เมื่อเห็นความอดทนของเฉินอี้ใกล้จะหมดลง หูเฉินจึงจำใจต้องเอ่ยจุดประสงค์ของตนเองออกมา
"คุณเฉิน อยากเข้าร่วมกับแคว้นหงเยว่ มาทำงานให้ข้าไหม?"
"แค่เธอยอมรับ ไม่ว่าเธอต้องการคัมภีร์หรือทรัพยากร ข้าก็จัดหาให้ได้ทั้งหมด และยังสามารถช่วยเธอหาตำแหน่งและเงินทองก้อนโตได้ด้วย!"
เฉินอี้ส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด:
"ขอโทษที ฉันไม่คิดอย่างนั้น"
ถึงแม้หูเหยียนซึ่งสนิทสนมจะชวน เขายังปฏิเสธอย่างสุภาพเลย
แล้วเจ้าชายสามองค์นี่มันใครกัน?
ทางโทรศัพท์ ได้ยินคำพูดของเฉินอี้
สีหน้าของหูเฉินมืดลงทันที หน้ากากเสแสร้งที่เคยมีถูกฉีกทิ้งในพริบตา
"เฉินอี้ ข้าทำเพื่อเธอนะ สถานการณ์ของเธอในราชอาณาจักรจิ่วโจวตอนนี้"
"ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี สู้มาอยู่ใต้บังคับบัญชาของข้า ข้ารับประกันชีวิตเธอ และยังให้ความร่ำรวยและเกียรติยศกับเธอ!"
"ข้อดีข้อเสียพวกนี้ เธอคิดไม่ออกหรือไง?"
น้ำเสียงของเขาเริ่มไม่เป็นมิตร ไม่มีความกระตือรือร้นเหมือนตอนแรกอีกต่อไป
แต่เฉินอี้เพียงหัวเราะเยาะ แล้วไม่สนใจเขา
หันหลังเดินจากไปพร้อมกับจางวั่นคุน
ไม่แม้แต่จะสนใจเสียงตะโกนโวยวายของหูเฉินทางโทรศัพท์
"ฝ่าบาท แล้วจะทำยังไงดี?"
เจียงอวี๋ถามอย่างร้อนใจ
สีหน้าหูเฉินดูแย่มาก เขาไม่เคยมีใครมาทำให้เขาอับอายแบบนี้
"ไอ้คนไม่รู้จักดีชั่ว..."
แววตาของเขาแล่นผ่านความโหดเหี้ยม แล้วสั่งการโดยไม่ลังเล:
"กำจัดมัน ยังไงก็ห้ามให้ไอ้เก้าได้ตัวไป!"
เจียงอวี๋พยักหน้า เปิดหน้าต่าง กระโดดไปที่ประตูหลังของโรงแรม ตรงมุมมืดแห่งหนึ่ง
ในมุมนั้น
มีร่างสองร่างที่ถูกชุดคลุมสีดำห่อหุ้มไว้แน่น หลบซ่อนอยู่
"คุณหนูเจียง ฝ่าบาทมีคำสั่งอะไรหรือไม่?"
เจียงอวี๋สั่งการตรงๆ:
"ฝ่าบาทมีรับสั่ง ให้เก็บกวาดให้เรียบร้อย!"
คนชุดดำสองคนนั้นยกมือคำนับ พูดพร้อมกัน: