คลื่นโครงกระดูกมหาศาลถาโถมเข้าใส่ฮวากั่วซาน เงาร่างสีเทาขาวต่อเนื่องเป็นผืนเดียวท่ามกลางหมอก ราวกับแม่น้ำที่ประกอบขึ้นจากกระดูก ไหลทอดยาวออกมาจากส่วนลึกของสุสาน
ซูมู่มองแม่น้ำกระดูกนั้น สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน
เขาเตรียมใจไว้แต่แรกแล้ว
「เสี่ยวจวนเฟิง ฆ่าราชันผีดิบก่อน」
เสี่ยวจวนเฟิงไม่ลังเล มันเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บที่สองของราชันผีดิบ ย่อตัวต่ำแล้วพุ่งลอดใต้ซี่โครงของมันไป มีดสั้นพลิกกลับ คมมีดหงายขึ้น ฟันเฉือนซี่โครงของราชันผีดิบอย่างแรง
「กร๊อบ...」
ซี่โครงหนาเท่าลำแขนคนขาดสะบั้น เศษกระดูกกระเด็นว่อน เปลวไฟวิญญาณสีเขียวคล้ำพวยพุ่งออกมาจากรอยแยก
ราชันผีดิบคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนตวัดกรงเล็บกลับมา แต่ความว่องไวของมันมีเพียง 120 ขณะที่เสี่ยวจวนเฟิงมีถึง 17,900 ในสายตาของเสี่ยวจวนเฟิง กรงเล็บนี้เชื่องช้าราวกับกำลังรำไทเก๊ก
เสี่ยวจวนเฟิงไม่แม้แต่จะหลบ มันพุ่งทะยานไปตามแขนกระดูกของราชันผีดิบ วิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว สามก้าวก็ถึงไหล่ ก้าวที่สี่ก็ยืนอยู่บนกระหม่อมของมันแล้ว
มีดสั้นชูขึ้นสูง
ฟันลงมา
คมมีดผ่ากลางกะโหลก ทะลวงผ่านศีรษะทั้งก้อน แบ่งเปลวไฟวิญญาณสีเขียวคล้ำที่อยู่ข้างในออกเป็นสองส่วน
ร่างมหึมาของราชันผีดิบชะงักกึก ก่อนสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
กระดูกบนร่างมันทยอยแตกหลุดออกมา ราวกับเจดีย์กระดูกที่กำลังพังทลาย เปลวไฟสีเขียวคล้ำพวยพุ่งออกจากรอยต่อของกระดูกทุกแห่ง แล้วดับวูบลงอย่างรวดเร็ว
โครงกระดูกยักษ์สูงห้าเมตรถล่มลงมาพร้อมเสียงสนั่น เศษกระดูกกองพะเนินเป็นภูเขาลูกย่อม
ราชันผีดิบตายแล้ว
เสี่ยวจวนเฟิงกระโดดออกมาจากกองกระดูก เถ้าถ่านของเปลวไฟวิญญาณสีเขียวคล้ำเปรอะเปื้อนทั่วตัว มันไม่หยุดพัก หันหลังพุ่งไปทางฮวากั่วซาน