ไม่นานนัก นายหน้าก็วิ่งกลับมาพร้อมสัญญา หอบจนแทบพูดไม่ออก
หลินเชอไม่แม้แต่จะอ่าน พลิกไปหน้าสุดท้ายทันที แล้วเซ็นชื่อตัวเองลงไปอย่างรวดเร็ว
“รูดบัตร”
เมื่อเครื่องรูดบัตรพ่นใบสลิปยาวเหยียดออกมา ซูเสี่ยวหยาก็รู้สึกราวกับกำลังฝันอยู่
นี่ก็...ตกลงกันแล้วเหรอ?
พวกเขาจะได้มีสำนักงานวิวแม่น้ำขนาดสองพันตารางเมตรบนชั้น 38 ของตึกเซจี้ ที่ทุกตารางนิ้วมีราคาแพงลิบลิ่วจริง ๆ เหรอ?
เซ็นสัญญาเสร็จ หลินเชอก็อารมณ์ดีสุด ๆ
“ไปกันเถอะ เสี่ยวหยา ไปซื้อข้าวของเข้าบริษัทกัน!”
เขาโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ พาซูเสี่ยวหยาที่ยังไม่หายตกใจมุ่งตรงไปยังจุดหมายถัดไป
ระหว่างทาง หลินเชอแอบถามระบบในใจว่า “ระบบ เงินที่ใช้ซื้ออุปกรณ์สำนักงานคืนเงินไหม?”
【แจ้งเตือน: ขณะนี้บริษัทอยู่ระดับ 1 อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์เป็นทรัพย์สินของบริษัท ไม่ใช่ค่าใช้จ่ายของพนักงาน จึงยังไม่อยู่ในขอบเขตการคืนเงิน】
หัวใจหลินเชอกระตุกวูบ
ให้ตายสิ ไม่คืนเงินเหรอ?
งั้นก็ต้องใช้เงินของผมเอง... เอ่อ ไม่ใช่สิ ใช้เงินทุนเริ่มต้นที่ระบบให้มานี่นา?
“ระบบ ต้องทำยังไงถึงจะได้เงินคืน?”
【เมื่อบริษัทเลื่อนระดับเป็น 2 จะปลดล็อกฟังก์ชันคืนเงินจากการจัดซื้ออุปกรณ์ของบริษัท】
【บริษัทจะเลื่อนระดับเป็น 2 ได้เมื่อทำตามเงื่อนไขต่อไปนี้】
【เงื่อนไขเลื่อนระดับ 1: ยอดเงินคืนรวมถึง 1 ล้าน】
【เงื่อนไขเลื่อนระดับ 2: ดัชนีสุขภาพกายและใจโดยรวมของพนักงานต้องเคยได้ 80 คะแนนขึ้นไปอย่างน้อยหนึ่งครั้ง】
หลินเชอรู้สึกเสียดายเงินขึ้นมานิดหน่อย ในเมื่อไม่ได้เงินคืน เงินที่จ่ายออกไปก็เท่ากับเป็นค่าใช้จ่ายล้วน ๆ
แต่พอคิดอีกที หากอุปกรณ์คุณภาพแย่เกินไป พนักงานใช้แล้วปวดหลัง ปวดเอว ปวดตา พอสิ้นเดือนตรวจสุขภาพแล้วคะแนนตกต่ำกว่า 80 เงินคืนที่เสียไปคงมากมายมหาศาล
แถมยังอาจพลาดการจับรางวัลขั้นสุดยอดเมื่อได้คะแนนเต็ม 100 อีกด้วย!
ไม่ยอมเสียเหยื่อล่อ ก็จับหมาป่าไม่ได้ เพื่อแผนตักตวงผลประโยชน์จากระบบในระยะยาว ลุยให้เต็มที่!
เมื่อถึงศูนย์อิเล็กทรอนิกส์ หลินเชอก็เปิดโหมดกวาดซื้ออย่างบ้าคลั่ง
“เถ้าแก่ เอาคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเอเลี่ยนให้ผมสิบเครื่อง!”
“จอเอาแบบถนอมสายตา รีเฟรชเรตสูง ๆ ด้วย”
ซูเสี่ยวหยาที่มองอยู่ข้าง ๆ ใจเต้นระทึก รีบคว้าแขนหลินเชอไว้
“พี่หลิน บริษัทเราเพิ่งเริ่มต้น ซื้อคอมธรรมดา ๆ ก็พอแล้วมั้งคะ? เอเลี่ยนเครื่องหนึ่งตั้งสามหมื่นกว่าเลยนะ!”
หลินเชอยกมือกดไหล่ซูเสี่ยวหยา แล้วเริ่มเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง “เสี่ยวหยา เธอนี่ไม่เข้าใจเลยนะ!”
“กระดูกคอและดวงตาของพนักงานคือทรัพย์สินที่ล้ำค่าที่สุดของบริษัท! คอมธรรมดากระตุก หน้าจอแสบตา เสียงเครื่องก็ดังรบกวน นั่นเป็นการทรมานร่างกายพวกเธอชัด ๆ!”
“ผม หลินเชอ ไม่มีวันยอมให้พนักงานของผมต้องทนกับเรื่องแบบนี้เด็ดขาด! เงินก้อนนี้ประหยัดไม่ได้!”
ซูเสี่ยวหยาถูกคำพูดอันชอบธรรมของเขาทำเอาอึ้งไปเลย
นี่มันเจ้านายแสนดีแบบไหนกันเนี่ย!
ยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อดูแลความรู้สึกของพนักงาน! พี่หลินนี่ช่าง... ทำเอาฉันซึ้งจนอยากร้องไห้!
จากนั้น หลินเชอก็มุ่งตรงไปยังโซนเก้าอี้เพื่อสุขภาพที่แพงที่สุด
“เสี่ยวหยา ไปลองนั่งตัวนั้นดูสิ” หลินเชอชี้ไปยังเก้าอี้ที่มีป้ายราคากว่าหมื่นหยวน
ซูเสี่ยวหยาเดินไปนั่งอย่างว่าง่าย
เก้าอี้โอบรับส่วนโค้งของแผ่นหลังเธอได้พอดี แรงรองรับที่นุ่มนวลทำให้เธอเผลอส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างสบายใจ
“อืม~ สบายจัง...”
เสียงครางเบา ๆ ผสานกับใบหน้าน่ารักและรูปร่างโดดเด่นของเธอ ทำให้พนักงานขายที่อยู่ข้าง ๆ แอบเหลือบมองอยู่บ่อยครั้ง
หลินเชอกระแอมสองครั้งกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “เอาตัวนี้แหละ เอาสิบตัว แล้วก็โซฟาพักกลางวันที่เอนได้ราบด้วย เอามาสิบตัวเหมือนกัน”
สุดท้าย หลินเชอยังสั่งซื้อตู้ขนมบานคู่ขนาดใหญ่สองตู้จากซูเปอร์มาร์เก็ต ข้างในอัดแน่นไปด้วยขนมนำเข้านานาชนิด เครื่องดื่มเกรดพรีเมียม และผลไม้สด
ซื้อของครบชุดแล้วใช้เงินไปหลายแสน แม้จะไม่ได้คืนเงิน แต่หลินเชอก็คิดว่าคุ้มค่า
ซูเสี่ยวหยาเดินตามหลังหลินเชอ มองแผ่นหลังของเขาที่ทุ่มเงินก้อนโตเพื่อ “พนักงาน” แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างที่สุด
เธอกำหมัดเล็ก ๆ แน่น แอบสาบานกับตัวเองว่า เจ้านายดีกับฉันขนาดนี้ ฉันจะไม่มีวันทำให้ความไว้วางใจของเจ้านายต้องสูญเปล่า!
ต่อให้ต้องทุ่มสุดชีวิต เหนื่อยจนตายคาคอมพิวเตอร์ ฉันก็จะช่วยเจ้านายทำให้บริษัทเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นให้ได้
..............
ใช้เวลาเพียงสองวัน ชั้น 38 ของตึกเซจี้ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน
ด้วยอานุภาพวิเศษของการจ่ายเงินเพิ่ม อุปกรณ์และเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดที่หลินเชอสั่งซื้อก็ถูกส่งมาถึงและติดตั้งเรียบร้อยด้วยความรวดเร็วที่สุด
เมื่อซูเสี่ยวหยาเดินเข้ามาอีกครั้ง เธอก็ตะลึงกับภาพตรงหน้าจนพูดไม่ออก
พื้นที่ซึ่งเดิมโล่งกว้างถูกแบ่งออกเป็นหลายโซนอย่างเหมาะสม
บริเวณริมหน้าต่างซึ่งมีแสงสว่างดีที่สุด มีโต๊ะทำงานปรับระดับได้กับเก้าอี้เพื่อสุขภาพชุดใหม่เอี่ยมสิบชุดวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ บนโต๊ะแต่ละตัวมีคอมพิวเตอร์เอเลี่ยนสุดเท่ตั้งอยู่
อีกฝั่งหนึ่งเป็นโซนพักผ่อนแบบเปิดโล่ง
ตู้เย็นบานคู่ขนาดใหญ่ยัดแน่นไปด้วยเครื่องดื่มและโยเกิร์ตหลากหลายชนิด ข้างกันมีชั้นวางขนมสูงสามชั้น วางขนมนำเข้านานาชนิดจนแทบไม่ต่างจากร้านสะดวกซื้อขนาดย่อม
แม้แต่มุมหนึ่งก็ยังปูพรมเนื้อนุ่ม วางบีนแบ็กสองตัวกับโทรทัศน์จอแอลซีดีขนาดใหญ่พิเศษไว้
นี่มัน...
นี่จะเป็นสำนักงานของบริษัทที่เพิ่งเริ่มต้นได้ยังไง?
เห็นชัด ๆ เลยว่านี่คือสวรรค์ในฝันของมนุษย์เงินเดือนทุกคน!
ซูเสี่ยวหยาตื่นเต้นจนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปสภาพแวดล้อมในสำนักงานที่ราวกับอยู่ในฝันไม่หยุด
“เกินไปแล้วค่ะ... เกินไปแล้วพี่หลิน!” เธอพูดกับหลินเชอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างตื่นเต้น “ถ้าเพื่อนร่วมงานเก่าของฉันได้เห็น ต้องอิจฉาตายแน่!”
หลินเชอมองผลงานของตัวเองอย่างพอใจ แล้วจิบกาแฟบดสดอย่างใจเย็น
“นี่แค่มาตรฐานพื้นฐานเท่านั้น”
สิ่งที่เขาคิดในใจคือ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสุขภาพพนักงาน ทุกอย่างก็เพื่อการจับรางวัล!
“จริงสิ ผมจดทะเบียนชื่อบริษัทเรียบร้อยแล้ว” หลินเชอกล่าว “ชื่อซิงฮั่นเทคโนโลยี”
“ซิงฮั่นเทคโนโลยี...” ซูเสี่ยวหยาพึมพำทวนชื่อนี้ ดวงตาเป็นประกาย “เพราะมากเลยค่ะ! การเดินทางของเราคือทะเลดวงดาว!”
จินตนาการเพ้อฝันแบบสาวน้อยสายอนิเมะของเธอทำงานขึ้นมาอีกครั้ง
มุมปากของหลินเชอกระตุก เขาไม่ได้รับมุกนั้น
เขาแค่รู้สึกว่าชื่อนี้ฟังดูยิ่งใหญ่อลังการ และหลอกคนได้ดีเท่านั้นเอง
“โต๊ะทำงานของเธออยู่ตรงนั้น ตัวแรกริมหน้าต่าง วิวดีที่สุด” หลินเชอชี้ไป “ติดตั้งคอมพิวเตอร์กับซอฟต์แวร์ไว้หมดแล้ว ลองดูว่ายังขาดอะไรไหม”
“ไม่ขาดแล้วค่ะ ไม่ขาดอะไรเลย!” ซูเสี่ยวหยาวิ่งไปยังโต๊ะทำงานใหม่ของตัวเองราวกับกระต่ายน้อยแสนร่าเริง นั่งลงบนเก้าอี้เฮอร์แมนมิลเลอร์ราคากว่าหมื่นหยวน แล้วถอนหายใจอย่างสบายใจ
เธอเปิดคอมพิวเตอร์ หน้าจอ 4K เครื่องใหม่สว่างขึ้น จากนั้นลองเปิดโปรแกรมออกแบบสามมิติขนาดใหญ่ตามใจนึก เมื่อก่อนโปรแกรมนี้ต้องใช้เวลาโหลดนานบนคอมพิวเตอร์เก่า ๆ ของบริษัทเดิม แต่ตอนนี้แทบจะเปิดขึ้นมาทันที
เธอลากโมเดลความละเอียดสูงที่มีหลายล้านหน้าไปมาได้ลื่นไหลราวกับเส้นไหม ไม่มีสะดุดแม้แต่น้อย
“ฮือ ๆ ๆ... สุดยอดไปเลย!”
ซูเสี่ยวหยาซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
นี่แหละสภาพแวดล้อมการทำงานที่นักออกแบบควรได้รับ!
เธออดกลั้นความตื่นเต้นในใจไม่ไหว คัดเลือกรูปเก้ารูปอย่างพิถีพิถัน เติมข้อความที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกจริงใจ แล้วโพสต์ลงในโมเมนต์
【การเริ่มต้นครั้งใหม่! เลือกเจ้านายไม่ผิดจริง ๆ! [รูปภาพ] x9】
รูปประกอบมีทั้งสำนักงานหรูหรา วิวแม่น้ำสุดลูกหูลูกตา ขนมกองเป็นภูเขา และคอมพิวเตอร์เอเลี่ยนเครื่องใหม่เอี่ยม
โพสต์นี้ระเบิดขึ้นในแวดวงโซเชียลเล็ก ๆ ของเธอราวกับระเบิดใต้น้ำ
ไม่ถึงหนึ่งนาที ใต้โพสต์ก็มีคอมเมนต์ทะลักเข้ามาเป็นพรวน
【เพื่อนร่วมห้องสมัยมหาวิทยาลัย: ให้ตายสิ! เสี่ยวหยาตอนนี้ไปหาเงินที่ไหนมาเนี่ย? สภาพแวดล้อมในที่ทำงานนี่ดีเว่อร์ไปแล้ว!】
【เพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย: โอ้โห! นี่วิวแม่น้ำของตึกเซจี้เหรอ? เศรษฐีนี! ขอเกาะขาหน่อย!】
【เพื่อนร่วมงานเก่า: ฉันเห็นอะไรเนี่ย? เก้าอี้เฮอร์แมนมิลเลอร์? คอมพิวเตอร์เอเลี่ยน? แล้วยังมีโซฟาที่นอนราบได้อีก? บริษัทนี้ยังขาดคนกวาดพื้นไหม?】
ซูเสี่ยวหยามองคอมเมนต์ที่เต็มไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวจี๊ด แล้วก็หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข