บทที่ 2: เกิดใหม่
เซียวหม่านตงจ้องเขม็งไปที่คนสองคนตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำ
หวังซิ่วเหมยมองตุ่มพองบนตัวลู่เจี้ยนกั๋วด้วยความสงสาร "หม่านตง เจี้ยนกั๋วเป็นสามีของเธอนะ ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?"
เซียวหม่านตงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ "สามีฉันก็ไม่ต้องให้เธอมาสงสารหรอกนะ พี่สะใภ้ พี่ชายเพิ่งตายไปไม่ถึงครึ่งเดือน เธอก็กลัวที่ดินจะร้าง เลยรีบหาคนมาแต่งใหม่ถางหญ้าทันที?"
"เธอ... เธอพูดเหลวไหลอะไร? พูดจาหยาบคายแบบนี้ได้ยังไง?" หวังซิ่วเหมยหน้าแดงระเรื่อที่ยังไม่จาง เธอไม่คิดว่าเซียวหม่านตงจะพูดจาหยาบคายขนาดนี้!
"ทำเรื่องน่าอับอายยังทำได้ แล้วยังจะมารังเกียจว่าฉันพูดจาหยาบคายอีก? ยังอยากจะรีบมีลูกมาอ้างว่าเป็นลูกติดพ่อตาย เพื่อหลอกเอาเงินชดเชยงั้นเหรอ? นั่นมันผิดกฎหมายนะ แล้วยังกล้าดักซ่อนจดหมายฉันอีก ไม่ว่าฉันจะมีประวัติครอบครัวยังไง การติดต่อกับครอบครัวก็เป็นสิทธิของฉัน เธอยังอยากได้งานของฉันอีก หวังซิ่วเหมย ไม่เคยเจอใครที่หน้าด้านแบบเธอมาก่อนเลยจริงๆ" เซียวหม่านตงเต็มไปด้วยแววประชด ถ้าไม่ใช่ตอนนี้เธอไม่มีแรง เธออยากฉีกเนื้อหวังซิ่วเหมยออกมาจริงๆ!
ใบหน้าระเรื่อของหวังซิ่วเหมยพลันซีดขาว หรือว่าเธอตื่นตั้งแต่แรกแล้ว และได้ยินทุกอย่างที่ตนพูด จะทำยังไงดี?
แต่ไม่นานหวังซิ่วเหมยก็ตั้งสติได้ เธอจะไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด ตอนนี้ที่บ้านก็ไม่มีใครอื่น ถ้าเธอไม่ยอมรับตายไป เซียวหม่านตงจะทำอะไรเธอได้ แม้จะออกไปพูดก็ไม่มีใครเชื่อ แถมพ่อแม่สามีก็เป็นคนรักหน้าตา แม้รู้ว่าจริง ก็ไม่ปล่อยให้เซียวหม่านตงทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องจริง:
"ฉัน ฉันก็แค่เอากาน้ำร้อนมาให้เธอ จะสะดุดล้ม เจี้ยนกั๋วก็ช่วยพยุงฉันไว้ เธอมาใส่ร้ายฉันแบบนี้ได้ยังไง? สามีฉันยังไม่ทันสิ้นกลิ่นศพ เธอก็มาใส่ร้ายฉันแบบนี้ เธอกำลังบีบให้ฉันตายนะ! อึกๆ..."
มองหน้าตาหวังซิ่วเหมย อยากฉีกปากนี้ทิ้งเดี๋ยวนี้ แต่เซียวหม่านตงมีร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว แถมเพิ่งลมแดดหมดสติไป ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่นิดเดียวจริงๆ
ตอนนี้ลู่เจี้ยนกั๋วก็ได้สติแล้ว รีบมายืนขวางหน้าหวังซิ่วเหมย "ข้าวกินผิดกินถูกได้ แต่วาจาพูดผิดพูดถูกไม่ได้นะ เธอใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของพี่สะใภ้แบบนี้ เธอต้องติดคุกนะ พี่สะใภ้เป็นครอบครัวทหารพลีชีพนะ แล้วอย่าลืมตำแหน่งของตัวเอง เธอเป็นคุณหนูครอบครัวนายทุน ชาวบ้านรู้กันหมด ใครจะเชื่อคำพูดของพวกนายทุน รีบๆหยุดหาเรื่องใส่ตัวเถอะ ไม่งั้นฉันจะทำให้เธออยู่หมู่บ้านนี้ไม่ได้"
นี่คือคำขู่ชัดๆ ก็เพราะครอบครัวเธอถูกส่งไปแรงงาน ประวัติของเธอไม่ดี พวกเขาถึงกล้าเหิมเกริมขนาดนี้ กล้าทำเรื่องชู้สาวต่อหน้าเธอ กล้าสลับเด็กของเธอ พวกเขาแน่ใจว่าเธอทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ถึงพูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ
ก็เพราะประวัติของเธอ ตั้งแต่วันที่แต่งเข้าบ้านนี้ พวกเขาก็ไม่เคยให้หน้าเธอเลย ทำงานกลับมายังต้องให้อาหารไก่ เลี้ยงหมู ลงนาทำงานแลกคะแนนแรงงาน เงินเดือนต้องส่งให้ทั้งหมด
เซียวหม่านตงไม่รู้ว่าทำไมชาติก่อนเธอถึงยอมทนใช้ชีวิตอย่างน่าสมเพชแบบนั้น แต่ชาตินี้ไม่ใช่แล้ว "เธอยังรู้ว่าสามีเธอไม่ทันสิ้นกลิ่นศพอีกเหรอ? ฉันนึกว่าเธอไม่รู้ซะอีก คนทำฟ้าเห็น พวกเธอจะยอมรับหรือไม่ ก็ไม่สำคัญอะไรหรอก แต่ตอนกลางคืนนอน ระวังพี่ชายไปหานะ"
เซียวหม่านตงรู้สึกว่าตัวเองแทบจะไม่ไหวแล้ว เหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ เธอเพิ่งเกิดใหม่ ตอนนี้ต้องพักผ่อนให้ดีๆ พักฟื้นให้มีแรง ค่อยวางแผนรับมือกับพวกมัน
หวังซิ่วเหมยได้ยินคำเซียวหม่านตง อดสั่นสะท้านไม่ได้ ในหัวมีแต่ใบหน้าเนื้อเละๆของสามี เธอรู้สึกหลังเย็นวาบ มือที่กำชายเสื้ออดสั่นไม่ได้ "นี่...นี่มันงมงายศักดินา ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว หวังดีเอาน้ำมาให้ยังถูกเธอใส่ร้ายอีก ช่างสำนึกบุญคุณไม่ได้เลย"
"เอาจดหมายคืนมา" เซียวหม่านตงยื่นมือออกมา
หัวใจหวังซิ่วเหมยถูกความหวาดกลัวครอบงำ อยากรีบไปให้พ้น ควักจดหมายออกจากกระเป๋าเสื้อ ขว้างลงพื้น หันหลังวิ่งหนีไป
ลู่เจี้ยนกั๋วได้ยินคำของเซียวหม่านตง คิดถึงพี่ชายก็อดใจฝ่อไม่ได้ รู้สึกว่าตุ่มพองที่หลังก็ไม่เจ็บเท่าไรแล้ว เขาจ้องเซียวหม่านตงอย่างเคียดแค้นแล้วรีบตามออกไป
มองแผ่นหลังทั้งสองคน เซียวหม่านตงก็ปล่อยตัวหมดแรง ทั้งร่างพิงกรอบประตู ใบหน้าซีดจนน่ากลัว เธอย่อตัวเก็บจดหมายบนพื้นมากำไว้แน่นในมือ ล็อคประตู แล้วเดินโซเซกลับไปนอนบนแคร่เตา
ย้อนนึกชาติก่อน ตั้งแต่วันนั้นมาก็ไม่เคยได้รับจดหมายจากน้องชายอีกเลย ที่แท้ก็ถูกหวังซิ่วเหมยแอบซ่อนไว้หมด
เซียวหม่านตงเปิดจดหมาย น้องชายก็ขอเงินเธอจริงๆ ครอบครัวถูกส่งไปแรงงานปีกว่าแล้ว น้องชายเขียนจดหมายมาขอเงินทุกครั้ง พอนึกถึงข่าวที่น้องชายจากไปในชาติก่อน เธอสงสัยว่าทางน้องชายต้องมีปัญหาแน่ แต่ยังอีกเป็นปีกว่าน้องชายจะเกิดเรื่อง ตอนนี้สิ่งสำคัญคือแก้ปัญหาของตัวเองกับเรื่องน้องสาว
ส่วนหวังซิ่วเหมยที่ยังสาวก็เป็นม่าย ชาติก่อนเธอเองก็สงสารมาก ช่วยเหลือทุกอย่างทั้งคู่ตรวจพบว่าท้องพร้อมกัน เธอมีงาน มีของกินดื่มก็แบ่งให้ตลอด มันเป็นบุญคุณที่เลี้ยงจนเสียคน ส่วนเด็กสองคนนั้น เธอเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก กลายเป็นเลี้ยงลูกเสือลูกจระเข้มา
เมื่อฟ้าประทานโอกาสให้เธอเริ่มใหม่ เธอจะต้องเปลี่ยนชะตาตัวเองและครอบครัว
เธอรู้ว่าคืนนี้ผู้นำหมู่บ้านจะมาเยี่ยม พรุ่งนี้คณะจากสำนักงานใหญ่ก็จะมา ตอนนี้เธอต้องนอนให้เต็มอิ่ม ตอนค่ำจะอาศัยตอนผู้นำหมู่บ้านมา หาทางออกจากบ้านนี้ไป
นอนบนแคร่เตา ดมกลิ่นสมอไทยยุค 70 ค่อยๆ เคลิ้มหลับไป
เธอฝันถึงอดีต บ้านเซียวเป็นหมอจีนสืบทอดกันมา ฐานะทางบ้านดีเลิศ เซียวหม่านตงเติบโตมากับความดูแลของพ่อแม่ปู่ย่า เธอยังมีน้องสาวและน้องชาย
แต่จู่ๆวันหนึ่ง พ่อได้ข่าวว่าบ้านเซียวถูกใส่ร้ายร้องเรียนต้องถูกส่งไปแรงงาน ตอนที่ควรจะรวมพลังกันทั้งครอบครัว แม่ของเธอหวังเหม่ยเสียกลับขอหย่า บอกว่าจะพาลูกชายไปตัดขาดกับตระกูลเซียว
พ่อคิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว ลูกชายและภรรยาไม่ต้องถูกส่งไปแรงงาน รีบไปจัดการหย่ากับภรรยาทันที ลูกชายตกเป็นของภรรยา พร้อมกับให้เงินอีกก้อน
แต่ไม่คิดว่าแม่เธอหย่ากับพ่อแล้วไม่ถึงสามเดือน ก็พาน้องชายไปแต่งใหม่ จากนั้นก็ไม่เคยถามไถ่เธออีกเลย
ต่อให้แม่มาหาเธอสักครั้ง ครอบครัวลู่ก็คงไม่กล้ารังแกเธออย่างไม่เกรงใจแบบนี้
พ่อรู้ว่าครอบครัวของหวังเหม่ยเสียเป็นพวกไหน ปีนั้นพวกเขาใช้วิธีสกปรกถึงได้ยัดเยียดให้แม่เซียวหม่านตงแต่งกับพ่อได้ เพื่อไม่ให้คนในตระกูลหวังเหม่ยเสียมาควบคุมชีวิตแต่งงานของเซียวหม่านตง พ่อเลยฝากคนหาคู่ให้เซียวหม่านตง ให้เธอแต่งงาน กลัวลูกสาวถูกเอาเปรียบยังซื้องานให้ ส่วนลูกสาวคนเล็กอายุ 17 ยังเด็กเกินกว่าจะแต่ง ก็ส่งไปเป็นเยาวชนไปใช้แรงงานที่หมู่บ้านไม่ไกลจากเซียวหม่านตง สองพี่น้องอยู่ใกล้จะได้ดูแลกันได้
ครอบครัวลู่ก็คือครอบครัวที่พ่อเธอเลือกให้ตอนนั้น แถมยังให้สินสอดของเจ้าสาวอีก 200 หยวน
เธอกับลู่เจี้ยนกั๋วจดทะเบียนสมรสได้หนึ่งปีแล้ว แต่ไม่เคยจัดงานแต่งเลย เพราะเพิ่งจดทะเบียน ก็เจอกับตอนลู่เจี้ยนจวินได้เลื่อนตำแหน่ง การเลื่อนตำแหน่งในหน่วยทหารต้องตรวจสอบประวัติครอบครัว เพราะประวัติของเซียวหม่านตงไม่ดี บ้านเซียวเพิ่งถูกส่งไปแรงงาน ลู่ปิ่งซ่านกลัวว่าจะมีผลกับลูกชายคนโต ครอบครัวลู่เลยตัดสินใจเลื่อนไปอีกปี
ในชนบทไม่จัดงานแต่งก็ไม่นับว่าแต่งงานกัน ถึงจะมีทะเบียนสมรส แม้ทุกครั้งลู่เจี้ยนกั๋วจะคิดฉวยโอกาส แต่เซียวหม่านตงไม่ชอบลู่เจี้ยนกั๋วอยู่แล้ว ก็เลยไม่ให้เขาแตะต้องมาตลอด ยืนกรานว่าคืนเข้าหอต้องรอหลังจัดงาน
สุดท้ายการเลื่อนตำแหน่งของลู่เจี้ยนจวินก็ล้มเหลว ที่จริงเป็นเพราะมีคนที่ความสามารถเหนือกว่าเขาแข่งขัน แต่ลู่เจี้ยนจวินมีปมหลงตัวเอง เลยบอกครอบครัวว่าเป็นเพราะการตรวจสอบประวัติของเซียวหม่านตงทำให้เขาไม่ได้เลื่อนตำแหน่ง ทำให้ครอบครัวลู่ชิงชังเธออย่างมาก
เรื่องนี้เป็นตอนที่หวังซิ่วเหมยในชาติก่อนพลั้งปากหลุดออกมา คืนนี้เธอจะต้องถลกหนังเนียนๆ ของลู่เจี้ยนจวินนี่ให้ดู