ท่ามกลางทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ไพศาล ยานอวกาศขนาดมหึมาเหมือนอสูรเหล็กกล้าเดินทางฝ่าความเวิ้งว้างอันไร้ขอบเขต
"อือ..." ชายหนุ่มรูปงามผมดำตาสีแดงเข้มล้มลงกับพื้น เขาคือตลิ่งงอมแงมของข้าวโพดเจ็ดแปด
จากนั้น เสียงเย็นชาและเย่อหยิ่งของเยวี่ยเยวี่ยก็ดังมาจากสมองกล:
"ยังไม่ยอมเอ่ยปากพูดถึงตัวตนของฉันอีกหรือไง?"
เย่เฉินหายใจหอบถี่ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่เงาร่างนั้น
เยวี่ยเยวี่ย นี่คือเยวี่ยเยวี่ยของเขา
ชายหนุ่มผู้ป่วยผอมบางคนนี้มีใบหน้าที่งดงามเกินบรรยาย ผิวซีดเผือดผิดปกติยิ่งขับให้ดวงตาสีแดงอันหรูหราคมกริบโดดเด่นขึ้นมา
โครงหน้าที่คมชัดบางราวกับมีกลิ่นอายของชนชั้นสูงแห่งรัตติกาล แต่ในส่วนลึกของดวงตากลับเต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้ทำอะไรเลยแต่กลับดูบ้าคลั่ง
ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลา ซ่อนความหวงแหนที่ไม่ยอมให้ใครหนีไปไหนได้
เยวี่ยเยวี่ย นี่คือเยวี่ยเยวี่ยของเขา ถ้าเยวี่ยเยวี่ยเป็นของจริง เขายอมให้เยวี่ยเยวี่ยอบรมสั่งสอนทุกวัน ขอแค่ไม่ทิ้งเขาไปก็พอ