ส่วนอีกด้านหนึ่ง จุ้ยหลันที่ถูกเหล่ามนุษย์อสูรในโลกออนไลน์ทำเอาโมโหจนเป็นลม ฟื้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ ในห้องผู้ป่วยวีไอพี
ไป่หลั่นหลั่นทำหน้าดีใจรีบเดินเข้าไปหาก่อน
“นายกสมาคม คุณฟื้นแล้ว! พวกเราตกใจแทบตายเลยนะครับ คุณเป็นอะไรไป เป็นอะไรไป รู้อาการดีขึ้นบ้างไหม?”
จุ้ยหลันลืมดวงตาสีดำสนิทเรียวยาวขึ้น ได้ยินผู้ช่วยถามว่าตัวเองเป็นอะไร ก็โกรธจนแทบจะไม่ไหวอีกครั้ง
แต่เขายังจำการโหวตรูปโปรไฟล์ของเยวี่ยเยวี่ยได้ จึงพูดเสียงเบาว่า
“ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”
“นายกสมาคม ตอนนี้ใกล้จะสามทุ่มแล้วครับ”
“อะไรนะ?” จุ้ยหลันดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ เริ่มมองหาไปทั่ว
“สมองกลล่ะ สมองกลฉันอยู่ไหน?”
ไป่หลั่นหลั่นรีบหยิบสมองกลจากโต๊ะหัวเตียงส่งให้ ยังไม่ทันพูดว่า “คุณระวังหน่อยนะครับ”
จุ้ยหลันก็แย่งมารวดเร็วปลดล็อกหน้าจอ นิ้วมือกดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของบัญชี ‘เยวี่ยเยวี่ยสายปั้น’ อย่างรวดเร็ว
แถบโหวตกลายเป็นสีเทาแล้ว
ตัวอักษร ‘การโหวตรูปโปรไฟล์สิ้นสุดแล้ว’ เรียงกันอย่างเป็นระเบียบแขวนอยู่ด้านบนสุด ช่องทางการโหวตปิดลงอย่างสมบูรณ์ แม้แต่ทางเข้าสำหรับกดเข้าไปดูรายละเอียดก็หายไป
จุ้ยหลันจ้องมองตัวอักษรแถวนั้น รูม่านตาหดลงเล็กน้อย ปลายนิ้วค้างอยู่เหนือหน้าจอแข็งทื่อไปสองวินาที
ด้านล่างก็คือการตอบกลับของเยวี่ยเยวี่ย เยวี่ยเยวี่ยเปลี่ยนเป็นรูปโปรไฟล์หมายเลขสองแล้ว ดูมีชีวิตชีวาและกระตือรือร้น
จุ้ยหลันขมวดคิ้วกัดฟันพูดว่า
“ฉันเองก็กะจะโหวตอันนี้เหมือนกันแท้ ๆ โทษไอ้พวกอสูรหยาบคายนั่น! ฉันเป็นลมไปนานแค่ไหนแล้ว?”
ไป่หลั่นหลั่นเข้าใจดีว่าทำไมอารมณ์ของนายกสมาคมถึงขึ้นลงรุนแรงขนาดนี้ จึงทำได้แค่ตอบอย่างระมัดระวัง
“นายกสมาคม… คุณเป็นลมไปเกือบสองชั่วโมงครับ”