แสงจันทร์สาดกระจ่างดุจสายน้ำ
ในกระดานสนทนาของเครื่องสื่อสารส่วนตัวประจำเคลิยา มีโพสต์หนึ่งถูกดันขึ้นมาเรื่อย ๆ
【ข่าวเด็ด! ปีนี้มีคนถูกส่งตัวมาแบบไม่คาดคิด】
【เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? ส่งคนมาแบบกะทันหันแค่นี้เรียกข่าวเด็ดตรงไหน】
【ครูที่ถูกส่งมาแบบกะทันหันต่างหาก!】
【?】
【ใคร ๆ ก็รู้ว่ากระบวนการคัดเลือกครูของเคลิยาเข้มงวดมาก แทบทุกคนล้วนเป็นดาวรุ่งชั้นนำในแวดวงของตัวเอง แต่คนนี้ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนเลย】
【บางทีเขาอาจตั้งใจไม่ให้พวกนายสืบเจอก็ได้?】
【คนข้างบนโง่หรือเปล่า? เคลิยาจะมีความลับได้ยังไง】
【มีใครรู้ไหมว่าครูคนใหม่หน้าตาเป็นยังไง?】
【มีรูปไหม?】
【ผู้ชายหรือผู้หญิง เป็นอัลฟา โอเมกา หรือเบตา?】
【คงเป็นอัลฟาหรือโอเมกามั้ง เคลิยาไม่มีครูที่เป็นเบตา】
【หวังว่าจะเป็นโอเมกานะ อัลฟามีเยอะเกินไปแล้ว ฉันขอทำใจแป๊บ】
【เบตา】
【อะไรนะ?】
【เบตาเหรอ?】
【บ้าไปแล้วมั้ง??】
【ข่าวเชื่อถือได้ไหม?】
【เชื่อถือได้ เบตา】
【หมายความว่าไม่มีพลังจิตแล้วน่ะเหรอ? คนไม่มีพลังจิตมาเป็นครูที่นี่ได้ด้วย?】
【อย่ามาสอนฉัน คนไร้ความสามารถไม่คู่ควรเป็นครูฉัน】
【พวกไม่มีฝีมือจะไสหัวไปได้หรือยัง เป็นเด็กเส้นสินะ? เกลียดที่สุดเลย】
【ที่หัวร้อนนี่เพราะตัวเองเป็นเด็กเส้น หรือเพราะคนมีเส้นไม่ใช่ตัวเองกันแน่】
ใต้โพสต์มีเสียงด่าทอกันระงม วุ่นวายจนเถียงกันเละเทะ กระทั่งมีรูปสองใบที่เบลอสุด ๆ ปรากฏขึ้น
【รูปภาพ jpg.】
【รูปภาพ jpg.】
ในภาพ คนคนนั้นดูเหมือนเพิ่งซื้อของเสร็จ มือหนึ่งถือถุงไว้ใบหนึ่ง อีกมือถือไอศกรีมที่ถูกกัดแหว่งไปมุมหนึ่ง
ภาพเบลอ แถมรอบข้างยังมืดสลัว ผิวที่เผยออกมาของเธอจึงยิ่งขาวผ่องราวหิมะ
【……】
【……】
【ใครน่ะ?】
【ครูใหม่เหรอ?】
【อายุเท่าไหร่แล้ว?】
【ถ้าครูใหม่หน้าตาแบบนี้ ก็พอให้อภัยได้อยู่……】
【บุคลิกช่างต่างจากหน้าตาจริง ๆ……】
【ไม่มีเงินก็ให้ฉันซื้อเครื่องสื่อสารใหม่ให้ไหม ถ่ายอะไรมาเนี่ย? ถ่ายให้ชัดกว่านี้หน่อยได้ไหม?!!!】
【ให้ตายสิ ทำไมรูปนี้ถึงได้บรรยากาศขนาดนี้】
【พวกนายโง่หรือเปล่า? รูปเบลอขนาดนี้จะดูออกได้ยังไงว่าสวย? ฝีมือต่างหากที่สำคัญ แล้วไง? ถ้าสวย พวกนายจะออมมือให้ในการแข่งหรือไง?】
【นี่ไม่ใช่เด็กจากวิทยาลัยศิลปะไป๋หลานที่อยู่ข้าง ๆ จริง ๆ เหรอ?】
【เหมือนตุ๊กตาบีเจดีในตู้โชว์ที่ดูเย็นชาและแพงที่สุดเลย】
【พอได้แล้ว ยังจะพูดถึงตุ๊กตาอีก สวยก็ส่วนสวย ฝีมือก็ส่วนฝีมือ ถ้าความสวยมีประโยชน์ขนาดนั้น เคลิยาก็จัดประกวดนางงามไปเลยสิ จะตั้งด่านทดสอบมากมายไปทำไม】
【เห็นด้วย ครูที่ทั้งสวยและเก่งก็มีตั้งเยอะ】
【เธอดูอ่อนแอมาก แต่กลับทำให้คนไม่กล้าลงมือด้วย มีใครเข้าใจไหม?】
【นายจะบอกว่าดูเปราะบางน่าทะนุถนอมใช่ไหม ไม่อ่านหนังสือแล้วยังไม่เล่นเน็ตอีกหรือไง】
【ทำไมฉันรู้สึกว่าสายตากับบุคลิกแบบนี้ดูยังไงก็เป็นยอดฝีมือ……มีใครเข้าใจฉันบ้างไหม?】
【ไม่เข้าใจ ผู้ชายอย่างเราต้องสู้】
【ไม่เข้าใจ ผู้หญิงอย่างเราก็ต้องสู้】
สืออวี๋ไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกเอาไปพูดถึงในเว็บบอร์ดจนมีคนแห่ตอบเกือบพันชั้น เธอค่อย ๆ กินไอศกรีมในมือจนหมด
ยึดหลักว่าขยะต้องไม่ตกพื้น เธอจึงถือไม้ไอศกรีมไว้พลางเดินหาถังขยะไปด้วย
เคลิยากว้างใหญ่มาก ส่วนสืออวี๋ก็เป็นคนหลงทางที่ไม่ชอบคิดอะไรอยู่แล้ว
『นี่เราโดนพามาที่ไหนกันเนี่ย?』
“เคลิยา”
『……ตลกมากเลยนะ』
สืออวี๋เดินวนอีกรอบ แต่ก็ยังหาทางไม่เจอ
ลูกแก้วเรืองแสงเริ่มร้องเพลงขึ้นมา: 『กล้าถามไหมว่าทางอยู่ที่ใด～～ทางอยู่ใต้ฝ่าเท้า～～』
“เจอแล้ว”
ลูกแก้วที่กำลังร้องเพลงอยู่เงียบกริบในทันที
『เจอแล้วเหรอ? ทางอยู่ไหน? ไปยังไง?』
สืออวี๋เดินตรงไปยังถังขยะใบหนึ่ง “เจอถังขยะแล้ว”
ลูกแก้วเรืองแสง 『……』
พอเดินเข้าไปใกล้ สืออวี๋ถึงสังเกตเห็นว่ามีแมวขาวตัวเล็กนั่งหมอบอยู่บนถังขยะ
ถังขยะของเคลิยาเป็นแบบเปิดด้วยระบบตรวจจับ ปากถังหงายขึ้นด้านบน พอมีคนทิ้งขยะก็จะเปิดเองโดยอัตโนมัติ แต่ไม่รู้ทำไม เจ้าแมวตัวนี้ถึงได้นั่งอยู่ตรงปากถังพอดีเป๊ะ
ระบบตรวจจับเสียหรือว่าไม่ค่อยไวต่อสัตว์กันนะ?
สืออวี๋ไม่ได้คิดมากกับเรื่องนี้ เธอสุภาพกับแมวตัวเล็กอย่างไม่น่าเชื่อ “สวัสดี ช่วยหลบหน่อยได้ไหม ฉันจะทิ้งขยะ”
ดวงตากลมโตของเจ้าแมวจ้องสืออวี๋ แต่มันไม่ขยับ ถังขยะด้านนอกสะอาดเอี่ยม ส่วนเจ้าแมวขาวตัวฟูที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ดูเหมือนขนมปังก้อนใหญ่
สืออวี๋อดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบมัน ก่อนจะเตรียมเจรจาเป็นครั้งที่สอง
แต่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เจ้าแมวขาวก็ลุกขึ้นเองและขยับหลบไป แล้วใช้หัวถูไถมือสืออวี๋ซ้ำ ๆ
“เอาหัวมาโขกฉันทำไม” สืออวี๋โยนไม้ไอศกรีมลงถังขยะ
ลูกแก้วเรืองแสงลอยลงไปบนตัวแมวเบา ๆ แล้วเด้งดึ๋งสองที 『เป็นไปได้ไหมว่ามันกำลังอ้อนเธออยู่』
เจ้าแมวหรี่ตา ถูไถมือสืออวี๋วนหนึ่งรอบ หางของมันเกี่ยวอยู่รอบข้อมือเธอ
“น่ารักจัง” สืออวี๋เกาคางมัน แล้วอุ้มขึ้นมา
เจ้าแมวตัวนุ่มนิ่ม ทั้งตัวสะอาดสะอ้าน มันนอนขดอยู่ในอ้อมแขนสืออวี๋อย่างสบายใจ
มันหน้าตาสวยมาก แถมยังมีตาสองสี พออยู่ในอ้อมแขนสืออวี๋ก็ดูว่าง่ายสุด ๆ
สืออวี๋จ้องเจ้าแมวอยู่หลายวินาที
『คำเปรียบเปรยของแมวคือช้าอด』
สืออวี๋ตัดสินใจทันที เธอลูบหูแมวเบา ๆ “ถ้าไปกับฉันก็หายใจต่อได้”
พอได้ยิน เจ้าแมวกลับร้องเหมียว ๆ สองครั้ง ก่อนจะกระโดดลงจากอ้อมแขนเธอ แล้ววิ่งหายไปในไม่กี่อึดใจ
“ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?” สืออวี๋หงุดหงิดนิดหน่อย นี่เธอเป็นที่รังเกียจของทั้งคนทั้งแมวถึงขั้นนี้แล้วหรือไง?
พอแมวได้ยินเสียงก็ร้องเหมียวแล้วเผ่นหนีไปทันที
แต่เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจนานนัก สืออวี๋เป็นคนมองโลกในแง่ดี ไม่ค่อยถือสาอะไรอยู่แล้ว เธอถือของในมือแล้วเดินกลับไป
ไม่ไกลนัก แมวขาวก็กระโดดขึ้นมา
มือเรียวยาวสวยงามคู่หนึ่งรับมันไว้
เขาลูบแมวอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่สายตากลับจับจ้องแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไป
“ฉันนึกว่าเธอไม่คิดจะกลับมาแล้วเสียอีก”
แสงเงาพร่าเลือน มองเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างที่งดงามดุจหยก ไฝเล็ก ๆ จุดหนึ่งเด่นชัดเป็นพิเศษ