ในห้องกว้างขวาง ฉือเว่ยที่นั่งอยู่บนเตียงของตัวเอง กำสมองกลไว้แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ ขนตายาวเรียวเปียกโชกไปด้วยน้ำตา ผมสีทองดั่งเส้นไหมก็ร่วงโรยหมองหม่นลงไปไม่น้อย
ห้องที่เดิมทีเรียบง่ายและหรูหรา ถูกดัดแปลงเป็นห้องแห่งความเจ็บปวดของเยวี่ยเยวี่ยแล้ว รูปของเยวี่ยเยวี่ยถูกทำเป็นโปสเตอร์ ติดเต็มผนังอย่างเป็นระเบียบ หมอนข้างรูปเยวี่ยเยวี่ยบนเตียง
“ทำไมทีมของเยวี่ยเยวี่ยต้องไปไลก์เจ้าสุนัขจิ้งจอกที่ตายแล้วนั่นด้วย!”
ฉือเว่ยเลื่อนหน้าจอ ทบทวนดูครั้งแล้วครั้งเล่า ต่อให้ไม่ใช่ไลก์จากแอ็กเคานต์ของเยวี่ยเยวี่ยเอง แต่การที่ทีมของเยวี่ยเยวี่ยลงมือไลก์+ถูกใจด้วยตัวเอง เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
“ฮือๆๆๆ งั้นมันแสดงว่าเยวี่ยเยวี่ยก็สังเกตเห็นเจ้าจิ้งจอกนี่แล้วสินะ วันนี้ทีมไลก์ พรุ่งนี้ก็ต้องไลก์เองแน่ๆ เลยหรือยังไง?”
“พรุ่งนี้เยวี่ยเยวี่ยไลก์เอง วันมะรืนก็แชตส่วนตัว วันต่อมาก็คุยกันถูกคอ อีกไม่นานก็ต้องแต่งงานกันแล้วใช่ไหม!”
ฉือเว่ยยิ่งคิดก็ยิ่งใจคอไม่ดี เขารู้ดีว่าเยวี่ยเยวี่ยไม่มีตัวตนจริง แต่พอคิดว่าเยวี่ยเยวี่ยอาจจะให้ความสำคัญกับใครสักคนเป็นพิเศษ ก็รู้สึกเหมือนมีดมากรีดหัวใจ
เขาดีใจกับเยวี่ยเยวี่ยมาก ในที่สุดเยวี่ยเยวี่ยก็ได้ยืนอยู่บนเวทีที่ใหญ่ขึ้น ไม่ต้องมาร้องไห้อยู่ตรงมุมมืดๆ อีกแล้ว ไม่ต้องแม้แต่กระโปรงสักตัวก็ไม่มี
การเลือกตอบแฟนๆ เป็นเรื่องปกติ ยิ่งเป็นการไลก์จากทีมด้วยแล้ว
แต่ในใจเขากลับทั้งขมทั้งฝืด เจ็บปวดรวดร้าว ทั้งที่เขามาก่อนแท้ ๆ กลับไม่มีชื่อเสียที ถ้าเยวี่ยเยวี่ยสักวันหนึ่งจะมองเห็นเขาได้สักครั้งก็คงดี…
ฉือเว่ยสะอื้นอีกครั้ง แล้วก็เช็ดน้ำตา ปลอบใจตัวเองว่า ไม่เป็นไร ขอแค่เยวี่ยเยวี่ยมีความสุข ต่อให้ไม่ได้เห็นเขา ก็ไม่เป็นไร
ฮือๆๆๆ
ฉือเว่ยคิดได้ก็เปิดหลังบ้าน ทิปให้เยวี่ยเยวี่ยหนึ่งล้านเหรียญดารา ชื่อเล่นของเขาตั้งแต่เริ่มเล่นเครือข่ายอวกาศก็คือดาวแห่งทะเลลึก ไม่เคยเปลี่ยนเลย
แต่ตอนนี้ชื่อนี้ได้ต่อท้ายเล็กๆ ว่า: “ดาวแห่งทะเลลึก (แฟนคนแรกของเยวี่ยเยวี่ย)”
อยู่อันดับสาม ทุกคนสัตว์เห็นได้หมด