เย่หลิงไม่เคยคิดเลยว่าโชคดีจะมาถึงกะทันหันขนาดนี้!
เธอยิ้มหน้าบาน แววตาเป็นประกายวาววับ ก่อนจะหัวเราะอย่างตัวร้าย
ฮ่า ๆ ๆ! ในที่สุดข่งซือเฉียนก็ตกมาอยู่ในมือเธอแล้ว!
【เลิกหัวเราะได้แล้ว ฉันกลัวนะ】
เย่หลิงยิ้มอย่างเป็นมิตร “อาจารย์ข่งคะ จะเลือกตอบความจริงหรือท้าทาย?”
ข่งซือเฉียนกลืนน้ำลาย
เย่หลิงคิดจะทำอะไรกันแน่? หรือจะถามเรื่องห้องพักผ่อน?
แม้ข่งซือเฉียนจะรู้ว่าตัวเองไม่เหมือนคนอื่น เพราะได้รับความโปรดปรานจากโลกใบนี้ แต่... แม้แต่ลู่หมิงเซวียนยังเปิดโปงว่าเขาเป็นหมารับใช้ เขาก็ต้องระวังไว้ก่อน
เขาจึงคิดจะเลือกท้าทาย
ทว่าเขายังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ได้ยินหลินจือเซี่ยพึมพำว่า “ได้ยินว่าอาจารย์ข่งมีพรสวรรค์ด้านออกแบบท่าเต้นมาก เพลงเต้นนกยูงที่ดังเปรี้ยงปร้างเมื่อปีก่อนก็เป็นฝีมืออาจารย์ข่ง ถ้าอาจารย์ข่งเลือกท้าทาย เราก็จะได้ให้อาจารย์ข่งเต้นให้ทุกคนดูต่อหน้าสักชุด”
【นอกจากฝีมือการแสดงจะยอดเยี่ยมแล้ว อาจารย์ข่งยังเป็นนักออกแบบท่าเต้นฝีมือฉกาจด้วย ถึงได้รับความเคารพนับถือขนาดนี้】
【นอกจากเพลงเต้นนกยูงแล้ว ยังมีท่าเต้นดัง ๆ อีกหลายชุดที่อาจารย์ข่งเป็นคนออกแบบนะ~】
【อยากเห็นอาจารย์ข่งเต้นด้วยตัวเองจัง~】
สีหน้าข่งซือเฉียนแข็งค้าง สายตาเริ่มวอกแวก
เต้นนกยูง... เรื่องนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ตำแหน่งอันโดดเด่นที่เขามีในวงการบันเทิง หรือจะพูดให้ถูกคือในแวดวงศิลปะ ก็เป็นเพราะฝีมือออกแบบท่าเต้นของเขา
เพราะงั้นจะให้คนอื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด!
ข่งซือเฉียนฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน “ฉันแก่แล้ว เลือกตอบความจริงดีกว่า จะได้ไม่ต้องออกแรง”
หลินจือเซี่ยบรรลุเป้าหมายแล้วก็ถอยฉากออกมาอย่างสง่างาม
เย่หลิงเอียงคอ “ฉันถามอะไรก็ได้ใช่ไหม?”
ข่งซือเฉียนวางตัวเป็นรุ่นพี่ใจกว้างมาโดยตลอด พอได้ยินเย่หลิงพูดแบบนั้น เขาก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ