ขณะเดียวกัน เหนือท้องฟ้าของจัตุรัสดันเจี้ยน
ลึกเข้าไปในหมู่เมฆ มีแท่นลอยฟ้าขนาดมหึมาลอยนิ่งอยู่
พื้นแท่นปูด้วยแผ่นหินสีเทาขาว รอบขอบตั้งเสาหินเรียงเป็นวง บนเสาสลักอักขระซับซ้อน เรืองแสงสีฟ้าครามเรื่อเรื่อ
กลางแท่นมีจอภาพแสงขนาดยักษ์กว้างราว 10 เมตร กำลังฉายภาพอย่างเงียบงัน
จอภาพแบ่งออกเป็นหน้าจอเล็กนับร้อย แต่ละหน้าจอแสดงพื้นที่ดันเจี้ยนส่วนตัวของผู้เข้าสอบหนึ่งคน
ส่วนภาพสิบจอตรงกลางมีขนาดใหญ่ที่สุด เป็นภาพของผู้เข้าสอบที่มีคะแนนติดสิบอันดับแรกในขณะนี้
ข้างจอภาพมีอาจารย์คุมสอบหลายสิบคนยืนอยู่
ทุกคนสวมเครื่องแบบสีเทาเข้มแบบเดียวกัน ตรงอกปักตราสมาคมผู้เชี่ยวชาญดันเจี้ยนแห่งต้าเซี่ย
แต่ละคนแผ่กลิ่นอายลึกล้ำ อย่างน้อยก็เป็นผู้เชี่ยวชาญดันเจี้ยนระดับ 50 ขึ้นไป
ไม่ว่าจะอยู่เมืองไหน พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้า
แต่ในเวลานี้ พวกเขาเป็นเพียงอาจารย์คุมสอบของการสอบครั้งนี้ ยืนนิ่งอยู่บนแท่น สายตากวาดมองภาพบนจอไม่หยุด
ตรงด้านหน้าสุดของแท่น มีชายชราร่างผอม ใบหน้าซูบตอบ ผมขาวโพลนยืนเอามือไพล่หลัง
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้ม คาดเข็มขัดสีทองหม่นไว้ที่เอว และมีหยกโบราณห้อยอยู่
กลิ่นอายของเขาลึกล้ำยิ่งกว่าทุกคนในที่นี้ แรงกดดันหนักอึ้งนั้นแทบทำให้ผู้คนไม่กล้าสบตา