เยี่ยนอันหลานด่าไปบ่นไป ก่อนจะเดินจากไป
สมาชิกกลุ่ม【ไม่มีเงินก็ไปตายซะ (4)】ร่วมมือกันทำภารกิจใหญ่สำเร็จ จึงนัดรวมตัวกัน
หลินจือเซี่ยรายงานว่า “รายงานค่ะ องค์กร ซูหว่านฉิงถูกพากลับห้องไปแล้ว”
เย่หลิงชมว่า “ไม่เลว ทำได้ดีมาก”
เจียงอวี่ “……”
หลินจือเซี่ยพูดต่อ “ฉันยังขู่เธอด้วยว่าอย่าคิดเพ้อเจ้อ บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ พวกเรารับไว้แล้ว!”
เย่หลิงยิ่งพอใจ “ไม่เลว มีความตระหนักรู้ในฐานะตัวร้ายดีมาก!”
เจียงอวี่ “……”
คราวนี้คนที่ส่งจุดไข่ปลาออกมากลายเป็นเขา
ซูหว่านฉิงไม่ใช่คนโง่สักหน่อย ขู่เธอแล้วจะได้ผลเหรอ? เธอไม่พูดออกมาเองหรือไง? ถ้าโดนจับได้ขึ้นมาจะทำยังไง!
เย่หลิงมองออกว่าเขากำลังกังวล จึงตบไหล่เขา “เสี่ยวเจียง ไม่ต้องกังวล พวกเราเป็นตัวร้าย หลักการสูงสุดของตัวร้ายคืออะไร? ก็คือสร้างความปั่นป่วนให้นางเอก สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องที่พวกเราควรทำ นายก็ต้องเรียนรู้ไว้ด้วย”
ไม่อย่างนั้นจะเป็นตัวร้ายสายชาเขียวในนิยายต้นฉบับได้ยังไง แล้วจะกอดเงินหลายหมื่นล้านที่เย็นชืดโดดเดี่ยวไปจนแก่ตายได้ยังไง?
เจียงอวี่ “……?”
*
เช้าวันถัดมา การถ่ายทอดสดเริ่มขึ้น
【มาแล้ว ๆ พวกพี่สาวกลับมาชื่นชมศิลปะชั้นสูงกันอีกแล้ว】
【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ดูหมดแรงกันจัง เมื่อคืนไปย่องเบามาหรือไง?】
ในภาพ ซูหว่านฉิง หลินจือเซี่ย และเจียงอวี่ต่างก็ทำหน้าสะลึมสะลือ ใต้ตาคล้ำดำ ดูแปลกประหลาดสุด ๆ
ซูหว่านฉิงแอบเหลือบมองเย่หลิงอย่างแนบเนียน เม้มปากเบา ๆ แล้วกำหมัดแน่น
【หว่านฉิงเป็นอะไรไป? โดนกีดกันหรือเปล่า? ฉันดูแวบเดียวก็รู้แล้ว เย่หลิงต้องเป็นพวกหัวโจกคอยกลั่นแกล้งและกีดกันคนอื่นแน่ ๆ สงสารหว่านฉิง】