“ยะเมเตะ! อย่านะ...”
“ขอร้องล่ะ ปล่อยพวกเราไปเถอะ!”
“เบา ๆ หน่อย... แขนจะหักจริง ๆ แล้ว...”
เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากตรอกมืดสลัวไม่ขาดสาย
เจียงหยวนหลงหยุดฝีเท้า
เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจอฉากเด็ดแบบนี้เข้า
ภายในตรอกมืดสลัว มีกลิ่นเปรี้ยวเหม็นจากขยะที่หมักหมมปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
กำแพงสองฝั่งเต็มไปด้วยภาพพ่นสีเลอะเทอะ
ไฟถนนเก่าจนแทบพัง เดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด ส่องให้เห็นพื้นที่เล็ก ๆ ได้อย่างยากลำบาก
อาศัยแสงสลัวนั้น เจียงหยวนหลงมองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า
บนพื้นมีพวกอันธพาลผมหลากสีสักห้าหกคนนอนระเกะระกะ
บางคนกุมท้องกลิ้งไปมา บางคนกอดแขนที่หักแล้วคร่ำครวญ
ไม้เบสบอลกับมีดพับกระจัดกระจายเต็มพื้น
เป็นการถล่มอยู่ฝ่ายเดียวอย่างชัดเจน
“หยุดเถอะ! เจ๊ พวกเราไม่เอาเงินแล้ว! จะคืนค่าคุ้มครองให้!”
อันธพาลผมเขียวคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มกราบไม่หยุด หน้าผากกระแทกพื้นคอนกรีตดังปัง ๆ
“สายไปแล้ว”
เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้น เจือความตื่นเต้นผิดปกติอยู่เล็กน้อย
จากนั้นก็เป็นท่าเตะกดลงอย่างรุนแรง
ปัง!
ใบหน้าของหนุ่มผมเขียวกระแทกพื้นคอนกรีตอย่างแรง เลือดกำเดากระเซ็น
เขายังไม่ทันได้ร้องก็เหลือกตา หมดสติไปทันที
อันธพาลร่างอ้วนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็กลัวจนคลานหนีอย่างทุลักทุเล
“ฉันบอกให้แกไปแล้วหรือไง?”
หญิงสาวไถลตัวตามไปในพริบตา
ท่วงท่าของเธอรวดเร็ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
คว้าคอเสื้อของชายอ้วน อาศัยแรงของอีกฝ่ายสวนกลับ แล้วทุ่มข้ามไหล่อย่างฉับไวเด็ดขาด
โครม!
ร่างมหึมาของชายอ้วนกระแทกพื้นจนถังขยะในตรอกสั่นไหว
แมวจรจัดหลายตัวร้องลั่นแล้วกระโจนขึ้นไปบนกำแพง
สายตาของเจียงหยวนหลงเลื่อนขึ้น
คนที่กำลังซ้อมพวกนั้นคือหญิงสาวในชุดคาราเต้สีขาว
เธอมัดผมหางม้าสูง รูปร่างสูงโปร่ง
เข็มขัดชุดคาราเต้รัดแน่น เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งสะดุดตา รูปร่างเพรียวแต่มีส่วนอวบอิ่ม
เธอปัดฝุ่นออกจากมือแล้วหันมา
แสงเย็นจากไฟถนนตกกระทบบนใบหน้า
เครื่องหน้าได้รูปงดงาม ทว่าสายตากลับฉายแววคลั่งไคล้จนชวนให้ใจสั่น
สายตาทั้งสี่สบกัน
เจียงหยวนหลงจำเธอได้ทันที
คุมะยามะ คาซึโกะ
หนึ่งในนางเอกยันเดเระของต้นฉบับ
ใช่แล้ว!
เขา—เจียงหยวนหลง เป็นคนทะลุมิติมา
คนอื่นทะลุเข้าไปในนิยาย ซีรีส์ หรืออนิเมะ ส่วนเขาก็พอจะเรียกว่าทะลุเข้ามาในอนิเมะได้เหมือนกัน
เพียงแต่อนิเมะเรื่องนี้เป็นอนิเมะหนังสือการ์ตูนผู้ใหญ่สไตล์ญี่ปุ่น
นี่มันบัดซบชะมัด
ที่บัดซบยิ่งกว่าคือ เขายังกลายเป็นพระเอกนักเลงผมทองในเรื่องอีกด้วย
ต่อยตี เก็บค่าคุ้มครอง รังแกเพื่อนร่วมชั้น บังคับขืนใจสาว ๆ
ทำชั่วสารพัด เป็นเจ้าถิ่นมหาวิทยาลัยตงตู คนเรียกกันว่าเฮียหลง
ในโลกนี้มีเหยื่อผู้อ่อนแออยู่มากมาย และมีนางเอกหน้าตาสวย ๆ อีกเพียบ
เจ้าของร่างเดิมเป็นนักเลงผมทองประจำมหาวิทยาลัย งานอดิเรกอย่างหนึ่งคือรังแกเหยื่อพวกนั้น แล้วใช้วิธีต่ำช้าสารพัดบีบบังคับและฝึกสอนนางเอก
ทำให้พวกเธอถลำลึก ทำให้พวกเธอพังทลาย แล้วเปลี่ยนพวกเธอให้กลายเป็นของเล่นที่ขาดเขาไม่ได้
นี่มันบทเอ็นทีอาร์ชัด ๆ
ส่วนหญิงสาวตรงหน้า—คุมะยามะ คาซึโกะ ก็คือนางเอกเหยื่อคนหนึ่ง
เธอมีความยุติธรรมแรงกล้า เลื่อมใสความรุนแรงอย่างยิ่ง และชอบใช้หมัดแก้ปัญหาทุกอย่าง
หลังจากถูกเจ้าของร่างเดิมเอาชนะและจับตัวไว้ เธอก็ตื่นรู้รสนิยมชอบถูกทำร้ายประหลาด ๆ กลายเป็นสาวคลั่งรักยันเดเระที่ภักดีต่อเขาจนหมดใจ
ยุ่งยากชะมัด
เจียงหยวนหลงสบถในใจ
ตอนนี้เขาแค่อยากไปหาอะไรกินเงียบ ๆ ให้อิ่มท้อง
ไม่อยากเข้าไปพัวพันกับนางเอกต้นฉบับคนไหนทั้งนั้น เขาไม่ได้ชอบเป็นคนเลว
โดยเฉพาะพวกคลั่งความรุนแรงที่ชอบลงมือเอะอะก็ซัดคน
เขาละสายตากลับมา
แสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร แล้วเดินเลียบกำแพงตรอก เตรียมอ้อมผ่านไปตรง ๆ
ช่วยไม่ได้ ตรอกตรงหน้าเป็นทางที่ใกล้ที่สุดและต้องผ่านอยู่แล้ว
“นี่”
คาซึโกะส่งเสียงเรียก น้ำเสียงยังเจือจิตวิญญาณนักสู้ที่ไม่จางหาย
เจียงหยวนหลงไม่สนใจเธอ เดินหน้าต่อไป
เสียงรองเท้าบูตหนังเหยียบพื้นคอนกรีตหนักแน่นและมั่นคง
“หยุดนะ!”
เสียงลมพัดวูบผ่านเข้ามา
คาซึโกะก้าวพรวดสองก้าว มาขวางหน้าเขาไว้ทันที
เจียงหยวนหลงหยุดฝีเท้า
“มีอะไร?”
เขาไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา น้ำเสียงทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยความรำคาญ
คาซึโกะไม่ได้ตอบทันที
เธอมองชายตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า
ผมทองแสบตา เสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำเก่า ๆ รองเท้าบูตมาร์ตินที่สึกหรอ
ที่สำคัญที่สุดคือใบหน้านั้น
ดุดันน่ากลัว ระหว่างคิ้วแผ่ไอสังหารที่ทำให้คนขวัญผวา
นักเลงแถวนี้เธอเคยอัดมาหมดแล้ว แต่คนตรงหน้าให้ความรู้สึกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากกระดูกถึงขนาดนี้ ไม่ใช่พวกปลายแถวที่นอนอยู่บนพื้นจะเทียบได้แน่นอน
หมอนี่ต้องเป็นปลาตัวใหญ่แน่
“พวกแกเป็นลูกน้องนายเหรอ?” คาซึโกะชี้ไปยังพวกอันธพาลบนพื้น
“ไม่รู้จัก”
เจียงหยวนหลงตอบเสียงเรียบ ก่อนจะเตรียมเดินอ้อมเธอไป
“จะไปแล้วเหรอ?”
คาซึโกะหัวเราะเย็นชา แล้วก้าวมาขวางอีกครั้ง
“แต่งตัวแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ แล้วยังจะบอกว่าแค่เดินผ่านมาเนี่ยนะ?”
“หลีกไป”
เจียงหยวนหลงไม่อยากอธิบาย ยิ่งไม่อยากยืดเยื้อ
จังหวะนั้นเอง อันธพาลผมแดงคนหนึ่งที่ยังไม่หมดสติสนิทก็พยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
เขามองแผ่นหลังสูงใหญ่ดุดันของเจียงหยวนหลง ราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้
“พะ...พี่ใหญ่ ช่วยด้วย...”
หนุ่มผมแดงยื่นมือเปื้อนเลือดออกมา พยายามคว้าขากางเกงของเจียงหยวนหลง
“นังบ้าคนนี้... โหดชะมัด... พี่ใหญ่ช่วยแก้แค้นให้พวกเราด้วย...”
หนุ่มผมแดงไม่รู้จักเจียงหยวนหลงเลยสักนิด
แต่เขารู้ว่า คนที่มีหน้าตาแบบนี้ต้องเป็นตัวอันตรายบนถนนแน่นอน
ขอแค่ทำให้สถานการณ์วุ่นวาย เขาก็มีโอกาสหนี
เจียงหยวนหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาถอยหลังครึ่งก้าว หลบมือเปื้อนเลือดของหนุ่มผมแดง
“ไสหัวไป”
เขาเอ่ยเสียงเย็นเพียงคำเดียว
หนุ่มผมแดงสะดุ้งโหยง รีบหดมือกลับ แล้วนอนคว่ำแกล้งตายอยู่บนพื้น
แต่ภาพนั้นกลับทำให้คาซึโกะเข้าใจไปอีกทาง
“ยังกล้าปฏิเสธอีกเหรอ?”
แววตาของคาซึโกะเย็นชาลงทันที
“รังเกียจที่ลูกน้องไร้ประโยชน์สินะ?”
เธอกำหมัด ข้อนิ้วลั่นกร๊อบ ๆ
“ถึงกับมาเก็บค่าคุ้มครองแถวมหาวิทยาลัยตงตู แถมยังปล้นเงินนักศึกษาหญิงอีก พวกสวะอย่างพวกแกนี่ใจกล้าดีนะ”
“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่รู้จัก”
เจียงหยวนหลงมองเธอจากที่สูง
ทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร
เจียงหยวนหลงสูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะ
แรงกดดันจากร่างกายกำยำแผ่กระจายออกมาอย่างเงียบงัน
หัวใจของคาซึโกะบีบรัดขึ้นมาวูบหนึ่ง
บรรยากาศกดดันชะมัด
ถ้าเป็นคนทั่วไป โดนจ้องแบบนี้คงขาอ่อนไปนานแล้ว
แต่เธอคือคุมะยามะ คาซึโกะ
ความยุติธรรมแรงกล้าและความอยากเอาชนะกดความหวาดหวั่นเล็กน้อยนั้นลงไปในทันที
“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร”
คาซึโกะยืนแยกเท้า ย่อตัวลงถ่ายน้ำหนัก
เป็นท่าเตรียมต่อสู้พื้นฐานของคาราเต้
“งั้นก็จะซ้อมจนนายยอมรับเอง”
เจียงหยวนหลงถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ
“อย่าขวางทาง ฉันรีบ”
“รีบไปโรงพยาบาลหรือไง?”
คาซึโกะเบิกตาคมกริบ
อากาศในตรอกราวกับแข็งตัว
พวกอันธพาลบนพื้นหยุดคร่ำครวญ จ้องคนทั้งสองที่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างหวาดกลัว
แม้พวกเขาจะไม่รู้จักเจียงหยวนหลง แต่ก็สัมผัสได้ว่าหนุ่มผมทองคนนี้ไม่ใช่คนที่ควรหาเรื่องด้วย
เจียงหยวนหลงยังคงล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า
ไม่มีทีท่าว่าจะเอาออกมา
ท่าทีดูแคลนเช่นนี้ทำให้คาซึโกะเดือดดาลอย่างสิ้นเชิง
“ดูท่านายเป็นหัวหน้าพวกมันสินะ!”
คาซึโกะหัวเราะเย็นชา ก่อนเหวี่ยงแข้งสูงเตะเข้าใส่ใบหน้าของเจียงหยวนหลงโดยตรง