เขาพูดเพิ่มอีกประโยคเมื่อถึงตรงนี้
“วางใจเถอะ ไม่ได้ให้เจ้าฝึกจนสำเร็จ แค่อยากดูว่าเจ้าจดจำได้มากแค่ไหน แล้วก็เข้าใจไปถึงไหน”
เฉินอี้รับเล่มบางมา เปิดหน้าแรก ภาพท่ามวย แนวทางออกแรง การหายใจ และท่าเท้า ล้วนเขียนไว้ชัดเจน
เขาดูเร็วมาก พลิกทีละหน้าต่อไปเรื่อย ๆ
ศิษย์หนุ่มหลายคนมองสีหน้าเขาแล้วแปร่งไปหมด หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มที่สะพายซองดาบไว้บนหลัง ขมวดคิ้ว ลดเสียงต่ำ
“บ้าไปแล้ว เร็วขนาดนั้น? เขาจะมองเห็นอะไรชัด?”
ศิษย์อีกคนข้าง ๆ ก็พึมพำเบา ๆ
“คงยากเกินไป ก็เลยพลิกดูส่ง ๆ ทำเป็นเชิง”
ผู้ดูแลชุดแดงก็มีสีหน้าฉงน มองไปทางหลี่สวินเจิน
หลี่สวินเจินไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ได้แต่มองไปที่มือของเฉินอี้
เพียงไม่กี่อึดใจ เฉินอี้ก็พลิกถึงหน้าสุดท้าย
แผละ
หนังสือถูกปิดลง
ในสมอง ข้อความแจ้งเตือนของระบบแวบผ่านไป
[ขั้น: ขั้นร้อยหลอม (สมบูรณ์)]
[สกิล: กายบริหารเพื่อการสอนรุ่นที่หก (สมบูรณ์), การต่อสู้ขั้นพื้นฐาน (สมบูรณ์), วิชาพยัคฆ์ดำ (สมบูรณ์), ฝ่ามือพยัคฆ์ดำ (สมบูรณ์), ท่าเท้าพยัคฆ์ดำ (สมบูรณ์), หมัดพยัคฆ์ฉีกกระชาก (สมบูรณ์)]
หมัดพยัคฆ์ฉีกกระชาก สมบูรณ์แล้ว
เฉินอี้วางเล่มบางกลับบนโต๊ะ สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยน
หลี่สวินเจินมองเขา
“เกิดอะไรขึ้น? ไม่อ่านต่อแล้ว?”
เฉินอี้ตอบ
“อ่านจบแล้ว”
หลี่สวินเจินเลิกคิ้ว
“ไม่เข้าใจ? รังเกียจว่ายากเกินไป?”
เฉินอี้ส่ายหัว
“ฝึกจนเชี่ยวชาญแล้ว”
ทั่วทั้งโถงใหญ่เงียบงัน เสียงลมแอร์กลับชัดเจนขึ้นมา