อาหารอุดมสมบูรณ์
เนื้อตุ๋นเครื่องพะโล้สองชั่ง ไก่ย่างหนึ่งตัว ซุปบำรุงกำลังอีกหม้อ แถมข้าวอีกหลายถ้วย
นั่งลงไม่ถึงสิบนาที โต๊ะก็ถูกกวาดเรียบเกลี้ยง
ขั้นร้อยหลอมสมบูรณ์ใช้ลมปราณมาก มื้อนี้ลงท้อง ความอุ่นวาบในกระเพาะก็พลุ่งขึ้น ความล้าทั้งร่างสลายไปกว่าครึ่ง
จัดโต๊ะเสร็จ เขาถือแก้วน้ำขึ้นบันไดไปยังระเบียงเปิดโล่งชั้นสอง
ลมแรง แขนเสื้อตีสะบัด
พิงราวหิน เฉินอี้เงยหน้ามองฟ้า
ฟ้าค่ำคืนนี้แจ่มใส ดวงดาวพร่างพราย กลางนภามีจันทร์ดวงหนึ่งแขวนอยู่
และเบื้องหลังดวงจันทร์ ยังมีเงาขนาดใหญ่ยักษ์อีกสิ่งหนึ่ง
นั่นคือเทห์ฟากฟ้ามหึมาที่แผ่แสงสีขาว
ร้อยปีก่อน สิ่งนี้ปรากฏขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยใกล้ดาวสีคราม และแผ่พลังดาราออกมาตลอดเวลา
คนบางกลุ่มที่เข้ากันได้กับพลังดารา ก็จะดูดซับพลังดาราเข้าร่างและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ผู้ฝึกดาวจึงถือกำเนิดขึ้น
เขาก้มมองไกลลับเขาเขาชิงชยงลงไปยังตีนเขา
สุดสายตา แสงไฟของนครคุนหลุนเชื่อมต่อเป็นผืนเดียว สว่างจ้าจนแสบตา
พ่อแม่ยังนอนแน่นิ่งในห้องไอซียูของโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่ห้า พึ่งสายระโยงระยาง
น้องสาวหายสาบสูญ และกรุ๊ปยวี่เฟิงก็จะตามกลิ่นมาพบเขาได้ทุกเมื่อ
เฉินอี้กำแก้วน้ำในมือแน่น
ถึงตอนนี้จะได้เข้าสำนักฮุนเทียน มีเส้นสายพอสมควรแล้ว
แต่ต้นตอของพลังนั้น สุดท้ายก็ต้องพึ่งตัวเอง
“งั้น…”
“ได้เวลาฝึกแล้ว”
เฉินอี้กระดกน้ำหมดแก้ว หันหลังกลับเข้าห้อง
เช็ดมือสะอาด เขาสาวเท้าเข้าห้องฝึก นั่งขัดสมาธิบนเบาะ