ซูหว่านฉิงเห็นสายตาของเย่หลิงทอดไปยังด้านหลังตัวเอง จึงขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ เย่หลิงกำลังถามใครกัน?
เธอหันกลับไปตามสัญชาตญาณ แล้วร้องขึ้นทันทีว่า “คุณเยี่ยน!”
ซูหว่านฉิงรีบกล่าวขอโทษเยี่ยนอันหลานด้วยสีหน้าร้อนใจ
“คุณเยี่ยน ขอโทษจริง ๆ ค่ะ คุณเย่ไม่ได้ตั้งใจปลุกคุณ เธอแค่เป็นห่วงคุณ อย่าโทษเธอเลยนะคะ”
พูดจบก็เหลือบมองเย่หลิงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยว่า “คุณเย่ รีบขอโทษเขาสิ”
เย่หลิงยิ้มกว้างกว่าเดิม “ยังจะให้ฉันขอโทษอีกเหรอ?”
เยี่ยนอันหลาน “……”
ฉันบอกว่าให้ตายสิ ได้ยินไหม ให้ตายสิ!
พอ ๆ คนบวชไม่พูดคำหยาบ สาธุ สาธุ
เยี่ยนอันหลานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วฉีกยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกครับ”
เย่หลิงยังไม่ทันพูดอะไร ซูหว่านฉิงก็ยิ้มอย่างไม่ยอมแพ้แล้วกล่าวว่า “คุณเยี่ยน คุณเย่ปลุกคุณตื่น การขอโทษก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกค่ะ”
“ใช่ไหมคะคุณเย่? ฉันเชื่อว่าคุณเย่ต้องเป็นคนมีเหตุผล ไม่ใช่คนที่ทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับแน่ ๆ~”
【ไม่ใช่ความผิดของหว่านฉิงแท้ ๆ หว่านฉิงยังขอโทษด้วยตนเองได้เลย บางคนคงไม่กล้าสินะ?】
【เย่หลิงคงเคยเอาแต่ใจอยู่ที่บ้านจนชินแล้วล่ะ เฮอะ คุณหนูใหญ่เอาแต่ใจจริง ๆ เลยนะ~】
เย่หลิงลากเสียงยาว “อ๋อ” แล้วพูดว่า “ที่แท้ที่บอกว่าไม่ต้องขอโทษก็แค่พูดตามมารยาทกับฉันนี่เอง”