ชั้นสองคนน้อยกว่า ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ในชุดขาว มีศิษย์ระดับแกนชุดเขียวแทรกอยู่ไม่กี่คน ตำราวางเรียงเป็นระเบียบราวกับขบวนทัพ ชื่อก็ตรงไปตรงมาจนน่าเบื่อ
ทักษะร่างเหล็ก
หมัดแยกศิลา
เท้าทลายวายุ
ดาบสยบขุนเขา
เฉินอี้ขี้เกียจดูมาก ตำราพวกนี้ในสำนักยุทธ์ข้างนอกล้วนเป็นของเด่น แต่พอมาอยู่สำนักหุนเทียน กลับสมควรจมฝุ่นกินขี้ฝุ่น สามคนเดินขึ้นต่อ
ชั้นสามเงียบกว่าหน่อย ไม่เห็นชุดขาวเทา มีแต่ศิษย์แกนชุดเขียวไม่กี่คน เมื่อพบเซวี่ยเทียนหู่ หลายคนหลีกไปข้างทางก้มศีรษะคารวะ พอลุกขึ้น สายตาก็จับจ้องที่เฉินอี้ แวบหนึ่งนานกว่าปกติ
เฉินอี้เดินผ่านชั้นหนังสือ ชื่อตำราหลายเล่มสะกดสายตา
ฝ่ามือผาภูผา
ท่วงท่าลำน้ำสวรรค์
คัมภีร์ดาบโลหิตแดง
วิธีหลอมอวัยวะเพลิงสัญญาณ
เพลิงสัญญาณ ขั้นที่สาม
เท้าของเฉินอี้หยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว เซวี่ยเทียนหู่เห็นทุกอย่าง “อย่าเพิ่งรีบร้อน นี่มีประโยชน์กับเจ้า แต่ไม่ใช่เวลาดูตอนนี้”
เฉินอี้ดึงสายตากลับแล้วเดินตาม เขาไม่ได้ถามว่าทำไม
เซวี่ยเทียนหู่พาเขามาด้วยตัวเอง ไม่มีทางให้เขาดูแค่ของไร้ค่าเหล่านี้หรอก
หน้าประตูชั้นสี่มีกุญแจทองแดงสีแดงแขวนอยู่
บอกว่าเป็นกุญแจล็อกประตู แต่ความจริงเหมือนเป็นด่านตรวจสอบสิทธิ์มากกว่า
เซวี่ยเทียนหู่ล้วงป้ายเจ้าสำนักออกมา กดลงบนกุญแจทองแดง
แกร๊ก
ลวดลายสีแดงบนกุญแจทองแดงดับวูบลง
ประตูเดิมทีก็ปิดไว้หลวม ๆ เซวี่ยเทียนหู่ยื่นมือออกไปผลักเปิด
ข้างในเงียบกว่าชั้นสามเสียอีก ชั้นหนังสือน้อยลงไปกว่าครึ่ง แท่นจัดแสดงไม้แดงวางหยกสลิปกับตำราโบราณ หรือไม่ก็เป็นตำราเก่าที่บรรจุในกล่องไม้ปิดผนึก