เป็นเช่นนี้เอง
เขาเดินไปตามป่าไม้สีเทาดำด้วยฝีเท้าไม่เร่งไม่ช้า
เสี่ยวจวนเฟิงตระเวนอยู่ห่างออกไปเบื้องหน้าราว 100 เมตร ร่างสีเขียวคล้ำกลืนไปกับฉากหลังแทบเป็นหนึ่งเดียวในรัตติกาล
มันไม่ต้องการคำสั่ง เพียงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของก็อบลินลาดตระเวน ก็จะพุ่งเข้าใส่ทันที ฟันดาบเดียวจัดการ แล้วออกตามหาเป้าหมายถัดไป
ส่วนซูมู่มีหน้าที่เพียงเดินไปตามทางเล็ก ๆ
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างน่าอัศจรรย์
ชาติที่แล้วตอนเล่นเกม สิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือการ “ปล่อยตัวละครฟาร์มมอนสเตอร์อัตโนมัติ”
หาแหล่งเกิดมอนสเตอร์สักจุด ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงจัดการเอง ส่วนตัวเองก็ไปทำอย่างอื่นตามสบาย ตอนนี้ฉากแบบนั้นได้เกิดขึ้นจริงในอีกรูปแบบหนึ่งแล้ว
สิ่งที่แตกต่างคือ ที่นี่ไม่มีหน้าจอ ไม่มีแถบความคืบหน้า ผืนดินใต้เท้าเป็นของจริง กลิ่นคาวเลือดในอากาศเป็นของจริง แม้แต่เสียงคำรามและเสียงกรีดร้องที่ดังมาจากไกล ๆ ทุกเสียงก็เป็นของจริง
ขณะเดิน เขาสัมผัสได้ถึงค่าข่มขวัญในมิติวิญญาณที่ค่อย ๆ สะสมเพิ่มขึ้น
ก็อบลินลาดตระเวนหนึ่งตัวให้ค่าข่มขวัญ 4 แต้ม บางครั้งเจอก็อบลินนักธนูหรือหน่วยลาดตระเวนระดับ 10 ก็ยังให้ 4 แต้มเช่นกัน
หากใช้ความเร็วในการเก็บสะสมตามนี้ คงต้องสังหารมอนสเตอร์ราว 250 ตัวถึงจะครบ 1,000 แต้ม
ที่สำคัญที่สุดคือ การฟาร์มมอนสเตอร์แบบนี้ไม่ได้ทำให้ซูมู่เหนื่อยเลย
เขาแค่ปล่อยให้เสี่ยวจวนเฟิงจัดการมอนสเตอร์ต่อไป ส่วนตัวเองก็เดินทางอย่างช้า ๆ