ทั้งงานตกอยู่ในความเงียบ
เย่หลิง: “?”
ลู่หมิงเซวียน: “???”
ลู่หมิงเซวียนแทบจะหลุดฟอร์ม
ไม่ใช่สิพี่! ฉันไม่ได้เอาตัวเองไปเทียบกับนาย ฉันกำลังประชด ประชดเข้าใจไหม?!
【……】
【ดูสิ นี่แหละราศีของตัวจริง! เทียบฉันไม่ติดก็ไม่ต้องรู้สึกด้อยหรอก!】
【เมื่อกี้ใครบอกว่าเซี่ยหวยโจวอารมณ์ดีนะ? เขาอารมณ์ดีเหรอ?】
【ฮี่ ๆ โดนเมียสวนจนพูดไม่ออก แต่กลับสวนคนอื่นจนพูดไม่ออกได้ ฮี่ ๆ】
【ถกกันอย่างมีเหตุผล เซี่ยหวยโจวกำลังประกาศความเป็นเจ้าของหรือเปล่า?】
แฟนคลับทั้งงง ทั้งไม่เข้าใจ ทั้งสับสน
พี่เซี่ย ภูมิใจอะไรอยู่เนี่ย?!
แต่ในฐานะแฟนคลับนักแสดงนำชายผู้หยิ่งทะนง พวกเขาไม่มีทางก้มหัวให้เย่หลิงเด็ดขาด
แฟนคลับตัวแม่ของเซี่ยหวยโจวยืนกรานปกป้องศักดิ์ศรีของพี่เซี่ย แล้วก็พิมพ์ข้อความลงไปว่า
【ไม่มีหรอกค่ะ พี่เซี่ยของเราไม่ได้หึงหวงเพราะเย่หลิงสักหน่อย พี่เซี่ยของเราแค่ปลอบใจรุ่นน้อง มีเมตตาชอบช่วยเหลือ สอนด้วยคำพูดและการกระทำ ถ่ายทอดวิชาไขข้อสงสัย ชี้แนะอย่างอดทน แล้วก็พูดจ้ออะไรไม่รู้บลา ๆ ๆ เท่านั้นเองค่ะ (เริ่มพูดจาเพ้อเจ้อ) (ค่อย ๆ สติแตกอย่างสงบ)】
【……?】
เย่หลิงไม่คิดเลยว่าเซี่ยหวยโจวจะพูดแค่สองประโยคง่าย ๆ ก็ทำให้ลู่หมิงเซวียนหลุดฟอร์มได้ เธอลูบคางแล้วส่งข้อความหา [เสี่ยวลิ่ว นายว่าพระเอกคนนี้ปกติไหม]
996 ยังเป็นระบบมือใหม่ ไม่เข้าใจเหมือนกัน [บางทีพระเอกนิยายท่านประธานใหญ่สมัยก่อนก็คงเป็นแบบนี้มั้ง]
เซี่ยหวยโจว: “?” มีอะไรไม่ปกติตรงไหน เขาก็แค่ปลอบคนที่กำลังผิดหวังเท่านั้นเอง
อืม เขานี่เป็นคนดีจริง ๆ
ต่อไปถึงตาเซิ่งเวยเวย เธอจับได้ซูหว่านฉิง
ทั้งสองสบตากัน เซิ่งเวยเวยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อเรากำลังถ่ายรายการหาคู่ งั้นฉันขอถามคำถามเกี่ยวกับความรักสักข้อแล้วกัน”
“หว่านฉิง เธอเคยชอบใครหรือเปล่า?”
พูดจบ สายตาก็เหลือบมองเซี่ยหวยโจวแวบหนึ่ง
พอได้ยินคำถาม แววตาของซูหว่านฉิงก็วูบไหวราวกับใกล้จะร้องไห้ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนฝืนยิ้มออกมา
“เมื่อก่อนฉันเคยชอบคนคนหนึ่ง ครอบครัวของเราก็ตกลงเรื่องแต่งงานกันไว้แล้ว แต่หลังจากนั้นเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น เราเลยจำใจต้องแยกจากกัน… ช่างเถอะ ตอนนี้เขาแต่งงานแล้ว ฉันก็ไม่ควรพูดอะไรมาก แค่แอบอวยพรให้เขามีความสุขก็พอแล้ว”
เซิ่งเวยเวยทำท่าประหลาดใจ “หา? แฟนเธอไปแต่งงานกับคนอื่นเหรอ? ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?”
สีหน้าซูหว่านฉิงหม่นหมอง ราวกับถูกสะกิดแผลใจ เธอส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง
“บางทีฉันอาจไม่อ่อนโยนเอาใจใส่มากพอ คนอื่นถึงฉวยโอกาสเข้ามาแทรก… แต่ฉันไม่โทษเขาหรอก ที่เขาแต่งงานกับคนนั้นก็เพราะครอบครัวบังคับ เราคงไม่มีวาสนาต่อกัน”
“ครั้งนี้ฉันมาออกรายการหาคู่ ก็เพราะอยากเรียนรู้เรื่องความรักแล้วเริ่มต้นใหม่”
คำพูดนี้ทำให้บรรยากาศสนุกสนานในกองถ่ายเงียบลง
【ไม่คิดเลยว่าหว่านฉิงจะมีประสบการณ์ความรักที่ขรุขระขนาดนี้…】
【หว่านฉิงกับคู่หมั้นถูกมือที่สามพรากจากกันเหรอ?! เพราะเธอไม่อ่อนโยนพอ เอาใจผู้ใหญ่ทางบ้านเขาไม่เก่ง มือที่สามก็เลยฉวยโอกาสแทรกเข้ามา?】
【หว่านฉิงของเรายังอ่อนโยนไม่พออีกเหรอ? ไม่รู้จริง ๆ ว่ามือที่สามใช้วิธีอะไร ถึงได้ไร้ยางอายขนาดนั้น!】
【สาว ๆ รีบขุดมือที่สามออกมาเร็ว ฉันจะฆ่าล้างโคตรมันเลย!】
【ฮือ ๆ หว่านฉิงอย่าโทษตัวเองเลย เป็นความผิดของผู้ชายเฮงซวยกับมือที่สามทั้งนั้น】
996: [?]
996: [O .o?]
996 บอกว่าตัวเองไม่ค่อยเข้าใจ [โฮสต์ มือที่สามที่นางเอกพูดถึง…คงไม่ใช่คุณใช่ไหม?]
เย่หลิงเคยเห็นฝีมือบิดเบือนข้อเท็จจริงของซูหว่านฉิงมาแล้ว [ใช่เลย]
ในนิยายต้นฉบับ ซูหว่านฉิงในฐานะนางเอกย่อมต้องสะอาดบริสุทธิ์ไร้มลทิน
แต่ตอนนั้นเซี่ยหวยโจวแต่งงานแล้ว ต่อให้เธอกับเซี่ยหวยโจวรักกันแค่ไหน ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกคนอื่นหาว่าเป็นมือที่สามที่แย่งตำแหน่งเมียหลวง
เธอเลยเรียนวิชามาจากแม่มือที่สามของตัวเอง ใช้ลูกไม้กลับหัวกลับหาง กล่าวหาว่าเย่หลิงต่างหากเป็นมือที่สามที่แย่งพระเอกไป
996 น้ำตาคลอ [โฮสต์ ไม่ต้องห่วง ฉันจะช่วยคุณเตะพระเอกต่อยนางเอก ฮือ ๆ จัดการพวกมันเลย!]
เย่หลิงปลื้มใจ [นายเป็นระบบที่ดีจริง ๆ]
แววตาของเซี่ยหวยโจวฉายความรู้สึกสิ้นหวังจาง ๆ “……”
จู่ ๆ ก็โดนโยนความผิดก้อนโตใส่หัว
เขาเปล่านะ เขาไม่ได้ทำ เขาถูกใส่ร้าย
อีกด้านหนึ่ง ซูหว่านฉิงตอบเสร็จแล้ว คนที่สี่ก็เริ่มจับฉลาก
ชื่อของเย่หลิงถูกจับขึ้นมา
คนจับทำท่าประหลาดใจ “ว้าว ไม่นึกเลยว่าฉันจะจับได้คุณเย่หลิงตั้งแต่ครั้งแรก ฉันอยากถามคำถามที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ไม่รู้ว่าคุณเย่จะสะดวกตอบไหม?”
996 ตื่นตัวทันที [โฮสต์ โปรดระวัง ตัวร้ายชายคนที่สามในนิยายต้นฉบับกำลังจะปรากฏตัว!]
เย่หลิงหันไปมอง
ผู้ชายคนนี้ชื่อซ่งไป๋เจีย เป็นตัวร้ายชายคนที่สามผู้มีนิสัยมืดมนและอำมหิต ในช่วงครึ่งแรกของนิยายต้นฉบับ เขาไม่เคยทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ และเก็บตัวเงียบมาตลอด จนคนอื่นคิดว่าเขาเป็นหนุ่มแสนบริสุทธิ์ที่รักเดียวใจเดียว
แต่ช่วงท้ายเรื่อง เขากลับทำทุกวิถีทางเพื่อแย่งนางเอกมาเป็นของตัวเอง ไม่ว่าจะลักพาตัวนางรอง ข่มขู่นางรอง หรือปล้นนางรอง แทบจะเหยียบเส้นกฎหมายเล่น สุดท้ายก็จบลงด้วยการตายพร้อมนางรอง
เย่หลิง: “…………”
นางรองนี่หมดคำจะพูดจริง ๆ
ซ่งไป๋เจียยิ้มมุมปาก สีหน้าไร้เดียงสา แต่คำถามที่เอ่ยออกมากลับคมกริบ
“ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณเย่กับพี่ลู่คบหากันมาหลายปีจนถึงขั้นคุยเรื่องแต่งงานกันแล้ว ทำไมสุดท้ายคุณถึงแต่งงานกับอาจารย์เซี่ยล่ะ? มีเรื่องเบื้องหลังอะไรที่พวกเราไม่รู้หรือเปล่า?”
ซ่งไป๋เจียรู้ดีว่าคำถามนี้ตอบยาก แต่นี่แหละคือจุดประสงค์ของเขา
ขอแค่เย่หลิงตอบไม่ได้ หว่านฉิงก็จะมองเขาดีขึ้น ไม่เสียทีที่เป็นเขา ช่างเป็นอัจฉริยะจริง ๆ…
“เพราะเมื่อก่อนฉันชอบกินขี้”
เย่หลิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงหนักแน่น เธอส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ตอนนี้กลับตัวกลับใจแล้ว”
รอยยิ้มยินดีของซ่งไป๋เจียแข็งค้างอยู่ที่มุมปาก “?”
ความโกรธของลู่หมิงเซวียนพุ่งขึ้นสมอง “?”
คำตอบนี้เกินความคาดหมายของซ่งไป๋เจีย แต่เขายังมีแผนสำรอง
“หรือว่าคุณเย่ไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ไม่คิดว่าตัวเองทำให้พี่ลู่เสียใจบ้างเหรอ?”
เย่หลิงแปลกใจ “ทำไมนายถึงสงสารเขาขนาดนั้น หรือว่านายก็ชอบกินขี้เหมือนกัน?”
“?” ซ่งไป๋เจียอึ้งไปนิด “ไม่ใช่…”
เย่หลิงมองเขาด้วยความเห็นใจ “ฉันเข้าใจหมดแล้ว ฉันเข้าใจนายจริง ๆ เมื่อก่อนฉันก็… เฮ้อ เราหัวอกเดียวกันเลย”
ซ่งไป๋เจีย “ไม่ใช่ฉัน…”
เย่หลิง “เอาละ ๆ ชอบลู่หมิงเซวียนก็ไม่เห็นต้องอาย ยุคนี้เปิดกว้างจะตาย ฉันสนับสนุนนายนะ”
ซ่งไป๋เจียร้อนรน “ฉันกำลังจะบอกว่า…”
เย่หลิงถอนใจ “นายไม่ต้องหยั่งเชิงฉันหรอก ฉันกับลู่หมิงเซวียนเลิกกันไปนานแล้ว ฉันไม่กลับไปกินขี้เก่าหรอก นายกินได้ตามสบาย”
ซ่งไป๋เจีย “……”
ซ่งไป๋เจียถูกขัดจังหวะซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร้อนใจหน้าแดงก่ำ เขาขึ้นเสียงแก้ตัวทันที “ฉันไม่กินขี้!!”
……
ทั้งงานเงียบไปสองวินาที
หลังจากตะโกนออกไป ซ่งไป๋เจียถึงนึกได้ว่าคำพูดของตัวเองฟังได้สองแง่สองง่าม จึงรีบอธิบาย “ไม่ใช่ ฉันหมายถึงฉันกับพี่ลู่…”
“นายไม่กินเหรอ?”
เย่หลิงไม่เปิดโอกาสให้เขาพูด เธอขัดขึ้นทันที “งั้นทำไมนายต้องยัดเยียดให้ฉันกินด้วย? นายคิดจะทำอะไรกันแน่!”
ซ่งไป๋เจียพูดไม่ออก “เธอ…”
เย่หลิง “นายเอาขี้ก้อนนี้ไปเปรียบกับเซี่ยหวยโจว แล้วยังคิดจะทำอะไรอีก!”
ซ่งไป๋เจียอ้าปากค้าง “ฉัน…”
เย่หลิง “นายยุแยงให้ความสัมพันธ์สามีภรรยาของเราร้าวฉาน มีแผนอะไรกันแน่!”
ซ่งไป๋เจียพูดจาติดขัด “เขา…”
เย่หลิงตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น “เสี่ยวซ่งเอ๊ย เสี่ยวซ่ง คราวหน้าพูดก็ระวังหน่อย เข้าใจไหม?”
ซ่งไป๋เจียตอบตะกุกตะกักโดยไม่รู้ตัว “คะ-เข้าใจแล้ว…”
【……】
【ช่างเป็นสาวน้อยโบราณที่พูดจาคมคายเสียจริง วาจาไหลลื่นชวนฟังยิ่งนัก!】
【ข้าน้อยกับแม่นางพบกันเพียงคราเดียวกลับรู้สึกสนิทสนมยิ่งนัก ขอคุยเรื่องชีวิตกับแม่นางสักหน่อยได้หรือไม่ ฮวะฮ่า ๆ ๆ ๆ!】
【……?】
ยังไม่ทันที่ผู้ชมจะได้ซุบซิบกันจบ แฟนคลับทั้งสามบ้านก็เปิดศึกกันแล้ว
【เย่หลิงพูดถูกแล้ว ทำไมต้องเอาลู่หมิงเซวียนไปเทียบกับพี่เซี่ยของเราด้วย ลู่หมิงเซวียนมีสิทธิ์อะไร?】
【พี่หมิงเซวียนของฉันไม่เหมาะตรงไหน? รู้ไหมว่ารางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมมีน้ำหนักแค่ไหน!】
【ขำแล้ว รางวัลนักแสดงหน้าใหม่ยอดเยี่ยมเหรอ? รู้จักนักแสดงยอดเยี่ยมสามรางวัลทองคำไหม?】
【ซ่งไป๋เจียเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาประชดพี่หมิงเซวียนของฉัน!】
【? เสี่ยวซ่งพูดความจริงแล้วมันผิดตรงไหน แทงใจดำเข้าล่ะสิ?】
【พวกแก￥&*@! หน้าด้าน!】
【ถุย! พวกแก*@#％! ต่างหากที่หน้าด้าน!】
【ร้อนตัวอีกแล้ว ใครหลุดฟอร์มฉันไม่พูดหรอก】
【……】
【…………】
มือของแฟนคลับตัวแม่เซี่ยหวยโจวสั่นเทา
แค่ไม่กี่ประโยคก็เบนเป้าหมาย ยุแยงให้แตกคอ จนกลายเป็นศึกสามฝ่าย ทำแฟนคลับทั้งสามบ้านตีกันจนหัวร้างข้างแตก
เย่หลิง น่ากลัวเกินไปแล้ว!