“ใช้เงินบ้าง เอาของบ้าง?” เหยียนหรูอวี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ “ถูกแล้วที่บุตรเขยต้องได้รับการเลี้ยงดูจากครอบครัวภรรยา แต่เงินที่แม่ทัพซ่งเบิกใช้ไปนั้น เกินกว่าตัวอย่างที่กำหนดไว้หลายร้อยเท่านานแล้ว แล้วก็...”
แววตาของเหยียนหรูอวี้กวาดมองใบหน้าแขกทุกคน ก่อนจะหยุดที่ขบวนสินสอดยาวเหยียด “แล้วก็ สินสอดกองมหึมาของแม่ทัพซ่งวันนี้ เป็นของที่ท่านหามาด้วยตัวเองจริง ๆ หรือ?”
“เหยียนหรูอวี้! เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!” ซ่งจืออวี่ได้ยินก็กระโดดเกร็งทันที “สินสอดพวกนี้ ข้าจัดหามาเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับจวนโหวอู่”
ว่าแล้วก็ลดเสียง ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว “เหยียนหรูอวี้ เจ้าอย่ารังแกกันเกินไป ข้าเตือนให้เจ้าได้ก็พอควร ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าพลิกหน้าไร้ปรานี”
“ข้าพูดไว้ชัดเจนแล้ว” เหยียนหรูอวี้กลับเพิ่มเสียง “จะไปก็ได้ แต่เงินที่ท่านเบิกจากจวนโหวอู่แล้วยังไม่คืน ต้องใช้คืนทุกราย ส่วนของที่อยู่ในสินสอดพวกนี้ซึ่งเป็นของจวนโหวอู่ ก็ต้องคืนไว้ด้วย ไม่อย่างนั้น วันนี้ท่านอย่าหวังก้าวออกจากประตูนี้ไป!”
คำพูดนี้ทำให้คนรอบข้างส่งเสียงเอะอะขึ้นในทันที
ไม่รู้เมื่อใด นอกจากแขกที่มาร่วมงานแต่งก่อนหน้านี้ ยังมีชาวบ้านห้อมล้อมเข้ามามากมาย
ยิ่งครึกครื้นขึ้นไปอีก
แม่ทัพเก่าคนเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “แม่ทัพซ่ง ถ้าเป็นของที่ท่านจัดหามาด้วยตัวเอง ก็ให้คุณหนูตรวจดูเสียหน่อยจะเป็นอะไรไป?”
“ใช่แล้ว ถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็อธิบายให้กระจ่างเสีย”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังรอบด้าน หน้าซ่งจืออวี่เขียวด้วยโทสะ แต่ไม่รู้จะรับมืออย่างไร