พลังงานทั้งหมดของยานแม่ถูกใช้ส่งทหารชีวเคมีที่เหลือทั้งหมดเข้าสู่สนามรบในคราวเดียว
ร่างสีเทาอมเขียวเหล่านั้นกรูกันเข้าไปปะทะกับก็อบลินชั้นยอดอย่างดุเดือด
แต่พละกำลังของพวกชั้นยอดเหนือกว่าก็อบลินทั่วไปมาก
กระบองหนามหมาป่าขนาดมหึมากวาดฟาดผ่าน ทหารชีวเคมีสามสี่นายถูกเหวี่ยงกระเด็นราวกับกระสอบขาด ๆ ก่อนตกกระแทกพื้นเหล็กและกระตุกไม่หยุด
หลี่หมิงเร่งพลังของยานแม่จนสุดกำลัง ทหารชีวเคมีชุดใหม่ทยอยทะลักออกมาจากค่ายทหารไม่ขาดสาย แต่กลับยืนหยัดได้ไม่ถึงครึ่งนาที ก็ถูกมอนสเตอร์ชั้นยอดทุบจนกลายเป็นก้อนเนื้อ
สีหน้าของเขาซีดลงเรื่อย ๆ
“หลี่หมิง พอได้แล้ว” เสียงของซูมู่ดังมาจากด้านหลัง “สลับ”
หลี่หมิงไม่หันกลับมา มือทั้งสองกำหมัดแน่น จ้องสนามรบเขม็ง
“ขอลองอีกหน่อย” เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “ฉันยังไหว...”
ซูมู่มองแผ่นหลังของเขา แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก
เขารู้ว่าทำไมหลี่หมิงถึงฝืนทน
เจ้านี่กลัวว่าถ้าตัวเองสลับเข้าไปแล้วจะรับมือไม่ไหว เลยอยากลดพลังชีวิตของมอนสเตอร์ให้ได้มากที่สุด เพื่อให้เขาที่เข้ามาทีหลังรับมือได้ง่ายขึ้น
ที่จริงหลี่หมิงถึงขีดจำกัดแล้ว
แต่ซูมู่เคารพการตัดสินใจของเขา