เจียงเยวี่ยไป๋ยืนอยู่ในลานเก็บขยะด้วยสีหน้าตื่นเต้น นี่คือเดือนที่สองที่เธอมาอยู่ในแถบดวงดาราแหลกสลาย ทุกวันเธอใช้ชีวิตด้วยการเก็บของทิ้งแล้วกลับมาใช้อีก วันนี้ดีใจมากที่หัวหน้าลานเก็บขยะประกาศรับสมัครพนักงาน
ถ้าสมัครได้ ก็ไม่ต้องเที่ยวเก็บขยะอีกแล้ว
เธอรีบวางทุกอย่างในมือ แล้ววิ่งมาที่นี่ทันที
มอเก๋อร์ เจ้าของลานเก็บขยะ กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เจียงเยวี่ยไป๋เผยใบหน้าทาดำขึ้นมา ยิ้มประจบประแจง
"ท่านประธานมอคะ เป็นยังไงบ้างคะ หนูสมัครได้ไหม เราเองก็รู้จักกันดีซะขนาดนี้"
คนตรงหน้าคนนี้ นับว่าเป็นคนอสูรที่อัธยาศัยดี
เธอตื่นขึ้นมาก็มาอยู่ที่โลกดวงดาวอสูรนี้แล้ว ยังเป็นสถานที่ที่ชื่อว่าแถบดวงดาราแหลกสลาย มุมที่ถูกลืมของกาแล็กซีทางช้างเผือกอีกด้วย
แถบดวงดาราแหลกสลาย
เมื่อ 1,000 ปีก่อนเป็นสมรภูมิรบชี้ขาดระหว่างจักรวรรดิกับฝ่ายกบฏ อาณาเขตดวงดาวถูกทำลายจนแตกกระจาย เหลือเพียงผืนแผ่นดินที่แตกหักบางส่วน จนถึงตอนนี้ในอวกาศยังมีซากยานรบจำนวนนับไม่ถ้วนลอยอยู่
และเมืองสนิมก็คือเมืองเล็ก ๆ ในแถบดวงดาราแหลกสลาย
จากที่เธอรู้มา ที่นี่คือสถานที่ห่างไกลและยากจนที่สุดในเอกภพ
คิดถึงดาวเคราะห์ที่สมบูรณ์ที่ใกล้ที่สุด ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์ จากนั้นต่อรถบัส ต่อรถไฟความเร็วสูง แล้วต่อเครื่องบินพาณิชย์เปลี่ยนถ่ายอีก 4 ครั้ง ใช้เวลา 1 เดือนถึงจะไปถึง
ขนาดยานรบทางทหารแล่นด้วยความเร็วสูงสุดก็ยังต้องใช้เวลา 1 สัปดาห์
เห็นได้เลยว่าที่นี่ห่างไกล และเปล่าเปลี่ยวขนาดไหน
"ดื่มน้ำหน่อย"
มอเก๋อร์โยนขวดน้ำให้ขวดหนึ่ง มองไปที่คนอสูรที่อ่อนแอกว่าตนถึง 2 หัว พอดี แล้วถอนหายใจ
"เอาล่ะ ถ้าไม่เลือกเธอ แล้วจะเลือกใคร เธอมันก็พวกอสูรพิการ ใช้ชีวิตก็ลำบากกว่าคนอื่นอยู่แล้ว"
"ขอบคุณครับท่านประธาน!"
เจียงเยวี่ยไป๋รับน้ำด้วยความดีใจ เยี่ยมเลย!
ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องเที่ยวเก็บขยะเพื่อประทังชีวิตอีกแล้ว!
ก่อนหน้านี้เธอเคยมาขายของใช้แล้วให้มอเก๋อร์บ่อย ๆ ไม่ใช่แค่เพราะเขาตั้งราคายุติธรรม แต่ยังเพราะมอเก๋อร์ก็หน้าตาดีจริง ๆ ด้วย
ครั้งแรกที่เจอ เธอเกือบถูกความงามของมอเก๋อร์ทำให้ตาพร่าจนจะเป็นลม แน่นอนว่าตอนนี้ก็เหมือนกัน
คนอสูรตรงหน้า รูปร่างสูงใหญ่กำยำ กล้ามอกที่เปล่งปลั่งอยู่ใต้เสื้อผ้าหยาบ ๆ ราวกับจะทะลักออกมา
แล้วยังมีใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปปั้น ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์เหมือนอัญมณีที่ลึกล้ำและใสวาว ผมยาวสีเงินมัดไว้ข้างหลังตามสบาย
แม้จะแต่งตัวเรียบง่าย แต่นั่งอยู่ในลานรีไซเคิลที่เต็มไปด้วยของพัง ๆ นี้ กลับไม่ทำลายรัศมีของตัวเองเลยสักนิด ทั่วร่างเปล่งประกายราวกับมาจากคนละโลก
ก็รู้ไหม ตอนที่เธอเพิ่งมาที่นี่ คนอสูรคนแรกที่เจอคือครึ่งมนุษย์ครึ่งหนู รูปร่างน่ากลัวมาก
ใบหน้าฝ่ายนั้นครึ่งคนครึ่งหนู ดูสกปรก
ข้างหลังยังมีหางหนูที่ไม่มีขน เป็นเนื้อ ๆ ลากอยู่ ทำให้คนขนลุกไปทั้งตัว
เธอรู้สึกว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดของหนูก็คือหางของมัน เธอตกใจจนขยับตัวไม่ได้เลย
แต่โชคดีที่คนอสูรหนูนั่นแค่มองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้คิดจะทำร้ายเธอ
ทำให้เจียงเยวี่ยไป๋กลายเป็นโรคกลัวไปนานเลย
เพราะที่นี่สิ่งแวดล้อมแห้งแล้ง แล้วยังเต็มไปด้วยคนอสูรรูปร่างประหลาด รู้สึกเหมือนเข้าไปอยู่ในโลกของเอเลี่ยน กระทั่งหลังจากนั้นตอนเธอเอาของมาขายครั้งแรกถึงได้รู้ว่าในโลกนี้ยังมีคนอสูรที่หล่อแบบมอเก๋อร์อยู่!
ไม่ได้มีแต่คนอสูรรูปร่างประหลาดไปหมด!
เจียงเยวี่ยไป๋คิดถึงตรงนี้ ก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า จริงอย่างว่า ในทุกโลกหน้าตาดี ๆ ก็เป็นของหายาก ดังนั้นพอเห็นประกาศรับสมัคร เธอก็รีบมาทันที!
เพราะมอเก๋อร์ไม่ใช่แค่ภายนอกจะเข้ากับที่นี่ไม่ได้ เขายังควบคุมการค้าขยะ 70% ของเมืองสนิม พูดได้ว่าคุมทรัพยากรส่วนใหญ่ไว้
ในที่ที่วุ่นวายขนาดนี้ กลับสามารถผูกขาด แล้วยังใช้ชีวิตได้อย่างราบรื่น ไม่ใช่คนธรรมดาแน่
ถ้าเธอได้มาทำงานที่นี่ ก็เหมือนมีหลักประกันอีกชั้นหนึ่ง