เมื่อเห็นหน้าต่างสถานะนี้
ซูมู่ชะงักไปก่อน จากนั้นก้อนหินในใจก็กลับร่วงลงพื้นเสียอย่างนั้น
การ์ดใบนี้มีค่าดัชนีการต่อสู้เพียงสี่หมื่นกว่า ขณะที่ดันเจี้ยนธีมมีค่าพลังการต่อสู้รวมแค่หนึ่งแสนสี่หมื่น
ถึงระดับของอีกฝ่ายจะสูงถึง 23 แต่หลังจากลากเสี่ยวจวนเฟิงเข้าสู่การต่อสู้ในดันเจี้ยนแล้ว แรงกดข่มระดับขั้นจากโลกภายนอกก็หมดไป...
นั่นหมายความว่า ตอนนี้เสี่ยวจวนเฟิงมีค่าสถานะระดับเอสเอสเอสอย่างสมบูรณ์ ค่าดัชนีการต่อสู้สูงถึงสองแสนเก้าหมื่นหนึ่งพัน
มากกว่าอีกฝ่ายถึงเจ็ดเท่า
ระดับยี่สิบสามสู้กับระดับสิบ แรงกดข่มจากความต่างของระดับย่อมมีอยู่จริง ทุกระดับที่ต่างกันจะส่งผลสองทาง 2% เมื่อห่างกันสิบสามระดับ ก็จะลดความเสียหายที่ได้รับลง 26% และเพิ่มความเสียหายที่สร้างได้อีก 26%
แต่เมื่อเทียบกับความต่างด้านค่าสถานะถึงเจ็ดเท่าแล้ว ตัวเลขพวกนี้แทบไม่มีความหมาย ต่อให้สวมเกราะหนาแค่ไหนให้มดตัวหนึ่ง มันก็ทนเท้าช้างเหยียบไม่ไหว
เจ็ดเท่า
ช่องว่างขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่แรงกดข่มจากระดับจะชดเชยได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น
ซูมู่มองสามทักษะของ “มนุษย์หลายหน้า” แล้วคิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายลงเล็กน้อย
ม่านไร้หน้า ล่องหนแล้วโจมตีจากการพรางตัว สร้างความเสียหายสองเท่า สับเปลี่ยนหุ่นเชิด เมื่อพลังชีวิตต่ำกว่า 30% จะสลับตำแหน่งกับมนุษย์ไร้หน้าอีกตัวในสนาม และฟื้นฟูพลังชีวิต 30% แยกร่างเป็นกลุ่ม ทุก 30 วินาทีจะแยกหุ่นเชิดที่มีค่าสถานะ 30% ออกมาหนึ่งตัว ได้สูงสุดสามตัว
ชุดทักษะนี้ หากอยู่ในระบบของ《เรื่องพิสดารจากห้องหนังสือ》ก็ถือเป็นแนว “ภาพหนังมนุษย์” ที่ได้มาตรฐานมาก