ซูเปอร์มาร์เก็ตนิยายเปิดทำการวันนี้
เหล่าคนน่ารักที่แวะเข้ามาเดินเล่น กรุณาฝากสมองกับเหตุผลไว้ในล็อกเกอร์ก่อนนะ...
ก่อนออกไป อย่าลืมพาความสุขกลับไปด้วย!
(ฉันอยากมีชีวิตรอดมากจริง ๆ!)
＊＊＊
ซูหลานไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน
สภาพแวดล้อมที่นี่...
ผนังฉาบปูนขาว
เธอเคยเห็นผนังแบบนี้ในบ้านเก่าที่ชนบท
ขาตั้งน้ำเกลือแบบนี้ เป็นรูปตัวที มีฐานอยู่ด้านล่าง...
เธอเคยเห็นในรูปเก่า ๆ ที่บ้าน
มือของเธอมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่
สายให้น้ำเกลือเป็นสายยาง...
ไม่ต้องสงสัยแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเรื่องจริง ไม่ใช่ความฝัน เธอทะลุมิติมาแล้ว
“ระบบหมายเลข 106 เธออยู่ไหม?” ซูหลานเตรียมใจยอมรับความจริง
“อยู่! ฉันอยู่ตลอด!
และคอยปกป้องอยู่ข้างเธอ!” เสียงของระบบดังขึ้น
ตอนที่ระบบปรากฏตัวครั้งแรก มันแนะนำตัวว่าเป็นระบบหมายเลข 106
“นี่ฉันอยู่โรงพยาบาลเหรอ?”
ซูหลานถาม
ระบบตอบว่า “ใช่!”
ในห้องพักผู้ป่วยนี้มีแค่เธอคนเดียว
ซูหลานไม่ตกใจแล้ว
เพราะนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอฟื้นขึ้นมา เธอปรับตัวได้ดีทีเดียว
ครั้งแรกเธอยังสับสนมึนงงอยู่ ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นนะ?
เธอครุ่นคิดอย่างละเอียด
ตอนนั้นเธอเห็นม่านประตูผุพัง
มันเป็นของจากยุคไหนกัน?
ซูหลานจำได้ว่าตัวเองขับรถทั้งที่เหนื่อยล้า จนรถตกลงไปจากถนนบนเขา...
แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอกลับสมบูรณ์ดี แถมมือเท้ายังถูกมัดไว้
ตอนนี้เธออยู่ที่ไหนกันแน่?
“ซูหลาน เธอต้องมีสติไว้!
เธอต้องหนี ต้องหนีออกไปถึงจะรอด!” เสียงจักรกลดังขึ้นในหัวของซูหลานอย่างกะทันหัน
“เธอเป็นใคร?” ซูหลานอยากพูด แต่พูดไม่ออก เพราะปากถูกอุดไว้
“ฉันอยู่ในหัวของเธอ เธอคิดในใจก็สื่อสารกับฉันได้!
ฉันคือระบบหมายเลข 106
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะอยู่กับเธอ เธออยู่ฉันก็อยู่ เธอตายฉันก็ตาย!
เลิกพูดเรื่องไร้สาระ เข้าเรื่องเลย
ตอนนี้มีคนเสนอราคาสูงเพื่อซื้อเด็กผู้หญิงไปแต่งงานกับคนตาย
การแต่งงานกับคนตายต้องใช้คนตาย! ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเธอยังไม่ตาย เธอคงนึกออกว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าหนีไม่พ้น เราสองคนก็ต้องตายแน่!” ระบบหมายเลข 106 กล่าว
ซูหลานอยากมีชีวิตรอด
แต่จะหนีอย่างไรล่ะ?
ซูหลานรีบสังเกตรอบตัว
มือเท้าของเธอถูกมัดแน่นขนาดนี้ แถมรอบ ๆ ก็ไม่มีอะไรที่พอจะเอามาใช้ประโยชน์ได้
“ระบบ เธอทำอะไรได้บ้าง? ช่วยแก้เชือกให้ฉันได้ไหม?” ซูหลานถามในใจ
“ไม่ได้! ฉันเป็นระบบอัจฉริยะนะ! ไม่มีมือไม่มีเท้า!” ระบบหมายเลข 106 ตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ถ้างั้นเธอทำอะไรได้บ้าง? มีเธอไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?” ซูหลานปวดหัวแทบระเบิด
“ฉันมีประโยชน์ตั้งเยอะ
เธอมี 100 แต้ม
เอาไปซื้อของได้!
แต่จำไว้ ตอนนี้เธอมีแค่ 100 แต้มเท่านั้น!
ฉันให้เธอยืมต่างหาก!” ระบบหมายเลข 106 บอก “เธอเลือกซื้อมีดปอกผลไม้ราคาถูกได้...”
“ซื้อ!” ซูหลานไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระ
“ได้เลย ฉันทำตามคำสั่งของคุณ!” มีดปอกผลไม้เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของซูหลานจากความว่างเปล่า...
พวกค้ามนุษย์คิดว่าเธอตายแล้ว หน้าต่างจึงเปิดทิ้งไว้
เมื่อมือเท้าหลุดพ้นจากพันธนาการ ซูหลานก็หนีออกไปทางหน้าต่างที่พังทันที
เธอไม่รู้จักสถานที่แห่งนี้เลย จึงวิ่งไปตามสัญชาตญาณในทิศทางหนึ่ง
เธอวิ่งไปถึงบริเวณที่มีบ้านเรือนหนาแน่น แล้วถามคนที่เดินอยู่ริมทางว่าสถานีตำรวจอยู่ที่ไหน
ซูหลานพุ่งเข้าไปในสถานีตำรวจทันที
เครื่องแบบที่เจ้าหน้าที่ตำรวจสวมอยู่ในตอนนี้ เป็นแบบที่ซูหลานเคยเห็นแค่ในละครโทรทัศน์
แต่พอเห็นเครื่องแบบแบบนี้ เธอกลับรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทันทีที่ผ่อนคลายลง สายตาของเธอก็มืดวูบ...
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นตอนนี้แล้ว
ในห้องพักผู้ป่วยมีแค่เธอคนเดียว
ซูหลานเป็นคนที่ยอมรับความจริงได้ง่ายมาก
ทะลุมิติน่ะ ในนิยายก็มีให้เห็นบ่อยไม่ใช่เหรอ? เธอแค่ได้เจอเข้ากับตัวเองเท่านั้น
แต่เจ้าของร่างเดิมเป็นใครกัน?
“ระบบ ฉันไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ตอนนี้ปีอะไร?
ที่นี่คือที่ไหน?
ชื่อจริงของร่างนี้คืออะไร?” ซูหลานถามรัวเป็นชุด
ระบบตอบว่า “ตอนนี้ปี 1970 เป็นห้วงเวลาคู่ขนานของโลกเดิมที่เธอจากมา
ส่วนข้อมูลเกี่ยวกับร่างนี้ ฉันรู้แค่ว่าเธออายุ 17 ปี
แซ่ซูเหมือนกัน ชื่อซูหลิงหลาน
หลิงหลานที่แปลว่าดอกลิลลี่ออฟเดอะวัลเลย์
เจ้าของร่างเดิมถูกคนทำร้ายที่ศีรษะจนเสียชีวิต
ที่เธอไม่มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เพราะสมองได้รับความเสียหาย
ต้องรอให้สมองได้รับการซ่อมแซม ความทรงจำถึงจะฟื้นคืนมา
ตอนนี้เธออยู่เมืองเอส มณฑลเหลียว”
ความหมายของดอกหลิงหลานเน้นความบริสุทธิ์และความสุข อีกทั้งยังสื่อถึงความรักและคำอวยพรอีกหลายอย่าง
ชื่อนี้ก็ใช้ได้เหมือนกัน
ซูหลานพิจารณาสถานการณ์ในตอนนี้
ร่างนี้ถูกลักพาตัวมาได้อย่างไร? บ้านอยู่ที่ไหนกันนะ...
เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ
“ซูหลาน ฉันมีความสามารถซ่อมแซมร่างกายของเธอได้
ก่อนที่จิตสำนึกของเธอจะเข้ามาอยู่ในร่างนี้ ฉันมีสติอยู่แล้ว แต่เธอยังไม่มี
ฉันได้ยินพวกค้ามนุษย์พูดว่า หลานชายชนบทของหัวหน้าฮั่นจากคณะกรรมการแห่งหนึ่งตายไปแล้ว ครอบครัวเขาเลยต้องการหาคู่แต่งงานกับคนตาย
พวกค้ามนุษย์ก็เลยตีซูหลิงหลานจนตาย
เดี๋ยวพอเจ้าหน้าที่ตำรวจมา เธอก็แจ้งความจับพวกเขาได้” ระบบกล่าว
เหลวไหลสิ้นดี!
ซูหลานรู้ประวัติศาสตร์ดี ปี 1970 เป็นช่วงเวลาวุ่นวายอยู่แล้ว
หัวหน้าคณะกรรมการแห่งหนึ่งมีอำนาจมาก
ถ้าเธอไปแจ้งความเขา เกรงว่าอีกฝ่ายยังไม่ทันเป็นอะไร เธอคงถูกฆ่าปิดปากไปก่อน
ซูหลานไม่ตอบระบบ มันเลยคิดว่าตัวเองพูดถูก
“พวกนั้นลงมือโหดจริง ๆ!
ฉันเกือบซ่อมแซมร่างกายไม่ทันแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็คงฟื้นขึ้นมาไม่ได้
แจ้งความพวกเขาสิ เธอต้องแจ้งความนะ...”
ดูท่าระบบนี้จะมีสติปัญญาแต่ไม่มีความเข้าใจความรู้สึก
ต่อไปคงเชื่อได้แค่สิ่งที่มันเห็น ส่วนคำแนะนำกับการวิเคราะห์ของมันก็ไม่ต้องไปสนใจ
ซูหลานก้มมองมือตัวเอง
นิ้วมือเรียวยาว ฝ่ามือก็ไม่กว้าง ดูไม่เหมือนคนที่ทำงานหนักมานาน
แต่บนนิ้วมีรอยด้านจากการทำงาน รอยด้านไม่ได้หนามาก
ซูหลานเป็นแพทย์แผนจีน เธอจับชีพจรของตัวเองอย่างละเอียด
สุขภาพของร่างนี้ยังพอใช้ได้
แต่มีภาวะเลือดลมติดขัดค่อนข้างหนัก ม้ามกับกระเพาะก็มีปัญหาเล็กน้อย
“ระบบ เธอบอกว่าซ่อมแซมได้ใช่ไหม?” ซูหลานนึกถึงคำพูดของระบบเมื่อครู่ขึ้นมาได้
“ใช่! ฉันซ่อมแซมได้เฉพาะร่างกายของเธอเท่านั้น!” ระบบตอบตามตรง
ซูหลานถามว่า “งั้นซ่อมสมองให้ฉันได้ไหม?”
ถ้ารักษาได้โดยไม่ต้องเสียเงิน เรื่องแบบนี้จะมีอะไรถูกไปกว่านี้อีก
“ได้!”
“งั้นจะรออะไรล่ะ? รีบซ่อมเลย!” ซูหลานต้องการความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาก
“ได้เลย เริ่มระบบซ่อมแซม!”
“ต้องใช้เวลานานแค่ไหน?”
ระบบเงียบไป
“นี่ เธอหายไปไหนแล้ว?”
ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ระบบหมายเลข 106 เงียบสนิท ซูหลานเลยหลับไปก่อน...
ตอนซูหลานตื่นขึ้นมาอีกครั้งและลืมตา เธอก็เห็นตำรวจหญิงคนหนึ่ง
“น้องตื่นแล้ว! พี่แซ่หลี เรียกพี่ว่าพี่หลีก็ได้!
พี่จะเป็นคนดูแลเธอเอง!
มีอะไรบอกพี่ได้เลยนะ!” พี่หลียิ้มตาหยี ตอนยิ้มยังมีลักยิ้มตรงแก้มด้วย
ตอนนี้ซูหลานรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
พี่หลีพูดว่า “พี่เห็นว่าอาการเธอดีขึ้นเยอะ เดี๋ยวจะสอบปากคำแล้วนะ”
ซูหลานไม่ได้พูดอะไร
“เล่าให้พี่ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น เธอชื่ออะไร?” พี่หลีเห็นว่าท่าทางของซูหลานดูไม่เหมือนคนที่เจอพวกอันธพาลอะไรทำนองนั้น
“ฉัน...อาจจะชื่อซูหลิงหลานค่ะ” ซูหลานบอกชื่อของร่างนี้
นับจากนี้ไป เธอก็คือซูหลิงหลาน
พี่หลีคิดว่าตัวเองฟังผิด ชื่ออะไรนะ ‘อาจจะ’ เหรอ?
ซูหลานพูดต่อ “พวกค้ามนุษย์ทำร้ายหัวฉันจนเสียหาย
ฉันนึกไม่ออกเลยว่าตัวเองเป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน!
จำได้แค่ว่าตัวเองชื่อซูหลิงหลาน!
พวกเขาจะฆ่าฉันเพื่อเอาไปแต่งงานกับคนตาย
เรื่องอื่นฉันจำอะไรไม่ได้เลย!”