"นายสมาคม พวกเราแบกของขวัญชุดนี้ไปทำอะไรกันแน่?"
ไป่หลั่นหลั่นเอ่ยถามพลางสั่งให้หุ่นยนต์รับใช้ขนของขวัญใส่ท้ายยานลอย สีหน้าเคร่งเครียดพลางเปิดสมุดบันทึกงานขึ้นมาอ่านทบทวน
ของขวัญระดับสูงตั้งมากมายขนาดนี้ ต้องไปเยี่ยมอดีตนักการเมืองที่เกษียณแล้วสักคนแน่ ๆ เลย?
ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย!
บันทึกงานแถวแรกไม่มี แถวที่สองก็ไม่มี……
ตรงไหนกันแน่ที่ผิดพลาด?
ในตอนที่ไป่หลั่นหลั่นกำลังจะร้องไห้ด้วยความร้อนใจอยู่นั้น จุ้ยหลันก็ปิดสมองกลลง แล้วนั่งเข้ามาในยานลอย พลางเอ่ยว่า
"นัดกะทันหัน ขอไปเยี่ยมตระกูลฟางจื่อหูหน่อย"
ไป่หลั่นหลั่นตกใจ:"นายสมาคม ฐานะท่านขนาดนี้ ถ้าไปเยี่ยมเขา ยังต้องเตรียมของขวัญชุดใหญ่ขนาดนี้อีกหรือ? เลยจะยกย่องเขามากไปหรือเปล่า?"
"ของขวัญเยอะ คนสัตว์ไม่ถือสา" จุ้ยหลันคลึงสมองกลในมือ ใบหน้าหล่อเหลาทรงคุณค่าฉายแววความมั่นใจว่าจะต้องได้มาครอง
บนมีนโยบาย ล่างมีแผนรับมือ
วาฬฉลาดขนาดเขาย่อมรู้ว่าต้องไปหาต้นตอของโรงงาน
ทีมเยวี่ยเยวี่ย แกล้งทำเป็นโง่ไปได้อะไร?
รู้ไว้เถอะว่าตอนนั้นถ้าไม่มีเขา โรงงานของฟางไน่จะผ่านอนุมัติได้เร็วขนาดนั้นหรือ! บุญคุณนี้ตระกูลฟางต้องตอบแทนเขาสักหน่อยสิ!
จุ้ยหลันยิ่งคิดก็ยิ่งฟิน คิดว่าตัวเองเป็นวาฬที่ฉลาดที่สุดในโลก คนสัตว์อื่น ๆ ไม่มีทางคิดวิธีเดินเส้นสายแบบนี้ได้แน่นอน!
และอีกไม่นานเขาก็จะได้ว่ายวนอยู่ในทะเลโฟโต้การ์ดของเยวี่ยเยวี่ย
นี่แหละคือช่องว่างของความสามารถ!
พอไป่หลั่นหลั่นนั่งที่ที่นั่งคนขับ ก็เห็นนายสมาคมผู้สูงศักดิ์เย็นชาของพวกเขา กำลังประสานนิ้วทั้งสิบยกขึ้นประสานไว้ที่หน้าอก