เจียงเยวี่ยไป๋ตกใจกับเหตุการณ์กะทันหันนี้ เธอรีบชักมือที่อุ้มกุ่นกุ่นกลับมา
เธอก้มลงสบตากับมนุษย์อสูรน้อยตัวสูงแค่หนึ่งเมตรสี่สิบ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเต็มไปด้วยคำตำหนิ ทำเอาเธอเหม่อลอยไปชั่วขณะ
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์อสูรใจร้ายที่ถูกคู่ควงจับได้คาหมากับคนอื่น แต่คนที่มาจับได้นี่ตัวเล็กและเตี้ยเกินไป จนทำให้เธอหลุดจากคาแรกเตอร์ทันที
ก็แน่ล่ะ เจียงเยวี่ยไป๋ต้องก้มลงถึงจะเห็นสีหน้าของมนุษย์อสูรน้อยชัด ๆ
จากมุมของเธอ เย่ตุนนี่มันน่ารักกวน ๆ ดีแท้
ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงโกรธขนาดนั้น?
เจียงเยวี่ยไป๋ย่อตัวลง ถามด้วยรอยยิ้ม: "เป็นอะไรไปจ๊ะ? มนุษย์อสูรน้อย"
ใบหน้าของเธอยังคงมอมแมม แต่น้ำเสียงอ่อนหวานราวกับสายน้ำใส ๆ แววตาก็อ่อนโยนและมีรอยยิ้ม
เย่ตุนหน้าชา สมองว่างเปล่า ลืมไปชั่วขณะว่าตัวเองจะพูดอะไร
และเอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ที่อยู่ข้าง ๆ รอจังหวะอยู่ก็รอเวลานี้แหละ เขาบังคับกุ่นกุ่นให้กระโดดเข้ามาในอ้อมแขนของเจียงเยวี่ยไป๋
"กุ๊ก!" กุ่นกุ่นกระพือปีกเล็ก ๆ พยายามเบียดตัวเข้ามาในอ้อมกอดเจียงเยวี่ยไป๋ สะบัดสะบิ้ง ขัดจังหวะบทสนทนาของทั้งคู่ทันที
เอ่อเอ่อร์ตัวโต๋ก็เดินออกมาจากหลังผ้าม่านอย่างเนียน ๆ เอ่ยปากว่า:
"เยวี่ยไป๋ ของที่เก็บได้เดือนนี้สรุปยอดออกมาแล้วนะ เธอไปดูที่ด้านหลังหน่อย จะได้เอาไปรายงานมอเก๋อร์คืนนี้ ส่วนหน้าร้านให้ฉันเฝ้าเอง"
ในฐานะที่เจียงเยวี่ยไป๋เป็นคนบ้างาน เธอย่อมให้ความสำคัญกับการตรวจนับสิ้นเดือนมาก เธอวางกุ่นกุ่นลงบนโต๊ะอีกครั้ง ก้มลงบอกเย่ตุน: