ทางฝั่งขาลู่
รถขุดใต้ร่างเขาส่งเสียงคำรามครืน ๆ กลบเสียงด่าทอของคนรอบข้างจนหมด
เมื่อมองบ้านดินมุงฟางเก่าทรุดโทรมตรงหน้า เขาก็นึกถึงสีหน้าของเฉินต้าจู้ตอนที่อัดเขาเมื่อครู่ ฟันจึงขบแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“เฉินต้าจู้ คนที่กล้ารังแกฉันยังไม่เกิดมาเลย! แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันวะ? ก็แค่คนโง่คนหนึ่ง กล้าดียังไงมาตีฉัน? เบื่อชีวิตแล้วหรือไง!”
พูดจบ เขาก็ดันคันบังคับตรงหน้าไปข้างหน้า แขนกลของรถขุดที่ทาสีเหลืองไว้ทั้งท่อนยื่นออกมา กดลงตรงกลางหลังคาบ้านดิน ก่อนจะดึงคันบังคับกลับ
“ครืน!”
ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของทุกคน ฟางบนหลังคายุบลงไปในตัวบ้านทันที จันทันหลายท่อนถูกกดจนหัก ก่อนจะกระดกงัดขึ้น เผยพื้นผิวด้านบนของหลังคาฟางออกมา
จากนั้นบุ้งกี๋ของรถขุดก็ตวัดกระชากออกมา พาหลังคาเกือบครึ่งพร้อมผนังดินส่วนหนึ่งหล่นกระแทกพื้นดัง “โครม” ฝุ่นควันฟุ้งตลบ
รอบด้านเงียบกริบ ทุกคนต่างตะลึงกับภาพตรงหน้า
ขาลู่นี่มันกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ บ้านคนอื่นนึกจะรื้อก็รื้อ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
บนรถขุด ขาลู่ตะโกนใส่ทุกคนอย่างกำเริบเสิบสาน
“ใครกล้าทำให้ฉันไม่พอใจ ฉันก็จะทำให้มันไม่พอใจเหมือนกัน! อย่าว่าแต่บ้านเลย ถ้าทำให้ฉันโมโหขึ้นมา ฉันขุดหลุมบรรพบุรุษมันด้วยซ้ำ!”
เขาไม่เห็นเฉินต้าจู้อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เพราะอีกฝ่ายก็เป็นแค่คนโง่ที่แม้แต่เด็กสามขวบยังรังแกได้!