เรือนเตี๋ยชุ่ยเงียบเหงาวังเวง ทว่าเรือนเจียสี่กลับอบอวลด้วยเสียงหัวเราะและความสุข
มารดาซ่งบาดเจ็บสาหัส กระดูกสันหลังร้าว ได้แต่นอนคว่ำบนเตียง พลางส่งเสียงครวญครางพร้อมคำสาปแช่ง
“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว อีเหยียนหรูอวี้ตัวดี แล้วก็เด็กกาลกิณีนั่น... โอ๊ย... รอให้จืออวี่คุมจวนได้เบ็ดเสร็จเมื่อไหร่ ข้าจะถลกหนังพวกมันเสีย!”
ลู่หว่านหว่านสวมอาภรณ์นำสมัยที่สุดในนครหลวง เสียบปิ่นทองที่ซ่งจืออวี่เพิ่งมอบให้ คุกเข่าข้างเตียง ก้มหน้าสำรวมพลางนวดขาให้มารดาซ่ง
เมื่อเอ่ยปาก น้ำเสียงก็ยังคงนุ่มนวลอ่อนหวาน “ท่านแม่สามีอย่าได้กริ้วเลย ระวังพระวรกายด้วยเถิด”
“พี่สะใภ้เหยียนเป็นถึงบุตรีจวนโหว นิสัยหยิ่งทะนงอยู่บ้างก็หาแปลกไม่ ท่านใจกว้างปานสวรรค์โปรดอย่าถือสานางเลย”
“แต่ท่านแม่สามีวางพระทัยได้ เมื่อหว่านหว่านเข้าประตูมาแล้ว จะปรนนิบัติท่านแม่อย่างสุดใจ ให้ท่านแม่ได้สุขสำราญเพคะ”
คำพูดของลู่หว่านหว่านนี้ เข้ากับอกมารดาซ่งอย่างที่สุด
หากเป็นเมื่อก่อน คุณหนูลู่ผู้มีพื้นเพเป็นบุตรีพ่อค้า นางยังดูแคลนเสียด้วยซ้ำ
แต่บัดนี้ เมื่อมีเหยียนหรูอวี้บุตรสะใภ้ที่ไม่รู้จักสูงต่ำอยู่ตรงหน้า นางกลับเห็นว่าลู่หว่านหว่านนั้นช่างน่าทะนุถนอม
นางคว่ำมือลูบหลังมือลู่หว่านหว่านเบาๆ “ลูกเอ๋ย เจ้าวางใจได้ มีแม่สามีอยู่ จะให้จืออวี่แต่งเจ้าเข้าประตูมาอย่างสมเกียรติ เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าก็รีบคลอดหลานชายอ้วนพีให้ข้าเสียที จะได้มีวันเลี้ยงหลานชื่นสุขเสียที”
ลู่หว่านหว่านทำท่าเขินอายตามจังหวะ ก้มหน้าลง “หว่านหว่านทุกอย่างฟังท่านแม่และซ่งหลางเพคะ”
ค่ำคืนนั้น เรือนเจียสี่ทั้งหลังเปี่ยมสุข เหล่าบ่าวไพร่ต่างเคารพนบนอบต่อลู่หว่านหว่าน ภรรยาเอกคู่ผู้เป็นที่รักของแม่ทัพ