ยามเย็น รายการวาไรตี้ดำเนินต่อ
ซูหว่านฉิงโพสต์จดหมายขอโทษยาวเหยียดลงเวยป๋อ ใช้ถ้อยคำจริงใจจนน้ำตาไหลพราก ดูปราดเดียวก็รู้ว่าจ้างคนอื่นเขียนให้
เย่หลิงอดถอนใจไม่ได้ “แค่หน้าด้านพอ เรื่องอะไรก็ทำสำเร็จได้ทั้งนั้น”
เจียงอวี่ก็ถอนใจเช่นกัน “แค่มีเงิน ไม่ว่าอยากจ้างใครเขียนก็หาได้ทั้งนั้น มีนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่กันมารับงานตั้งเท่าไหร่”
เย่หลิงกดถูกใจ “ยังเป็นนายที่เข้าใจลึกซึ้งกว่า เหนือชั้นกว่าจริง ๆ”
ลู่หมิงเซวียนเหลือบมองซูหว่านฉิงที่ใบหน้าซีดเซียว นั่งเหงาอยู่ข้าง ๆ แล้วหัวใจพ่อบุญทุ่มก็เริ่มคันยุบยิบอีกครั้ง
“เย่หลิง หว่านฉิงก็ขอโทษแล้ว เธอยังจะเอายังไงอีก! พูดให้ร้ายคนอื่นลับหลัง ไม่กลัวคนเขาจะด่าว่าเธอใจแคบเหรอ?”
เย่หลิงหันขวับอย่างประหลาดใจ “ใครแอบด่าฉันลับหลัง นายเหรอ?”
ลู่หมิงเซวียน “ฉัน...”
เย่หลิง “ฉันไม่สนเลยว่านายจะแอบด่าฉันลับหลัง เพราะฉันก็ด่านายลับหลังอยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน”
เย่หลิง “เวลาฉันชม นายอาจจะเสแสร้งก็ได้ แต่เวลาฉันด่านาย รับรองว่าจริงใจสุด ๆ อย่างตอนนี้ นายเนี่ยแยกทิศเหนือใต้ไม่ออก แถมยังโง่ได้มีเอกลักษณ์จริง ๆ”
ลู่หมิงเซวียนพูดไม่ออก เลือดลมพลุ่งพล่าน “เธอ...เธอ...เธอ...”
【บอกแล้วไงว่าไปหาเรื่องเธอทำไม】
【ซูหว่านฉิงเป็นแบบนี้แล้ว นายยังจะเป็นหมารับใช้ต่ออีกเหรอ คุณชายลู่?】
【พวกคุณไม่เข้าใจหรอก หมารับใช้ก็เป็นแบบนี้แหละ ต่อให้คนทั้งโลกเป็นศัตรูกับเธอ หมารับใช้ก็ต้องยืนข้างเธอ เพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองรักมั่นแค่ไหน】