ในเวลาเดียวกัน
จอมบัญชาการหมื่นกระดูกก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด
เสียงของมันไม่ดัง แต่กลับชัดเจนจนทุกคนได้ยิน น้ำเสียงทุ้มต่ำ เรียบเรื่อย แฝงอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครโต้แย้ง
“อย่าเสียเวลาเลย จัดการสาวน้อยไป๋กู่จิงคนนั้นก่อน น่าจะชื่อนี้ใช่ไหม?”
มันยกกรงเล็บกระดูกขึ้น ชี้ไปยังไป๋กู่จิงที่ยืนอยู่บนจุดสูงระหว่างฮวากั่วซานกับสันเขาสิงถัว
“เป็นสายโจมตีหมู่ พลังโจมตีไม่เบา เถี่ยกวาน จินกู่ พวกเจ้าไปต้านเอาไว้ ตูกู่คอยสนับสนุนจินกู่ รักษาแนวป้องกันไว้ ส่วนอิ่งกู่ เจ้าอ้อมไปลอบโจมตีด้านหลัง”
มันหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมว่า “ส่วนคนที่ชื่อราชินีหิมะนั่น ไม่ต้องสนใจ ไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไร ปล่อยให้ทำได้แค่สร้างความเสียหายกับควบคุมศัตรูอันน้อยนิดนั่นไปก็พอ”
ใบหน้าของเย่ชิงเสวี่ยแดงก่ำขึ้นทันที
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่นจนปลายนิ้วที่กำอยู่ซีดขาว
เธอยังไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกมา
ผู้ประกอบพิธีโครงกระดูกพิษพลันแทรกขึ้นว่า “แต่... ราชินีหิมะนั่นก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง”
เสียงของมันแหลมเล็กและเย็นยะเยือก ราวกับกำลังเลือกสรรถ้อยคำอย่างรอบคอบ
“ทำให้พวกเราเสียขวัญกันเกินไป ในเมื่ออ่อนแอขนาดนั้น ฆ่าเธอก่อนดีไหม?”
นักล่าเงากระดูกหัวเราะเย็นชา “เห็นด้วย ฆ่าตัวอ่อนแอก่อน แล้วค่อยจัดการตัวแข็งแกร่ง”
เย่ชิงเสวี่ยโกรธจนตัวสั่น
เธอจ้องบอสทั้งห้าตัวเขม็ง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
เธอไม่เคยถูกหยามเช่นนี้มาก่อน ราชินีหิมะระดับเอสเอสเอสคือหัวใจสำคัญในโลกดันเจี้ยนของเธอ เป็นจุดยึดของยุทธวิธีทั้งหมด แต่ที่นี่ ในปากของบอสระดับนรกพวกนี้ เธอกลับกลายเป็นคนที่มี “พลังโจมตีและการควบคุมอันน้อยนิด” กลายเป็นเป้าหมายที่ “อ่อนแอเกินไป ฆ่าทิ้งก่อนเถอะ”