ฉู่เฟิงกำลังจะตามลิ่วกงกงออกไปนอกจวน
ทันใดนั้นก็มีเสียงของเสิ่นอวี้เยี่ยนดังขึ้นอย่างร้อนรนจากในลานบ้าน: "ท่านพี่เจ้าขา! ท่านพี่เจ้าขา!"
ไม่นานเสิ่นอวี้เยี่ยนก็วิ่งมาถึงตัวฉู่เฟิง ใบหน้าขาวซีด ดวงตาแดงก่ำ
ฉู่เฟิงรู้สึกใจหายวาบ: "อวี้เยี่ยน เกิดอะไรขึ้น?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนคว้าแขนเสื้อฉู่เฟิงไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเทา: "พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สามหายตัวไปแล้วเจ้าค่ะ!"
ฉู่เฟิงตะลึง: "อะไรนะ?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนร้อนใจกระทืบเท้า: "ข้าตื่นนอนตอนเช้าก็ไม่เห็นนางแล้ว! หาทั่วทั้งลานแล้วก็ไม่เจอ! อ้อ! นางทิ้งจดหมายไว้ให้ด้วย!"
ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว: "ในจดหมายเขียนว่าอะไร?"
เสิ่นอวี้เยี่ยนล้วงกระดาษที่พับไว้จากในอกส่งให้ฉู่เฟิง: "ท่านพี่เจ้าขา ท่านลองอ่านดูเถอะเจ้าค่ะ"
ในฐานะลูกสาวตระกูลแม่ทัพ เวลาทั้งหมดใช้ไปกับการฝึกวิชายุทธ์
อ่านหนังสือพอได้ แต่ไม่เก่ง
ฉู่เฟิงรีบรับจดหมายมาคลี่ออก
ลายมืออ่อนโยนงดงาม เป็นฝีมือของเย่เฟยหง
"อวี้เยี่ยนผู้อ่านจดหมายฉบับนี้: เห็นตัวอักษรเหมือนเห็นหน้าเรา เมื่อเจ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ เราก็จากไปแล้ว"
"ที่มาอาศัยอยู่ที่จวน ได้รับความดูแลจากองค์ชายหกและอวี้เยี่ยนเป็นอย่างดี เฟยหงรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก"
"องค์ชายหกเป็นคนดี เจ้าแต่งงานกับเขา เป็นบุญวาสนาของเจ้า พวกเจ้าจงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า"
"เราเป็นคนอาภัพ อยู่ที่จวนต่อไป ก็มีแต่จะเพิ่มปัญหาให้พวกเจ้า"
"ช่วงนี้ในใจเราไม่สงบเลย รู้สึกผิดต่อพี่สามของเจ้า และผิดต่อพวกเจ้า"
"เราอยากไปหาที่สงบ ๆ ฟังเสียงหัวใจตัวเอง ไม่ต้องตามหาเรา"