ลู่หย่งจ้องอยู่สองสามวินาที หว่างคิ้วขมวดต่ำลง
ไม่ถูกต้อง
เมื่อวานลมปราณที่หลงเหลืออยู่ในโรงแรม อย่างมากก็แค่ขั้นร้อยหลอมสมบูรณ์
แต่เฉินอี้ยังไม่ทันเดินเข้ามาใกล้ ลมปราณในร่างของลู่หย่งก็เร่งตัวขึ้นเอง
แรงกดดันระดับนี้ ผู้บำเพ็ญขั้นสองไม่มีทางให้ได้
เจียงเสวี่ยก็รู้สึกถึงมันแล้ว
นางกำมีดสั้นตรงเอว ลดเสียงให้ต่ำลง
"หัวหน้าลู่ ลมปราณของเขาผิดปกติ"
"ทำคดีก่อน"
ลู่หย่งยกมือขึ้นห้ามคำพูด
เจียงเสวี่ยหยิบเครื่องบันทึกภาพออกมา
ไฟแดงสว่างขึ้น เลนส์เล็งไปที่เฉินอี้
ฉินไห่กับโจวเฉินแยกไปสองข้างบันไดหินสีขาว ปิดทางว่างทั้งสองด้าน
หม่าเสี่ยวเชียนกำด้ามมีด ผนึกทิศทางลงเขาไว้
หลายคนไม่ได้สื่อสารกัน แต่ตำแหน่งไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย
หน่วยปราบยุทธชั้นสามจัดการคดีเกี่ยวกับผู้บำเพ็ญตลอดทั้งปี กระบวนคุมเชิงนี้ฝึกกันมาจนเจนจัดแล้ว
เฉินอี้เดินเข้ามาใกล้ จึงหยุดลง
ลู่หย่งเดินขึ้นไปสองขั้น คลี่บัตรออก
สัญลักษณ์สีขาวรูปดาวไขว้กับดาบและกระบี่ อยู่ตรงหน้าเฉินอี้
"สาขาคุนหลุนของกรมปราบยุทธ หน่วยปราบยุทธชั้นสาม ทีมแปด"
"เฉินอี้ เจ้าพัวพันคดีผู้บำเพ็ญเสียชีวิตสองคดี"
"กล้องวงจรปิดโรงแรม บันทึกการเดินทาง และร่องรอยในที่เกิดเหตุ ล้วนพิสูจน์ได้ว่าเจ้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ"
"ตอนนี้จงกลับไปกับเรา รับการสอบสวน"
เฉินอี้ยืนอยู่เหนือขั้นบันไดไปสองขั้น มองคนทั้งห้าทีละคน
เขาไม่รีบแก้ตัว
ลมภูเขาพัดมาตามขั้นบันไดหิน ชายเสื้อถูกพัดเปิด ฝักมีดกระทบถุงผ้าสองสามครั้งดังกรุ๋งกริ๋ง