ริมฝีปากบางเย็นเฉียบกำลังจะประกบลงมา เจียงเยวี่ยไป๋ก็รู้สึกเหมือนมีเสียงดังหึ่งในหัว รีบเบี่ยงหน้าหลบอย่างรวดเร็ว
ริมฝีปากของอีกฝ่ายเฉียดแก้มไปเบา ๆ พร้อมความเย็นยะเยือกที่ทำให้แผ่นหลังชาวาบ
แม้จะหลบจูบได้ แต่แขนของอีกฝ่ายกลับโอบกอดแน่นจนร่างทั้งสองแนบชิดกัน
เจียงเยวี่ยไป๋ถูกรัดจนแทบน้ำตาไหล มือที่ยันอกเขาอยู่สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ใต้เสื้อผ้าเนื้อบาง
เร็วเกินไป เร็วจนผิดปกติ ราวกับสัตว์ที่กำลังดิ้นรนใกล้ตาย กำลังคลุ้มคลั่งเป็นครั้งสุดท้าย
ขณะเดียวกัน เจียงเยวี่ยไป๋ยังรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างพันรอบขาของเธอ สัมผัสเย็นเยียบลื่นลื่น
พันรอบแล้วรอบเล่า
ชื้นเย็น ทั้งยังแน่นหนักดุจเหล็กกล้าที่เปี่ยมด้วยพลังซึ่งพร้อมปะทุออกมา
เจียงเยวี่ยไป๋ขนลุกซู่ไปทั้งตัว สัญชาตญาณทำให้เธอดิ้นรนขึ้นมาทันที
แต่เย่เฉินไม่ยอมปล่อยมือ เยวี่ยเยวี่ย เยวี่ยเยวี่ยของฉัน…
เขาอุตส่าห์ฝันถึงเยวี่ยเยวี่ยได้ทั้งที จะยอมปล่อยมือได้อย่างไร
เจียงเยวี่ยไป๋แทบถูกบีบรัดจนหมดสติ ไม่อาจสนใจอะไรได้อีก ปลายนิ้วของเธอสอดเข้าไปในเส้นผมดำสนิทราวหมึกของเย่เฉิน
จากนั้นก็กระชากเส้นผมของเขาไว้แน่น พยายามดึงเขาออกไป
ความเจ็บปวดบนหนังศีรษะยิ่งกระตุ้นให้เย่เฉินตื่นเต้นขึ้น ดวงตางามที่เหม่อลอยคู่นั้นพลันเบิกกว้าง รูม่านตาหดแคบกลายเป็นแนวตั้งคล้ายรูเข็มของงู
ในดวงตาคู่นั้นเผยความคลุ้มคลั่งมืดมนและความหลงใหลอันบิดเบี้ยว ใบหน้างดงามสูงส่งเย็นชาราวกับแวมไพร์ บัดนี้กลับแฝงความปรารถนาแปลกประหลาด