ซุนเทาหมดสิ้นใจสู้ เขาคลานตะกายหนีเข้าไปในตรอก
เฉินอี้เดินมาหยุดข้างตัวเขาในอีกไม่กี่ก้าว
ซุนเทาพลิกตัวกลับ ดวงหน้าเต็มไปด้วยเลือด โบกมือตัดลมพรึ่บ
“อย่าฆ่าข้า ข้าเป็นคนของรองอธิบดีหวัง…”
รองอธิบดีหวัง?
ตระกูลหวัง?
นั่นยิ่งสมควรตายกว่าเดิม
เฉินอี้ไม่ลังเล แทงมีดปักลงไป
คมมีดทะลวงทะลุหัวใจซุนเทา ตรึงร่างเขาแนบอยู่กับพื้นดิน
ชักมีดออก สะบัดคราบเลือดบนใบมีด
ทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
ผู้ฝึกดาวขั้นห้าขั้นปลายทั้งสี่คน ดับชีพ!
เฉินอี้ถือมีดไล่ตามทิศทางที่สวีอี๋หลบหนีต่อไป
*
*
*
ยามพลบค่ำ
สำนักหุนเทียน เขาหลัง
เซวี่ยเทียนหู่ถือกาน้ำชาดินม่วงด้วยสองมือยืนอยู่ในลานบ้าน สูดดมอากาศสดชื่นหลังฝนด้วยความโลภ แลมองแสงตะวันยามอัสดงส่องทะลุหมู่เมฆ ย้อมทุกสิ่งเป็นสีทอง
แต่แล้วในขณะนั้น
เงาคนแวบผ่านตรงหน้า
จางวั่นคุนมีสีหน้าบึ้งตึงปรากฏตัวขึ้นตรงนั้น
เซวี่ยเทียนหู่เลิกคิ้ว จ้องมองเขาด้วยความแปลกใจ “อาจารย์อาจาง ท่านไม่ได้แอบไปคุ้มกันเฉินอี้หรอกหรือ? เหตุใดกลับมาเพียงลำพัง?”
จางวั่นคุนมุมปากกระตุก
เฮ้อ!
ถอนหายใจหนักหน่วง อ่อนล้าขยับเท้ามานั่งที่โต๊ะหิน
ครู่หนึ่ง จึงทอดถอนใจ “น้องสาวของเฉินอี้ ข้าเอากลับมาไม่ได้”
เรื่องที่จางวั่นคุนไปตระกูลหยาง ได้แจ้งให้เซวี่ยเทียนหู่ทราบแล้ว เพราะอย่างหลังคือประมุขสำนัก ผู้กุมอำนาจแท้จริงของสำนักหุนเทียน ก็ควรบอกกล่าวสักหน่อย
“ตระกูลหยางไม่ยอมปล่อยตัว? หรือกรมปราบยุทธเข้าแทรกแซง?”
เซวี่ยเทียนหู่ขมวดคิ้ว รีบถาม
“ทั้งคู่! ไอ้เฒ่าหยางว่านเต๋อแสร้งไม่ยอมรับ ส่วนสยงว่านเซิ่งก็นำคนมาทันที เอากฎหมายเหล็กของราชอาณาจักรจิ่วโจวมากดดันข้า” จางวั่นคุนกัดฟันพูด