เสิ่นนี้เหยียนชะงัก “หา? ฉัน... ฉัน... นายดูของฉันทำไม?”
“เพื่อความยุติธรรม”
“แฟนสาวตรวจเสร็จแล้ว ถึงตาแฟนหนุ่มตรวจบ้าง”
เสิ่นนี้เหยียนไม่คิดว่าเขาจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้ จึงยกมือปิดกระเป๋าเสื้อที่ใส่โทรศัพท์ไว้โดยไม่รู้ตัว
“ฉะ... ฉันมีอะไรให้ตรวจล่ะ... ฉันก็... ก็... ก็ไม่มีอะไรน่าอายสักหน่อย...”
เหวินเจ้าเหย่มองท่าทางกระวนกระวายของเธอ รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกล้ำขึ้น
“งั้นยิ่งต้องดู”
เสิ่นนี้เหยียนกัดริมฝีปากล่าง ลังเลอยู่นานกว่าจะล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าชุดนักเรียนอย่างอ้อยอิ่ง ปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือแล้วส่งให้เขา
“ดูสิ ดูเลย! ฉันบริสุทธิ์ใจสุด ๆ ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด!”
เหวินเจ้าเหย่รับโทรศัพท์มา ก้มหน้าลง นิ้วยาวเรียวเลื่อนหน้าจอสองสามครั้ง
เขาเปิดวีแชตของเธอ แล้วก็พบรายชื่อผู้ติดต่อที่บันทึกชื่อไว้ว่าเว่ยชูเฉิงอย่างรวดเร็ว
เหวินเจ้าเหย่เงยหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
เสิ่นนี้เหยียนร้องในใจว่าแย่แล้ว
“คะ... คนนั้นฉันลืมลบไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้น่ะ...”
“อ้อ”
เสิ่นนี้เหยียนมองนิ้วของเหวินเจ้าเหย่ที่ปัดหน้าจอเบา ๆ เพียงครั้งเดียว เว่ยชูเฉิงก็หายไปจากรายชื่อ
เธอลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ลบแล้วก็ลบไปเถอะ จะได้ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายขึ้นมาอีก
เธอกำลังจะเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์คืน
วินาทีถัดมา การแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นบนหน้าจอ:
【พื้นที่จัดเก็บไอคลาวด์ไม่เพียงพอ ขณะนี้เหลือพื้นที่ว่างเพียง 128 MB ขอแนะนำให้อัปเกรดแพ็กเกจพื้นที่จัดเก็บข้อมูล】