หลังฟังสิ่งที่ระบบพูดจบ ความรู้สึกดีใจจนยิ้มแก้มปริของเสิ่นนี้เหยียนเมื่อครู่ก็หายวับไปทันที
เธอก้มตาลง นิ้วมือเล่นกับตัวล็อกบนสร้อยข้อมือ แล้วพึมพำเสียงเบา
“อ๋อ…งั้นก็ใกล้แล้วสินะ”
ระบบสังเกตได้ว่าอารมณ์ของเธอไม่ค่อยดี จึงถามขึ้น
【โฮสต์ไม่ดีใจเหรอคะ】
“เปล่านี่”
เสิ่นนี้เหยียนฝืนยิ้ม พยายามทำให้น้ำเสียงฟังดูผ่อนคลายขึ้น
“นี่ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? นางเอกมาแล้ว ภารกิจของฉันก็ใกล้เสร็จแล้ว พอได้เงินหนึ่งร้อยล้านก็กลับได้ ฉันดีใจแทบแย่แล้วเนี่ย”
【แต่โฮสต์ เมื่อกี้ยังดีใจอยู่เลยนะคะ…】
“บอกแล้วไงว่าเปล่า!” เธอตัดบทระบบอย่างงอน ๆ “ฉันแค่…ง่วงนิดหน่อย นอนดีกว่า นอน ๆ”
เสิ่นนี้เหยียนนอนลงบนโซฟา ทั้งที่หลับตาอยู่แท้ ๆ แต่ในหัวกลับวุ่นวายไปหมด
เธอคิดว่า นางเอกกำลังจะมาแล้ว
ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ พระเอกตกหลุมรักนางเอกตั้งแต่แรกเห็น แล้วก็รักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้น
ถึงตอนนั้น เหวินเจ้าเหย่ก็คงเหมือนในนิยายเรื่องอื่น ๆ ทิ้งเธอที่เป็นแค่ลูกจ้างชั่วคราวไว้ข้างหลัง แล้วมีแต่สาวผู้ถูกลิขิตให้เป็นคู่แท้ของเขาอยู่ในใจและสายตา
เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนั้นต้องมาถึง แต่พอนึกถึงภาพนั้นขึ้นมา ในอกก็ยังเจ็บแปลบเหมือนถูกใครบีบเบา ๆ
เสิ่นนี้เหยียนไม่ได้พูดอะไรอีก
แสงนอกหน้าต่างค่อย ๆ เคลื่อนไปทางตะวันตก แสงในห้องทำงานค่อย ๆ มืดลงทีละน้อย เธอจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย
ตอนเหวินเจ้าเหย่จัดการงานตรงหน้าเสร็จและลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็เป็นสีสนธยาแล้ว
เขาเหลือบมองไปทางโซฟา คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย
เด็กสาวขดตัวอยู่บนโซฟา ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร
เขามองเธออยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเบามือ แล้วย่อตัวลงตรงหน้าเธอ สายตาไล่จากขนตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เลื่อนลงมายังปลายจมูกโด่ง แล้วหยุดที่ริมฝีปากซึ่งเผยออยู่นิด ๆ