หัวของเสิ่นนี้เหยียนส่งเสียงหึ่งขึ้นมา เธอไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว
เธอเขย่งปลายเท้าขึ้นฉับพลัน กัดริมฝีปากล่างของเขาเต็มแรง ก่อนจะคลายออกตอนที่เขาขมวดคิ้ว แล้วเปลี่ยนเป็นจูบดูดดื่มแผ่วเบา
“ฉันผิดแล้ว…ฉันแค่โมโหที่นายใช้มือทำกับฉัน…แถมยังเลียฝ่ามือฉันอีก…ฉะ ฉันเขินนี่นา…ใครจะเลิกกับนายกัน…นายดีขนาดนี้…ฉันตัดใจไม่ลงหรอก…”
เธอพูดพลางซุกเข้าไปในอ้อมแขนเขา ปลายจมูกเสียดสีกับกระดูกไหปลาร้า น้ำเสียงยิ่งพูดยิ่งนุ่มนวลออดอ้อน
“อาเย่ดีที่สุดเลย…อาเย่ดีกับฉันคนเดียว…ฉันรู้…เมื่อกี้ฉันแค่ปากแข็ง…นายยกโทษให้ฉันได้ไหม…”
ท่าทางของเหวินเจ้าเหย่ในที่สุดก็ผ่อนคลายลง
ดวงตาคู่นั้นที่จับจ้องอย่างพินิจค่อย ๆ ปิดลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความมืดในแววตาก็จางหายไปเกือบหมด เหลือประกายจาง ๆ ที่แฝงความเป็นเจ้าของกลับมาอีกครั้ง
เขายกมือขึ้นประคองท้ายทอยเธอ กดใบหน้าของเธอซุกลงในซอกคอ แล้วก้มลงจูบกระหม่อมเธอเบา ๆ
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า “ห้ามมีครั้งต่อไป”
“อื้ม ๆ ๆ! ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว! รับรองว่าไม่มีอีก!”
เสิ่นนี้เหยียนพยักหน้าหงึก ๆ อยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างเอาใจ
【ติ๊ด—ค่าอารมณ์ของพระเอกฟื้นกลับมาอยู่เหนือเส้นปลอดภัยแล้ว อันตรายสิ้นสุด โฮสต์ทำได้ดีมาก】
เธอรู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อที่เกร็งแน่นของเขาค่อย ๆ คลายลงทีละน้อย จังหวะหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอผิดปกติก็กลับมาเป็นปกติในที่สุด
เสิ่นนี้เหยียนถอนหายใจยาว ๆ ในใจ
หมาบ้า
เป็นหมาบ้าจริง ๆ ด้วย
ความตั้งใจที่จะเอาเงินหนึ่งร้อยล้านแล้วจากไปของเธอ ในตอนนี้หนักแน่นที่สุดเท่าที่เคยเป็นมา