เขาชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายกับตกใจกับคำพูดถัดไปของตัวเอง
“เขาสามารถสร้างการ์ดระดับ A ได้หลายใบในเวลาอันสั้น แถมการ์ดเหล่านั้นยังเชื่อมโยงกันผ่านแนวคิดธีมไซอิ๋ว จนเกิดการประสานพลังขึ้นมาได้ ถึงตอนนั้น ดันเจี้ยนของเขาก็จะไม่ได้มีแค่เสี่ยวจวนเฟิงตัวเดียวอีกต่อไป”
“สันเขาสิงถัวจะไม่ได้มีแค่เสี่ยวจวนเฟิงตัวเดียว” จ้าวเจี้ยนกั๋วเอ่ยเสียงเบา
ทุกคนต่างเงียบงัน
แม้พวกเขาจะมองไม่เห็นโลกอันกว้างใหญ่ในห้วงจิตของซูมู่ซึ่งมีชื่อว่า《ไซอิ๋ว》แต่จากความเชื่อมโยงระหว่างชื่อ “สันเขาสิงถัว” กับ “เสี่ยวจวนเฟิง” พวกเขาก็สัมผัสได้เลือนรางถึงศักยภาพอันน่าหวาดหวั่น
“ธีมพิเศษนี้เหมาะกับซูมู่มากจริง ๆ” อาจารย์หญิงพึมพำ
“ไม่ใช่ธีมนี้เหมาะกับซูมู่”
จ้าวเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า แววตาลุ่มลึก
“แต่เป็นซูมู่ต่างหากที่เข้าใจธีมนี้มากเกินไป ลองดูวิธีที่เขาจัดการสิ ตั้งแต่เลือกทำเลไปจนถึงตั้งชื่อ ทุกขั้นตอนแม่นยำราวกับมีแบบแปลนครบถ้วนอยู่ในหัว ความเข้าใจที่เขามีต่อธีมนั้นลึกซึ้งจนถึงขั้นควบคุมแนวคิดต่าง ๆ ได้อย่างอิสระแล้ว”
“นี่เกินขอบเขตปกติไปแล้ว”
เสียงอาจารย์อาวุโสแผ่วเบา ทว่าทุกถ้อยคำชัดเจน “ผมสอนออกแบบดันเจี้ยนมานานกว่าสามสิบปี ยังไม่เคยเจอนักเรียนคนไหนใช้แนวคิดของธีมได้ถึงขั้นนี้ตั้งแต่วันแรกที่ปลุกพลัง”