เมื่อนึกถึงตรงนี้ ซูมู่ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เดินตรงไปยังทางเข้าการทดสอบ
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากทางเข้าก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ซูมู่เงยหน้ามองไปข้างหน้า ตรงนั้นมีม่านแสงขนาดใหญ่ฝังอยู่ข้างประตูโรงเรียน สีเทาเข้ม ผิวหน้าพลิ้วไหวด้วยระลอกคลื่นหม่นดำ ราวกับผิวน้ำที่ถูกสายลมพัดจนเป็นริ้ว
หลังม่านแสงคือทางเข้ารังทดสอบ
สองข้างม่านแสงมีเสาโลหะต้นใหญ่ตั้งอยู่หลายต้น จากเสาเหล่านั้นมีลำแสงสีน้ำเงินเส้นเล็กละเอียดนับไม่ถ้วนทอดออกมา เชื่อมประสานกันเป็นโครงข่ายปกคลุมทางเข้าทั้งหมด
นั่นคืออุปกรณ์ “บังคับถอนตัว” ที่โรงเรียนติดตั้งไว้โดยเฉพาะ เมื่อแกนกลางของดันเจียนใกล้ถูกทำลาย มันจะส่งผู้เข้าทดสอบออกจากรังโดยบังคับ
ซูมู่เดินไปหยุดหน้าม่านแสง ปีกจมูกขยับเล็กน้อย
กลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ ลอยลอดออกมาจากด้านในม่านแสง
ยากจะบรรยายกลิ่นนั้น คล้ายเนื้อเน่าปะปนกับดินชื้น ทั้งยังเจือกลิ่นคาวเลือดคล้ายสนิมเหล็ก
กลิ่นไม่แรงนัก แต่ก็ทำให้คนขมวดคิ้วได้
เขามองลอดม่านแสงเข้าไป
ด้านหลังม่านแสงคือพื้นที่ที่ถูกหมอกสีเทาดำปกคลุม มองเห็นรั้วไม้ผุพังกับกระโจมหนังสัตว์กระจัดกระจายอยู่บนพื้นอย่างไม่เป็นระเบียบ ราวกับซากหมู่บ้านดึกดำบรรพ์ ถัดออกไปไกลหน่อย บนเสาไม้ที่เอียงกระเท่เร่หลายต้นดูเหมือนมีอะไรบางอย่างห้อยอยู่ เป็นก้อนดำทะมึนที่ไหวเอนเบา ๆ ท่ามกลางหมอก
ซูมู่หรี่ตาลง
นั่นคือชิ้นเนื้อหลายก้อนที่ถูกแขวนไว้ เน่าเสียจนแทบดูรูปทรงเดิมไม่ออก ผิวเต็มไปด้วยหนอนแมลง บางครั้งมีของเหลวสีแดงคล้ำหยดลงจากเนื้อ กระทบดินด้านล่างดังแผ่วเบา
ซูมู่ไม่ได้อาเจียน
ในตำราเรียนยังมีอะไรน่าขยะแขยงกว่านี้อีก