กรมปราบยุทธ ห้องทำงานหัวหน้ากรม
โทรศัพท์ข้างตัวสยงว่านเซิ่งดังขึ้นกะทันหัน สายตรงมาจากหยางชิงหง หัวหน้าตระกูลหยาง
“หัวหน้ากรมสง ช่วงนี้สบายดีไหม”
เสียงหัวเราะร่าเริงดังมาจากปลายสาย
“พี่หยาง ระยะนี้ก็ดีทุกอย่าง เว้นแต่เรื่องงานที่ค่อนข้างยุ่งยากนิดหน่อย”
สยงว่านเซิ่งตอบกลับ
“อ้อ เรื่องของเฉินอี้น่ะหรือ”
หยางชิงหงถาม
“นอกจากเขาแล้วจะมีใครเล่า ช่วงนี้เจ้าหมอนี่ทำเอานครคุนหลุนปั่นป่วนไปหมดเลย...”
สยงว่านเซิ่งระบายยิ้มขมขื่น
“พอดีเลย ที่ผมโทรมานี่ก็อยากถามถึงปฏิบัติการจับกุมตัวเฉินอี้ว่าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”
หยางชิงหงเข้าเรื่องทันที
“นี่มัน...”
สยงว่านเซิ่งรู้สึกปวดหัวไม่น้อย นี่คือเรื่องที่เขากำลังกลุ้มใจอยู่พอดี
ผลกระทบด้านลบที่เฉินอี้ก่อให้เกิดกับกรมปราบยุทธนั้น นับว่าไม่เคยมีมาก่อน และเรื่องนี้ก็กำลังจะโด่งดังไปทั่วทั้งมณฑล
ถ้าเขาไม่สามารถจัดการเฉินอี้ได้ในเวลาอันสั้น เกรงว่าตำแหน่งหัวหน้ากรมของเขาจะไม่มั่นคง
ดังนั้นกับหยางชิงหง เขาจึงไม่มีอะไรต้องปิดบัง
เพราะอีกฝ่ายคือหนึ่งในสามตระกูลผู้หลอมดาวของนครคุนหลุน หากจะคลุกคลีอยู่ในวงการต่อไป ก็จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเหล่านี้
“บอกตามตรงเลยนะ ยังไม่มีผลอะไรสักอย่าง”
“แต่เฉินอี้ก็จะดิ้นรนได้อีกไม่นานแล้ว”
หยางชิงหงเกิดความสนอกสนใจขึ้นมาทันที “หมายความว่ายังไง”