ประกาศรับสมัครงานเพิ่งโพสต์ออกไปไม่ถึง 2 ชั่วโมง หลินเชอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ข้อความแจ้งเตือนจากแพลตฟอร์มหางานเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน
“มาแล้ว ๆ!”
หลินเชอถูมืออย่างตื่นเต้น ก่อนกดเข้าไปดูหลังบ้าน เตรียมรับมือกับใบสมัครที่หลั่งไหลเข้ามา
แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นกล่องรับใบสมัครในระบบ
ว่างเปล่า
ไม่มีใบสมัครแม้แต่ฉบับเดียว
หืม? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?
หลินเชอกดเข้าไปดูการแจ้งเตือน แล้วพบว่าทั้งหมดเป็นการแจ้งเตือนความคิดเห็นใต้โพสต์รับสมัครงาน
พอเปิดหน้าความคิดเห็น เขาก็ถึงกับพูดไม่ออก
【เจ้าของโพสต์นี่สุดยอดจริง ๆ ยุคนี้แม้แต่การหลอกขายไตก็ยังแข่งกันเดือดขนาดนี้แล้วเหรอ?】
【พวกพี่น้องอย่ากดนะ! ฉันเพิ่งไปเช็กบริษัทนี้มา จดทะเบียนแค่ 2 วัน ทุนจดทะเบียน 1 ล้าน ยังกล้าเสนอเงินเดือนสูงกว่ามาตรฐานวงการ 1.5 เท่าอีกเหรอ? มุกหลอกไปเมียนมาร์แบบคลาสสิกชัด ๆ!】
【ทำงาน 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น หยุดเสาร์อาทิตย์ + ลาพักร้อน 30 วัน + ประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพเต็มเพดาน? ฉันนี่ขำออกมาเลย อย่างน้อยก็แต่งเรื่องให้สมจริงหน่อยสิ!】
【แจ้งความแล้ว ขอให้ทางการตรวจสอบอย่างละเอียด สมัยนี้พวกมิจฉาชีพไม่คิดจะปิดบังกันแล้วเหรอ? จะปล้นกันซึ่ง ๆ หน้าเลยหรือไง?】
【@ศูนย์ต่อต้านการฉ้อโกงเมืองตงไห่ @สำนักงานทรัพยากรบุคคลและประกันสังคมเมืองตงไห่ ท่านผู้บริหารทุกท่านดูนี่เร็ว!】
หลินเชอ: “……”
เขาเลื่อนอ่านลงไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งเหลือเชื่อ
【ผู้เชี่ยวชาญด้านวิเคราะห์มาแล้ว! ฉันจะไล่แฉทีละข้อว่าบริษัท “เทพเซียน” นี้ปลอมแค่ไหน: 1. ทำงาน 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น หยุดเสาร์อาทิตย์ — ทำงานในวงการเกมบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินมา 15 ปี ยังไม่เคยเห็นบริษัทไหนไม่บังคับทำโอที 2. เงินเดือนสูงสุดในวงการ 1.5 เท่า — บริษัทเพิ่งตั้งใหม่ เอาเงินมาจากไหน? 3. ลาพักร้อนแบบได้เงินเดือน 30 วัน — กฎหมายกำหนดวันลาสูงสุดไว้แค่ 7 วัน แต่นี่ให้ตั้ง 30 วัน? สรุป: โกงล้านเปอร์เซ็นต์ ไม่รับคำโต้แย้ง】
ใต้โพสต์วิเคราะห์นั้น เต็มไปด้วยความเห็นอย่าง “จริงด้วย” “หลักฐานชัดแล้ว” และ “รู้ความจริงสักที”
หลินเชออ่านจนแทบกระอักเลือด
“ให้ตายสิ……”
เขาไม่เคยคิดเลยว่า สวัสดิการสุดเทพที่ตั้งใจมอบให้พนักงานอย่างเต็มที่ จะถูกคนทั้งอินเทอร์เน็ตมองว่าเป็นโฆษณาหลอกลวง
แต่เรื่องที่เหลือเชื่อกว่านั้นยังรออยู่
ตอนบ่ายสามโมง หลินเชอได้รับโทรศัพท์สายแรก
เขารับสายอย่างตื่นเต้น “สวัสดีครับ ซิงฮั่นเทคโนโลยีครับ!”
เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสายอย่างระมัดระวัง “เอ่อ……บริษัทของพวกคุณอยู่ในประเทศหรือเปล่าครับ?”
“ถามอะไรเนี่ย อยู่ชั้น 38 ตึกเซจี้ เมืองตงไห่ครับ”
“อ๋อ……เอ่อ ถ้าเข้าทำงานกับบริษัทพวกคุณ ต้องจ่ายเงินประกันไหมครับ?”
หลินเชอหน้าคล้ำ “จะจ่ายเงินประกันอะไรล่ะครับ? บริษัทเราเป็นบริษัทถูกกฎหมาย!”
“แล้ว……ต้องส่งพาสปอร์ตไปให้ก่อนหรือเปล่าครับ?”
“คุณคิดว่าผมกำลังหลอกลวงอยู่หรือไง?!”
ปลายสายเงียบไป 2 วินาที ก่อนจะเสริมอย่างระมัดระวัง “คือสวัสดิการของพวกคุณนี่……บริษัทปกติให้กันไม่ได้จริง ๆ น่ะครับ แล้วบริษัทของคุณอยู่เมียนมาร์หรือกัมพูชาเหรอครับ?”
“เพียะ!”
หลินเชอวางสายทันที
หลังจากนั้นสายที่สองกับสายที่สามก็ตามมาติด ๆ
คนหนึ่งถามว่าต้องเซ็นสัญญาขายตัวหรือเปล่า อีกคนถามว่าบริษัทอยู่ในเขตนิคมเทคโนโลยีแห่งไหน — ซึ่งคำว่า “เขตนิคมเทคโนโลยี” เป็นชื่อเรียกแทนแหล่งแก๊งคอลเซ็นเตอร์ชื่อดังแห่งหนึ่ง
หลินเชอโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ แล้วทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก
เขาใช้เงินทุนเริ่มต้นไปแล้ว เช่าสำนักงานวิวแม่น้ำขนาด 2,000 ตารางเมตร ซื้อคอมพิวเตอร์เอเลี่ยนมา 10 เครื่อง
แต่กลับรับพนักงานดี ๆ สักคนไม่ได้เลยหรือไง?
ซูเสี่ยวหยาเห็นสีหน้าหลินเชอแย่ลงเรื่อย ๆ จึงเดินเข้ามาดูความคิดเห็นอย่างระมัดระวัง แล้วเกือบจะโมโหจนหัวเราะออกมาเหมือนกัน
“พี่หลิน……อย่าโมโหเลยค่ะ”
เธอคิดหาคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง
“บริษัทเราอาจจะเพิ่งเปิดใหม่ ยังไม่ค่อยมีชื่อเสียง ทุกคนไม่ไว้ใจก็เป็นเรื่องปกติค่ะ……เพราะสวัสดิการนี่มันดีเกินไปจริง ๆ”
หลินเชอมองเพดานอย่างพูดไม่ออก
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าโลกนี้มันเพี้ยนไปหมด
ตอนกดขี่พนักงานให้ทำงาน 996 จนแทบตาย กลับไม่มีใครคิดว่ามีปัญหา
แต่พอให้ทำงาน 955 แถมเงินดี สวัสดิการดี และปฏิบัติต่อพนักงานอย่างดี กลับกลายเป็นว่าบริษัทเป็นมิจฉาชีพ
นี่มันโลกบิดเบี้ยวอะไรกันวะ?
คนทำงานถูกทำร้ายมาหนักเกินไป จนถึงขั้นคิดโดยสัญชาตญาณว่า ต่อให้มีคนดีกับพวกเขา ก็ต้องเป็นกับดักแน่ ๆ
แต่ถึงจะอดสะท้อนใจไม่ได้ เรื่องที่หลินเชอร้อนใจกว่าตอนนี้คือ —
ระบบให้เงินทุนดำเนินงานเดือนละ 1 ล้าน ต้องนำเงินไปใช้กับพนักงานถึงจะได้เงินคืน
ตอนนี้เขามีพนักงานอยู่แค่คนเดียวคือซูเสี่ยวหยา ต่อให้เพิ่มเงินเดือนกับสวัสดิการให้เธอจนถึงขีดสุด เดือนหนึ่งก็ใช้เงินได้ไม่เท่าไร
เงินที่เหลือก็นอนนิ่งอยู่ในบัญชีบริษัทของระบบ เขาเอามาใช้เองไม่ได้สักหยวน
มันก็เหมือนอะไรน่ะหรือ?
เหมือนมีลอตเตอรี่รางวัล 100 ล้านวางอยู่ตรงหน้า แต่ไม่มีใครช่วยไปขึ้นเงินให้!
“ไม่ได้……” หลินเชอนั่งตัวตรง “ต้องหาทางแล้ว”
ซูเสี่ยวหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตากลอกไปมา
“พี่หลิน ในเมื่อคนบนอินเทอร์เน็ตไม่เชื่อ งั้นพรุ่งนี้เราไปเปิดรับสมัครที่ตลาดแรงงานดีไหมคะ?”
“เจอหน้ากันแล้ว พวกเขาคงไม่หาว่าเราเป็นมิจฉาชีพหรอกค่ะ เรามีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ มีที่อยู่สำนักงาน อย่างมากก็พาพวกเขาไปดูบริษัท!”
หลินเชอตบต้นขา “มีเหตุผล!”
ออนไลน์ไม่ได้ก็ไปลุยออฟไลน์!
เขาไม่เชื่อหรอกว่า พอคนทำงานที่โดนทุนซ้อมมานับพันนับหมื่นครั้งได้เห็นสวัสดิการสุดเทพด้วยตาตัวเองแล้ว จะยังอดใจไม่หวั่นไหวได้อีก!
“ไป พรุ่งนี้เราไปตั้งโต๊ะที่ตลาดแรงงานกัน!”
หลินเชอลุกขึ้น กำหมัดสาบาน
“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าทั้งโลกบ้ากันหมด หรือฉันนี่แหละที่บ้า!”
............
เช้าตรู่วันต่อมา ที่ตลาดแรงงานครบวงจรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองตงไห่
หลินเชอเคยมาที่นี่มาก่อน ตอนนั้นเขาถือประวัติสมัครงาน ก้มหัวอ้อนวอนคนอื่นอย่างถ่อมตัว ขอแค่ให้โอกาสทำงาน เป็นพนักงานกระจอก ๆ คนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าพอถึงคราวดวงเปลี่ยน วันนี้เขาจะมาตั้งโต๊ะในฐานะ “เจ้านาย”
ในตลาดแรงงานมีผู้คนส่งเสียงจอแจ ศีรษะของผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด บูทของบริษัทต่าง ๆ เรียงเป็นแถว ป้ายโรลอัปหลากสีตั้งอยู่ทั่วทุกมุม
หลินเชอกับซูเสี่ยวหยาเดินไปยังบูทของตัวเอง แล้วกางป้ายโรลอัปประชาสัมพันธ์ที่ทำเตรียมไว้ดังพรึ่บ
พาดหัวตัวโตเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า:
【ซิงฮั่นเทคโนโลยี — รับสมัครยอดฝีมือด้านพัฒนาเกม】
ด้านล่างเป็นสวัสดิการที่พิมพ์ด้วยตัวแดงหนา:
【ทำงาน 9 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็น | ไม่ทำโอทีเด็ดขาด | หยุดเสาร์อาทิตย์】
【เงินเดือน: สูงกว่ามาตรฐานวงการ 50%】
【ลาพักร้อนแบบได้รับเงินเดือน 30 วัน | ประกันสังคมและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพเต็มเพดาน】
【ค่าอาหาร 1,000 ต่อเดือน + ค่าเดินทาง 500 + ค่าที่พัก 1,000】
【สำนักงานวิวแม่น้ำ ชั้น 38 ตึกเซจี้】
พอตั้งป้ายโรลอัปขึ้น ผลก็เห็นได้ทันตา
ผู้สมัครงานที่เดินผ่านต่างหยุดมอง ก่อนจะ……
เดินอ้อมไป
สีหน้าที่พวกเขามองหลินเชอเหมือนกับกำลังมองมิจฉาชีพข้างถนนที่แจกใบปลิวโฆษณาว่า “รายได้วันละหมื่น” ไม่มีผิด
มีคนใจกล้าอยู่สองสามคนยืนชี้ไม้ชี้มืออยู่ไกล ๆ พร้อมกระซิบกัน
“เห็นไหม บูทนั้นน่ะ ทำงาน 9 โมงถึง 5 โมง ไม่ทำโอที แถมเงินเดือน 1.5 เท่า ตลกชะมัด”
“ต้องเป็นสถาบันอบรมแน่ ๆ หลอกให้เข้าไปก่อน แล้วค่อยเก็บค่าเรียนหลายหมื่น”
“ฉันพนัน 50 สตางค์เลย บริษัทนี้อยู่ไม่ถึงอาทิตย์หรอก”
หลินเชอได้ยินชัดทุกคำ จนขมับกระตุกตุบ ๆ
ซูเสี่ยวหยาก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย เธอสะกิดหลินเชอ “พี่หลิน ไม่มีใครเดินเข้ามาเลย……ให้ฉันออกไปเรียกคนดีไหมคะ?”
“ไม่ต้องรีบ” หลินเชอเอนหลังพิงเก้าอี้ “เหล้าหอมไม่กลัวตรอกลึก รออีกหน่อย”
รอจนผ่านไปครึ่งวัน
ก็ยังไม่มีใครมา
แม้แต่คนที่เดินเข้ามาถามก็ไม่มี
ปฏิสัมพันธ์เดียวที่เกิดขึ้นคือคุณป้าคนหนึ่งเดินผ่านมา นึกว่าพวกเขากำลังขายบ้าน จึงเข้ามาถามว่า “บ้านในตึกเซจี้ราคาตารางเมตรละเท่าไร”
หลินเชอ: “……”
ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่า “คนดีทำยาก” หมายถึงอะไร
ส่วนบูทข้าง ๆ กลับคึกคักกันสุด ๆ
บูททางซ้ายเขียนว่า “ทำงานสัปดาห์ใหญ่สลับสัปดาห์เล็ก เงินเดือนตามตกลง ยินดีต้อนรับผู้มีจิตวิญญาณนักสู้” ด้านหน้ามีคน 7-8 คนต่อแถวกรอกใบสมัคร
บูททางขวายิ่งกว่า เขียนตรง ๆ ว่า “รับสมัครพนักงานขายยอดฝีมือ ช่วงทดลองงาน 3 เดือน ไม่มีเงินเดือนประจำ ได้แต่ค่าคอมมิชชัน” ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนเข้าไปถาม