กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านไป
ผู้คนที่ทางเข้าสุสานกระดูกเริ่มบางตาลง
ผู้เชี่ยวชาญดันเจี้ยนที่เดิมทีรอดูเรื่องสนุก บ้างก็เข้าไปในดันเจี้ยน บ้างก็รวมทีมไปยังรังแห่งอื่น เหลือเพียงไม่กี่คนที่ยังเฝ้าอยู่ข้างราวกั้น
ชายฉกรรจ์เคราครึ้มพิงป้ายศิลาก้อนหนึ่งแล้วเคลิ้มหลับ ส่วนชายหนุ่มสวมฮู้ดไม่ได้จากไปไหน เขายังคงพิงราวกั้น พลิกดูคู่มืออิเล็กทรอนิกส์อยู่เป็นระยะ และบางครั้งก็เงยหน้ามองไปทางซูมู่
ราตรีมืดมิด หมอกสีเทาขาวค่อย ๆ เอ่อล้นออกมาจากส่วนลึกของสุสานกระดูก แล้วจับตัวเป็นเกล็ดน้ำค้างแข็งบาง ๆ นอกทางเข้า
ไกลออกไปทางกำแพงเมือง แสงอักขระคดเคี้ยวราวมังกรยาว ส่องประกายเย็นเยียบสีครามในรัตติกาล
เวลา 23:59 น.
ซูมู่ลืมตาขึ้น
เขาไม่ได้ดูเวลา แต่สัมผัสบางอย่างจากส่วนลึกของมิติวิญญาณบอกเขาว่าวันใหม่มาถึงแล้ว
ความรู้สึกนั้นละเอียดอ่อนยิ่ง ราวกับประตูที่มองไม่เห็นบานหนึ่งในมิติวิญญาณถูกผลักแง้มออก ลมอุ่นจากภายนอกพัดกรูเข้ามา
เขานั่งตัวตรง หลับตาลง แล้วปล่อยจิตสำนึกดำดิ่งสู่ส่วนลึกของดวงวิญญาณ
เข้าฌาน
คราวนี้เขาไม่ได้หยั่งเชิงอย่างระมัดระวังเหมือนก่อน แต่ปล่อยการชักนำออกไปโดยตรง
จุดแสงเหล่านั้นในมิติวิญญาณ...
ไม่ใช่แล้ว ตอนนี้จุดแสงเหล่านั้นไม่ได้กระจัดกระจายราวดวงดาวอีกต่อไป หากรวมตัวกันเป็นสายน้ำ
สายน้ำอุ่นสว่างที่ประกอบขึ้นจากพลังวิญญาณ ไหลทะลักจากส่วนลึกที่สุดในมิติวิญญาณของเขา แล้วหลั่งไหลเข้าสู่บ่อพลังวิญญาณอย่างไม่ขาดสาย
【พลังวิญญาณ +50】