัวเอง
แต่งานด้านการรักษาความลับของพวกเขานั้นทำได้ดีมาโดยตลอด
ไม่ว่าเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยหรือพนักงานในบริษัท ก็ไม่มีใครรู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา
ฉู่หลีรับโทรศัพท์ของตู้หมิงมา ระหว่างนั้นยังคิดอยู่เลยว่าลั่วเหวินเชิงจะทำอะไร มีเรื่องทำไมไม่ติดต่อเขาโดยตรง
จะติดต่อเพื่อนร่วมชั้นของเขาทำไม
อยากเปิดเผยรึไง
แต่ในโทรศัพท์ไม่ใช่ข้อความที่ลั่วเหวินเชิงติดต่อหาตู้หมิง
ทว่าเป็นข่าวสังคมข่าวหนึ่ง
บนหน้าข่าวคือรูปถ่ายขาวดำของลั่วเหวินเชิง
ลั่วเหวินเชิงตายแล้ว
เมื่อบ่ายวาน หลังจากพวกเขาเลิกกัน
ในตอนที่ฉู่หลีโทรหาลั่วเหวินเชิงสิบกว่าสายแต่ไม่มีใครรับ
เขาอยู่ในทะเลแล้ว
เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้การเงียบใส่ทำร้ายจิตใจฉู่หลี
เขาตายแล้ว
อุบัติเหตุทางจราจร
ขับรถเร็วเกินกำหนด
พุ่งชนแบริเออร์กั้นถนน
ตกลงไปในทะเล
ตอนที่ถูกกู้ขึ้นมา เวลาหลังเสียชีวิตเกินสามชั่วโมงแล้ว
ฉู่หลีรู้สึกแขนขาอ่อนแรงไปหมด
ระหว่างที่ตรวจสอบครั้งแล้วครั้งเล่าว่าชื่อและรูปถ่ายบนหน้าข่าวคือลั่วเหวินเชิง
ความรู้สึกดิ่งวูบอย่างรุนแรง ทำให้ภายในช่องอกของเขาคล้ายถูกใครต่อยเข้าอย่างจัง
หายใจไม่ค่อยออก
โทรศัพท์หลุดจากมือ ตู้หมิงรีบรับเอาไว้
"เฮ้อ ยังไม่ถึงสามสิบเลยแท้ๆ ดันฆ่าตัวตาย"
"คนๆ ก็น่าสงสารนะ อายุยังน้อย สร้างกิจการใหญ่โตมาได้ตั้งขนาดนี้ แต่ดันถูกคนหลอกเอาไปหมดเกลี้ยง ถ้าเป็นฉันก็รับไม่ได้เหมือนกัน"
"แต่ฉันไม่ฆ่าตัวตายแน่นอน คิดจะตายทั้งทีฉันต้องลากไอ้จอมลวงโลกสมควรตายนั่นไปตายด้วยกัน"
"ให้มันเอาของของฉันไปแต่ไร้ชีวิตเสวยสุข"
"ไม่งั้นต่อให้ฉันตกนรกเป็นผีแล้วก็ไม่อยู่เป็นสุขหรอก!"
ฉู่หลีหันไปมองตู้หมิงที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเขา เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ไม่ได้พูดออกไป
ตู้หมิงหันไปนั่งลงที่โต๊ะของตัวเองใต้เตียง เล่นโทรศัพท์ต่อ
หากเขาเงยหน้าขึ้นมามองแค่ครั้งเดียว ก็จะเห็นว่าฉู่หลีที่นั่งอยู่บนเตียง มีน้ำตาคลอเบ้า ริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซีดเซียวราวกับผี
ฉู่หลีเหมือนสูญเสียความสามารถในการคิดไป
ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดของตู้หมิง
ฆ่าตัวตาย
ถูกหลอกลวง
ไอ้จอมลวงโลกสมควรตาย
คือใคร
ฉันเหรอ
ฉันไม่ได้หลอกเขานะ
ฉู่หลียอมรับว่าตัวเองไม่ดีกับลั่วเหวินเชิง
บนโลกนี้ คงไม่มีใครที่ทำกับลั่วเหวินเชิงได้แย่ไปกว่าเขาอีกแล้ว
แต่ลั่วเหวินเชิงไม่เคยถือโทษโกรธเขาเลยนะ
เขายอมรับว่าตัวเองหน้าด้าน ได้ของจากลั่วเหวินเชิงไปมากมาย
แต่นั่นลั่วเหวินเชิงเป็นคนให้ทั้งนั้น
เขาไม่ได้หลอกลวงเขาสักหน่อย!
ลั่วเหวินเชิงดีกับเขามากเกินไป
ไม่ว่าเขาอยากได้อะไร อยากทำอะไร พูดออกไปตรงๆ ก็พอ เขาไม่จำเป็นต้องหลอกลั่วเหวินเชิงเลยด้วยซ้ำ
นอกจากเพศสภาพที่ไม่ตรงกันแล้ว ลั่วเหวินเชิงคนนี้สมบูรณ์แบบราวกับภาพฝันของฉู่หลีที่มีต่อคนรักในทุกๆ ด้าน
ยิ่งไปกว่านั้น เพราะการปรากฏตัวของลั่วเหวินเชิง ยังได้ยกระดับความคาดหวังของเขาที่มีต่อคนรักให้สูงขึ้นไปอย่างไม่มีขีดจำกัด
ไม่มีใครที่จะดีกับฉู่หลีได้มากไปกว่าลั่วเหวินเชิงอีกแล้ว
ฉู่หลีรู้ข้อนี้ดีกว่าใคร
ฉู่หลีไม่เคยสงสัยเลยว่า หลังจากลั่วเหวินเชิงเลิกกับเขาแล้ว ไม่นานก็จะหาใครใหม่ได้
จะมีคนมากมายรักลั่วเหวินเชิง
เขามีเงิน มีธุรกิจเป็นของตัวเอง แถมยังหล่อเหลา ยังไงเสียเขาก็เป็นคนที่ดีมาก
ดีเสียจนฉู่หลีเพิ่งเอ่ยปากจบลงด้วยดีไปหยกๆ แต่พอกลับหลังก็ไม่ยอมจำนน เกิดอาการงอนประชดประชัน
เขาเป็นครั้งแรกที่โทรหาลั่วเหวินเชิงติดต่อกันเป็นสิบๆ สาย
เป็นครั้งแรกที่เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟเพราะไม่ได้รับการตอบกลับจากลั่วเหวินเชิง!
แล้วผลล่ะ
คนมันตายไปแล้ว
เขาราวกับรับเอาตัวเองไปเป็นเจ้าโจรจอมลวงโลกที่หลอกลั่วเหวินเชิงจนฆ่าตัวตายอย่างสมเหตุสมผล
แต่เขากลับรู้สึกว่าเหมือนถูกใส่ความอยู่หน่อยๆ
เขาอยู่ต่อหน้าลั่วเหวินเชิง ทั้งแท้จริง ทั้งตามอำเภอใจ ยิ่งกว่าอยู่ต่อหน้าใครๆ
เขาอยากได้เงินของลั่วเหวินเชิง ไม่จำเป็นต้องใช้เล่ห์ลวงเลยด้วยซ้ำ
...
ตู้หมิงถือหนังสือไปห้องสมุดแล้ว
ฉู่หลีฟังเสียงล็อคประตู ในที่สุดก็เรียกสติของตัวเองกลับคืนมาได้บ้าง
เขาถือโทรศัพท์ พิมพ์ในช่องค้นหาว่า "หลัว เวิน เชิง"
แค่ตัวอักษรพินอินสิบกว่าตัวนั่น เขาพิมพ์ผิดไปหลายครั้ง
เจ้าของเวินจื้อเทคโนโลยี
อายุยี่สิบเก้าปี โสด
ขับรถหรูหลายสิบล้านพุ่งลงทะเลฆ่าตัวตาย
ข่าวทำนองนี้ จุดกระแสความอยากรู้อยากเห็นของชาวเน็ตให้ลุกโชน
พนักงานของบริษัทไว้อาลัยเจ้านายทางออนไลน์ไปพร้อมๆ กัน ก็เผยรายละเอียดเบื้องลึกที่โจรลวงโลกหลอกเอาทรัพย์สินของลั่วเหวินเชิงไปจนหมด
ฉู่หลีบนเตียงหดตัวขดเป็นก้อนกลม ตัวสั่นเทากัดเล็บ
เขาหวาดกลัว
กลัวจะเห็นว่าคนพวกนั้นจะบอกว่า คนที่ทำให้ลั่วเหวินเชิงตายชื่อฉู่หลี
เป็นชายแท้ที่ยอมขายตัวเพื่อเงิน แล้วก็ไม่ยอมปฏิบัติต่อผู้สนับสนุนให้ดี
พอรีดเงินได้ก็เผ่นหนีไป ไอ้จอมลวงโลกบัดซบ