“เอี๊ยด” ประตูไม้เก่าโทรมของห้องน้ำถูกผลักเปิด ไอน้ำพวยพุ่งออกมาพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลูกประคบสมุนไพร
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋เดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นชา ผ้าขนหนูพาดบ่า เส้นผมสีม่วงเข้มเปียกชื้น เขาไม่รีบเช็ด
หยดน้ำร่วงจากปลายผมลงมากระทบร่องกระดูกไหปลาร้า แล้วไหลไปตามแนวกล้ามเนื้อหน้าอกแน่นหนา ลากยาวลงไปถึงแนวกล้ามท้อง
แม้จะอยู่ในห้องที่ทรุดโทรมเช่นนี้ ก็ยังแผ่เสน่ห์เหลือร้ายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
“จิ๊บ ๆ” เจ้านกกลมปุ๊กลุกเอียงคอมองเจ้าของที่ออกมาแล้วส่งเสียงเรียกอย่างเอาใจ
“ทำตัวน่ารักไปก็ไร้ประโยชน์”
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋กวาดตามองด้วยดวงตาสีเขียวมรกต
เพราะร่างจิตวิญญาณของตัวเองไม่เชื่อฟัง แถมยังติดมนุษย์อสูรตัวอื่นมากกว่า ถ้าถูกแพร่งพรายออกไป สงสัยถูกพวกนั้นหัวเราะเยาะจนฟันร่วงแน่
“วันนี้ให้แกไปสอดแนม ไม่ใช่ไปเล่น”
“จิ๊บ” เจ้านกทำเป็นไม่เข้าใจ
“อย่าทำเป็นไม่เข้าใจนะ!”
นกน้อยตกตะลึง กระพริบตาถั่วเขียวปริบ ๆ
แกล้งโง่แล้วถูกจับได้จิ๊บ!
แต่มันชอบมนุษย์อสูรคนนั้นจริง ๆ นะจิ๊บ!
ตัวหอมจัง และอยู่ใกล้แล้วรู้สึกดีมากเลยจิ๊บ!
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋รับรู้ความคิดของเจ้านกกระจ้อนอ้วน อ้อมกอดแสนสนิทของเจ้าสัตว์พิการตัวน้อยเมื่อกลางวันแจ่มชัดขึ้นในหัว
มือเรียวขาวลูบไล้ไปตามเส้นขนอ่อนนุ่ม กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยแตะจมูก
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ยกมือกดหว่างคิ้ว สลัดภาพในหัวทิ้งไปอย่างแข็งขัน
“คราวนี้ยกโทษให้ คราวหน้าถ้ายังเป็นอีกฉันโกรธจริง ๆ นะ”
นกน้อยเอียงหัว “จิ๊บ!”
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋หลุบตาลง ใช้ผ้าเช็ดผมที่ยังหมาด ๆ ของตัวเอง แล้วเก็บเจ้านกอ้วนกลับเข้าไปก่อนเดินเข้าห้อง
รู้ไว้ซะด้วย เขาไม่ใช่มนุษย์อสูรง่าย ๆ นะ
ไม่ใช่คิดจะจีบก็จีบได้หรอก…