ก่อนเหวินเจ้าเหย่จะออกจากบ้าน เขายืนอยู่ตรงโถงทางเข้าแล้วหันกลับไปมองอีกครั้ง
เด็กสาวเพิ่งกินเกี๊ยวกุ้งชิ้นสุดท้ายหมด กำลังดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดนิ้วช้าๆ
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของเขา เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาชุ่มฉ่ำ ริมฝีปากยื่นออกมาเล็กน้อย ราวกับลูกแมวที่ถูกเจ้าของทิ้งไว้ที่บ้าน
หัวใจของเหวินเจ้าเหย่ถูกกระตุกวูบอย่างแรง
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินย้อนกลับไป ก้มตัวช้อนเสิ่นนี้เหยียนขึ้นมาจากโซฟาแล้วกอดไว้ในอ้อมแขน
เสิ่นนี้เหยียนถูกอุ้มขึ้นมาเต็มอ้อมแขนอย่างไม่ทันตั้งตัว ส่งเสียงอื้อออกมาคำหนึ่ง
“เป็นอะไร?”
“ช่างเถอะ ไม่ไปแล้ว”
“หือ?”
“ฉันจะอยู่บ้านเป็นเพื่อนเธอ”
เสิ่นนี้เหยียนกะพริบตาปริบๆ
“แต่เดี๋ยวหนูจะไปเดินช้อปปิ้งกับโจวอี้เล่อนะ”
เหวินเจ้าเหย่: “……”
สีหน้าของเขายากจะบรรยาย
“เธอไม่ได้เสียดายที่ฉันจะไปเหรอ?”
“ก็เสียดายอยู่นะ แต่หนูก็นัดคนไว้แล้วนี่นา”
เหวินเจ้าเหย่: “…………”
เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแรงๆ หนึ่งที
“ฉันไปส่งเธอ”
ห้างสรรพสินค้า อาคารบี ชั้นหนึ่ง โซนสินค้าหรู
โจวอี้เล่อลากเสิ่นนี้เหยียนวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง
“เร็วๆๆๆ! ของใหม่เพิ่งมา! ช้ากว่านี้เดี๋ยวก็หมด!”
เสิ่นนี้เหยียนถูกเธอลากจนเซไปเซมา
“มีอะไรถึงต้องรีบร้อนขนาดนั้น?”
“เพชรสีชมพู! แล้วยังมีกระเป๋าแบรนด์หรูที่ยังไม่วางขายในประเทศด้วย! ใครจะปฏิเสธไหวล่ะ!”
เสิ่นนี้เหยียนพลอยติดความตื่นเต้นของเธอไปด้วย จังหวะก้าวจึงเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองคนพุ่งเข้าไปในร้าน