“ใช่ การถอยออกมาจากบอสระลอกที่สิบห้าได้โดยไม่บาดเจ็บนั้นยากกว่าการถูกเตะออกมาเสียอีก เพราะการออกจากดันเจี้ยนด้วยตัวเองต้องอาศัยการตัดสินใจที่แม่นยำและการควบคุมขีดจำกัดของตัวเองอย่างดี ฝีมือของเย่ชิงเสวี่ยเหนือความคาดหมายของเราไปมาก”
“ปีนี้โรงเรียนเราคงได้สร้างชื่อแน่แล้ว” อาจารย์อาวุโสลูบเครา น้ำเสียงแฝงความปลาบปลื้มที่ยากจะปิดบัง
จ้าวเจี้ยนกั๋วไม่ได้พูดอะไร ทว่าแววตากลับสว่างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผลงานของเย่ชิงเสวี่ยทำให้เขาปลื้มใจจริง ๆ
ตั้งแต่ปลุกพลังได้ นักเรียนคนนี้ก็ทำให้พวกเขาต้องเปลี่ยนความเข้าใจอยู่เสมอ
การ์ดแกนกลางระดับเอสเอสเอส ดันเจี้ยนธีมระดับเอสเอสเอส การจัดวางที่ลงตัวสมบูรณ์แบบ และตอนนี้ยังทำผลงานผ่านด่านที่สิบห้าของดันเจี้ยนฝันร้ายได้อีก
หากไม่มีอะไรผิดพลาด เย่ชิงเสวี่ยจะต้องเป็นหน้าเป็นตาของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งเมืองหรงในปีนี้แน่นอน
“จริงสิ ซูมู่เข้าไปนานแค่ไหนแล้ว?” จ้าวเจี้ยนกั๋วถามขึ้นกะทันหัน
อาจารย์หลายคนมองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้า
“บอกไม่ถูกค่ะ รู้สึกว่าน่าจะสิบกว่านาทีแล้ว” อาจารย์หญิงเหลือบมองเวลา
“สิบกว่านาทีแล้วยังไม่ออกมาอีกหรือ?” จ้าวเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว
“ไม่ฝืนสู้ต่อ ก็ถ่วงเวลาอยู่ครับ” หัวหน้าฝ่ายปกครองครุ่นคิด “ผมไม่ค่อยเชื่อว่าเขาจะผ่านระลอกที่สี่หรือห้าได้จริง ๆ การ์ดแกนกลางของเขาเป็นแค่ก้อนหิน ไม่มีวิธีโจมตีตลอดทั้งด่าน แค่ใช้การ์ดเสี่ยวจวนเฟิงระดับเอเพียงใบเดียว อย่างมากก็น่าจะกำจัดศัตรูได้สองระลอกแรก”