เจียงเยวี่ยไป๋ตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงปลุกจากสมองกล เธอหรี่ตาแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง
เจ้าแมวน้ำน้อยตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว มันยื่นหัวกลมๆ ออกมาจากผ้าห่ม วางบนกล่องกระดาษ มองมาทางเธอด้วยดวงตาโตเปียกชื้นแบบองุ่น
เจียงเยวี่ยไป๋ทำงานเก้าโมงทุกวัน แต่ก่อนตื่นแปดโมงครึ่ง
แต่ตั้งแต่ที่ไปขอปืนจากเอ่อร์ตัวมา เธอก็เปลี่ยนเวลา ตื่นเช้าขึ้นครึ่งชั่วโมง เพื่อฝึกยิงด้วยกระสุนยาง
ขวดพลาสติกที่ถูกยิงจนพัง กองรวมกันอยู่ที่มุมหนึ่งแล้ว
ความเก่งเกิดจากการหมั่นเพียร ความเกียจคร้านนำมาซึ่งความเสื่อม
เธอเอาปืนมา ไม่ใช่เพื่อแค่มีไว้ แต่เพื่อปกป้องตัวเองในยามคับขัน
เจียงเยวี่ยไป๋ปล่อยเจ้าแมวน้ำน้อยออกจากกล่องกระดาษ สัตว์ที่ปีนไม่ได้ตัวนี้เดินตามเธอไปอย่างมีความสุข หลังล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เธอเพิ่งเปิดผ้าม่าน ก็เจอดวงตาสีดำคู่หนึ่ง