และในตอนนี้ จุดทิ้งขยะก็ได้ต้อนรับแขกตัวน้อยสุดพิเศษ
“เยวี่ยไป๋ ผมมาขายเศษดาวเหล็ก”
เย่ตุนใช้มือเล็ก ๆ ที่เปื้อนฝุ่นยกเศษดาวเหล็กที่บรรจุไว้ขึ้นวางบนเครื่องชั่งบนโต๊ะอย่างทุลักทุเล เกิดเสียงทึบหนัก
บนตัวยังสวมเสื้อคลุมตัวนอกที่ขาดรุ่งริ่ง แต่ใบหน้าน้อย ๆ ขาวเนียนสะอาด ยังมีแก้มยุ้ยน่ารักแบบเด็กทารก ดวงตากลมโตสีฟ้าน้ำแข็งมองไปทางเจียงเยวี่ยไป๋อย่างประหม่า
ดูแล้วน่าสงสารเหลือเกิน
มือที่เจียงเยวี่ยไป๋กำลังกดราคาชะงักไป มองดูก้อนเศษดาวเหล็กที่ใหญ่กว่าหัวของมนุษย์อสูรน้อยนั่นด้วยความตกตะลึง
“มาได้ยังไงน่ะ?”
แล้วยังหาเศษดาวเหล็กก้อนใหญ่มาได้อีก ต้องรู้ว่าเศษดาวเหล็กที่เธอเก็บขยะมาได้ตลอดสองเดือนรวมกัน ยังไม่ใหญ่เท่าก้อนนี้เลย
ขนตาของเย่ตุนสั่นระริก ลูบท้องตัวเองเบา ๆ เอ่ยเสียงเบา:
“หิวน่ะ”
“นี่นายไม่...” เจียงเยวี่ยไป๋พูดได้ครึ่งประโยคก็หยุด เธอหมายจะพูดว่าไม่ใช่มีพลอยหรอ?
ก็นึกขึ้นได้ว่ามนุษย์อสูรน้อยเอาพลอยมาให้เธอหมดแล้ว แถมต่อให้มนุษย์อสูรน้อยยังมีของมีค่าอย่างอื่นติดตัว ในนี้ไม่มีดาวกระจายกับเหรียญดาราก็ไม่มีประโยชน์
ไม่ใช่แค่ทอนเงินไม่ได้ ยังอาจถูกอสูรอื่นฆ่าชิงสมบัติอีก
มนุษย์อสูรน้อยตรงหน้าเล็กนิดเดียวแบบนี้ มีทางเดียว คือต้องเก็บขยะด้วยตัวเองเพื่อแลกอาหาร
เป็นลูกอสูรที่น่าสงสารจริง ๆ
เจียงเยวี่ยไป๋กดราคาอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันได้ยื่นดาวกระจายให้
ทางด้านหลัง เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ที่กำลังยุ่งอยู่ได้ยินเสียง จึงพุ่งตัวออกมา ตะโกนเสียงดังลั่น:
“เยวี่ยไป๋ เกิดอะไรขึ้น?!”
เย่ตุนตกใจหดตัวเข้าหาเจียงเยวี่ยไป๋อย่างช่วยไม่ได้
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋เดิมก็ตัวสูงใหญ่แล้ว ยังทำท่าดุดันอีก เปรียบเทียบกันแบบนี้ ยิ่งทำให้เขาดูเหมือนยักษ์ร้ายชัด ๆ