เมื่อทั้งสองเดินไปไกลแล้ว
ในพุ่มไม้ข้างบ้านของเจียงเยวี่ยไป๋ มีหัวเล็ก ๆ โผล่ออกมา ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นเต็มไปด้วยโทสะที่หากสังหารคนได้ เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋คงล้มลงกับพื้นไปแล้ว
ใบหน้ากลมปุ๊กของเย่ตุนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
“ไอ้มนุษย์อสูรเจ้าเล่ห์นี่ จงใจแต่งตัวมั่วแบบนี้เพื่อยั่วยวนคนอื่น แล้วยังมีหน้ามาโยนความผิดอีก! ช่างไม่มีศีลธรรมเลยจริง ๆ!”
เย่ตุนโมโหแทบบ้า ถึงตอนนี้เขาจะยังไม่แน่ใจว่ามนุษย์อสูรตัวเล็กคนนี้จะเป็นท่านหญิงหรือเปล่า แต่เมื่อเช้านี้เขาเห็นกับตาชัด ๆ!
ไอ้มนุษย์นกนี่ยังไม่ทันฟ้าสาง ก็มาทรงตัวทำสวยอยู่หน้าประตูมนุษย์อสูรน้อย
ทั้งที่ได้ยินเสียงฝั่งนั้นเปิดประตูแล้ว ยังจงใจโพสท่ารอ ทำเป็นบังเอิญสุด ๆ ไปได้
เจ้าเล่ห์ล้ำลึกจริง ๆ!
มนุษย์อสูรเจ้าเล่ห์แบบนี้ เขาเห็นมาเยอะแล้วที่ใจกลางดวงดาว!
ก็แค่มนุษย์อสูรน้อยใสซื่ออย่างเจียงเยวี่ยไป๋เท่านั้นแหละที่ดูไม่ออก
แถมไอ้มนุษย์นกนี่สายตาจ้องติดมนุษย์อสูรน้อยไม่วางตา ดูก็รู้ว่าหลงรูปโฉม!
เย่ตุนหรี่ตาลง ไม่ได้ ก่อนที่จะสืบให้รู้แน่ว่าเจียงเยวี่ยไป๋เป็นท่านหญิงหรือไม่...
โอ๊ย ไม่ใช่สิ!
ถึงเขาจะไม่ใช่ท่านหญิง เขาก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตตน ต้องรู้จักสำนึกบุญคุณ ปกป้องผู้มีพระคุณจากการยั่วยวนของมนุษย์นกให้ได้!
...
ส่วนเจียงเยวี่ยไป๋ที่ริมแม่น้ำก็รำคาญใจจะตาย เธอตักน้ำล้างหน้า เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋กลัวเธอตกน้ำ เลยจะช่วยตักให้